Reborn Fic : The Day after Tomorrow 7 [805918]

posted on 05 Oct 2013 23:36 by kuwari in KHR-Fic directory Fiction
 
...ยังคงเรื่อยๆมาเรียงๆนะฟิกเรื่องนี้
 
 
 
 
 
 
 
Title : The Day after Tomorrow

Pairing : 8059 , 1859

Rate : PG



CHAPTER 7



...ถ้าการโจมตีแบบซึ่งๆหน้าคือการแก้แค้นที่เจ็บแสบที่สุด...ยามาโมโตะก็คิดผิดถนัด


ฮิบาริ เคียวยะ ได้ทำตามที่พูดไว้อย่างไม่ผิดเพี้ยนตามที่เจ้าตัวประกาศเอาไว้...พิสูจน์ให้เห็นว่าวายุร่างบางนั้นไม่มีทางขาดเขาได้


ในตอนแรกยามาโมโตะเตรียมรับมือเอาไว้ทุกสถานการณ์ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะบุกโจมตีเข้ามาในรูปแบบไหน หรือ จะมีแผนชั่วร้ายยังไง เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถป้องกันสิ่งเหล่านั้นได้



...แต่ผู้พิทักษ์แห่งพิรุณก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า


...ฮิบาริไม่ได้ทำอะไรที่เป็นการคุกคามเขาเลย



ตรงกันข้าม



สิ่งที่หมอนั่นทำคือการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย.....




........ดั่งกลุ่มเมฆที่ลอยเลื่อนจากไป...........โดยไร้ที่มา..............



..............


"โกคุเดระคุง ยังไม่รู้อีกเหรอว่าคุณฮิบาริไปไหน?"


คำถามจากเจ้าแห่งนภาดังขึ้นอย่างกริ่งเกรงว่ามันอาจจะไปกระทบเข้ากับส่วนเปราะบางของจิตใจของวายุหนุ่มผู้ฝืนตัวเองเข้ามาทำงานตามปกติ แต่ความห่วงใยที่มีให้คนสนิทก็มีมากกว่าที่จะมามัวเก็บงำความรู้สึก นับตั้งแต่ที่ฮิบาริหายตัวไป ร่างบางผู้นี้ก็เริ่มมีอาการอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด

"...หมอนั่น...ก็มักจะเป็นอย่างนี้แหละครับ ท่านรุ่นที่สิบไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

เป็นเพราะหันหลังให้หรืออย่างไร คำตอบจากคนที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาจัดเอกสารถึงได้ฟังแปร่งปร่าอย่างบอกไม่ถูก มือเรียวที่เห็นผ่านไปมายังคงหยิบโน่นจับนี่อย่างคล่องแคล่วราวลมพัด หากสิ่งที่แปลกไปคือกระแสความนัยที่เจือแววสั่นสะท้านน้อยๆ

...ไม่จริงหรอก ทุกทีมันไม่ใช่แบบนี้

ถึงเคียวยะมักจะหายตัวไปเสมอๆ แต่ก็ไม่เคยเลยที่จะไม่บอกเขา จะต้องติดต่อกลับมาทุกครั้งว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน

ผู้พิทักษ์ของวองโกเล่ทุกคน เมื่อออกเดินทางไปปฏิบัติงานข้างนอก จะต้องรายงานต่อเขาซึ่งเป็นหัวหน้าทุกครั้งภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงเพื่อเป็นการยืนยันตำแหน่งหากเกิดเหตุอะไรขึ้น ไม่มีข้อยกเว้น

กฎนี้น่ะ นายเป็นคนบัญญัติขึ้นมาเองไม่ใช่หรือไง? เคียวยะ!

แล้วทำไม? ถึงทำผิดกฎซะเองล่ะ!!?


สายตาอันอ่อนโยนของนายเหนือหัววองโกเล่มองตามแผ่นหลังบางของคนที่แสร้งทำตัวเองให้ยุ่งอย่างเห็นได้ชัด ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้ารู้สึกอย่างไร ในเมื่อมันเป็นเวลาหลายปีมาแล้วที่ได้อยู่เคียงข้างกันมาโดยตลอด ไม่ว่าจะฐานะเพื่อน...หรือเจ้านาย ไม่ว่าจะด้วยความเคารพ หรือ เชื่อใจ  และไม่ว่าจะเป็นโกคุเดระคนไหน จะก่อนหน้าหรือสูญเสียความทรงจำ สึนะโยชิก็คิดว่าเขารู้จักอีกฝ่ายดีไปจนกระทั่งความรู้สึกลึกๆของหัวใจ


....แม้กระทั่งตอนก่อนหน้านี้ หรือ ปัจจุบันนี้


...เพียงแต่นายจะกล้าเอ่ยมันออกมา...โกคุเดระคุง


"โกคุเดระคุง" ร่างเล็กกว่าเดินเข้ามาใกล้ มือแตะที่ข้อมือเรียวซึ่งซูบผอมลงไปถนัดใจในช่วงเวลาไม่กี่วัน "วันนี้พอเถอะนะ"

"เอ๊ะ?" ใบหน้าหวานเงยขึ้น และพบกับดวงตาสีน้ำตาลที่มองมาอย่างเป็นห่วง

"วันนี้เลิกทำงานเถอะ ออกไปข้างนอกกันดีกว่า" สึนะพูด "วันนี้หิมะไม่ตกด้วย เรา...ออกไปเล่นเสก็ตกันไหม?"

มันคงจะเป็นวันโลกแตกแน่ๆเมื่อเจ้าห่วยสึนะเอ่ยปากชวนใครไปเล่นกีฬา แต่ในความคิดใต้เรือนผมสีน้ำตาลฟูยุ่งคือเขาอยากให้มือขวาของเขาได้เปลี่ยนอิริยาบถเสียบ้าง

"แต่ว่า...แล้วงาน....?"

"ช่างมันเหอะ วันนี้รีบอร์นไม่อยู่ด้วย นานๆทีขอโดดบ้าง"

ถึงจะรู้ว่านั่นเป็นเพียงข้ออ้าง แต่มือขวาหน้าสวยมีหรือจะขัดผู้เป็นนายได้ และเพราะว่าเขารู้ว่าสิ่งอีกฝ่ายพูดออกมานั้นก็เพราะต้องการทำเพื่อความรู้สึกของเขา


...ก็เพราะคุณเป็นอย่างนี้น่ะสิครับ ท่านรุ่นที่สิบ


...แล้วผมจะไปถวายชีวิตของตัวเองให้ใครได้นอกเหนือจากนี้อีก



"ถ้ารุ่นที่สิบต้องการอย่างนั้น...."


......................


"หวา~หวา~"


เสียงเล็กร้องอุทานก่อนที่ทุกอย่างจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนคนที่ปรี่เข้ามาแทบจะเข้ามารับไม่ทัน


*โครม!*


"เป็นยังไงบ้างครับ!? รุ่นที่สิบ เจ็บตรงไหนรึเปล่า?" โกคุเดระกลับมีท่าทางตื่นตกใจเสียมากกว่าคนล้มด้วยซ้ำ เขารีบดึงร่างเล็กในชุดกันหนาวสีส้มขึ้นยืนพลางสำรวจทุกส่วนด้วยกลัวจะบุบสลาย

"ฉันไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณนะ โกคุเดระคุง" บอสแห่งวองโกเล่หัวเราะแหะๆ ถึงจะผ่านมากี่ปีจนกระทั่งได้รับตำแหน่งยิ่งใหญ่ขนาดนี้ แต่เรื่องเซ้นท์ทางกีฬาก็ยังเข้าขั้นติดลบเหมือนเดิม ผิดกับ...

"ฮะๆๆ สึนะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า?"

เด็กหนุ่มร่างสูงที่วิ่งไถลอยู่อีกมุมหนึ่งถลาเข้ามาพร้อมรอยิ้ม

"ไม่เป็นอะไรหรอก ยามาโมโตะ" สึนะยิ้มให้เพื่อนผู้มาจากอดีต "ว่าแต่นายยังเก่งเหมือนเดิมเลยนะ"

"เอ๊ะ? งั้นเหรอ? แต่ฉันเพิ่งจะมาเล่นเสก็ตน้ำแข็งครั้งแรกนะ" ยามาโมโตะพูด ก่อนที่สีหน้าจะสลดลงเล็กน้อย "หรือว่า..."

"เอะ....เอ๋? เอ้อ จริงสินะ....." ดูเหมือนสึนะโยชิจะรู้ตัวว่าพูดอะไรออกมา "จริงด้วย...ฉันลืมไป...."

แล้วทุกอย่างก็นิ่งไปชั่วขณะเมื่อต่างฝ่ายต่างเงียบ จนกระทั่งนภาลัยร่างเล็กรีบเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศแอบแฝงนี่

"เอ้อ...ฉันขอไปนั่งพักแป๊ปนะ นายสองคนก็เล่นกันไปก่อน"

"ท่านรุ่นที่สิบ เจ็บมากเหรอครับ! ให้ผมพาไปเถอะ"

"ไม่เป็นไรหรอก นายไปเล่นเป็นเพื่อนยามาโมโตะเถอะ" สึนะโบกมือ "ถือว่าช่วยฉันละกันนะ โกคุเดระคุง"

แม้จะรู้สึกผิดกับผู้พิทักษ์แห่งเมฆาที่หายตัวไป แต่ด้านอันเห็นแก่ตัวของมนุษย์ก็ยังเข้าข้างเพื่อนสนิทของตนผู้ซึ่งได้ร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาแต่หนหลัง ถึงแม้ว่ายามาโมโตะคนนี้อาจไม่ใช่ หรือต่อไปอาจจะใช่ ยามาโมโตะที่เคยผ่านเรื่องมามากมายพร้อมกันกับเขา แต่ไม่ว่าจะโลกนี้หรือโลกไหน ยามาโมโตะก็คือเพื่อนผู้พึ่งพาได้เสมอ

และนั่นก็อาจจะเป็นเหตุผลที่สึนะโยชิไปชักชวนอีกฝ่ายให้ออกมาร่วมเล่นด้วยกัน...มันก็เหมือนกับวันเก่าๆที่พวกเขาทั้งสามคนเคยอยู่ด้วยกันมาตลอด

เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีที่แล้ว ไม่เพียงแค่กระชากความทรงจำบางส่วนของร่างบางผมเงินนั้นไป แต่มันยังลากดึงเอาเศษเสี้ยวของมิตรภาพที่เคยมีหายไปด้วย

...

...ยามาโมโตะ ไม่เคยเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งกับพวกเขาเหมือนอย่างเช่นแต่ก่อน

...โกคุเดระคุง ไร้ซึ่งเสียงโวยวายเหมือนอย่างที่ผ่านมา


แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ดีที่สิ่งที่เขาฝันมาตลอดว่าจะได้เห็น คือการอยู่กันอย่างปรองดองของสองคนตรงหน้าจะเกิดขึ้นจริง แต่มันก็หาใช่เป็นอย่างที่ต้องการไม่...


คิดถึง...คิดถึงวันเก่าๆ


...วันที่พวกเราทั้งสามคนอยู่ด้วยกัน


........................
...................................


............ "รุ่นที่สิบ~ อรุณสวัสดิ์คร้าบ~ เฮ้ย!!!"


เด็กหนุ่มร่างบางผมเงินร้องโวยวายเมื่อทันทีที่เขาโผล่หน้าเข้าในรั้วบ้านแล้วจู่ๆก็ถูกความเย็นของบอลหิมะตรงเข้าจู่โจมอย่างกระทันหัน

"อะ....ไอ้บ้าเบสบอล ทำอะไรของแกวะ!!"

"ฮะๆๆ มาเล่นด้วยกันม๊า~" เจ้าของเสียงหัวเราะสดใสยิ้มร่า ในมือมีของกลางที่เป็นลูกบอลเล็กๆทำจากหิมะสีขาว

"ใครใช้ให้แกแจ๋นมาก่อนฉันวะ!! แล้วฉันก็ไม่ได้อยากเล่นด้วยซักหน่อย อุ๊บ!" พูดยังไม่ทันจบดีอะไรบางอย่างที่เย็บเฉียบก็ถูกเขวี้ยงเข้าใส่หน้าอีกครั้ง "ไอ้ยามาโมโตะ!!!"

"มาเล่นด้วยกันดีกว่าน่า โกคุเดระ"

"แก....ดับไปซะเถอะ! นี่แน่ะ!!" ถึงปากจะบอกว่าไม่เล่น แต่มือเรียวก็คว้าหิมะส่วนหนึ่งมาปั้นเป็นลูกกลมๆอย่างรวดเร็วพร้อมปาไปยังคนที่ยืนหัวเราะอย่างกับคนบ้า

"อย่าหลบสิว๊อย!!~ ไอ้บ้านี่"

"ฮะๆๆๆ"

"โกคุเดระคุง...ยามาโมโตะ....หวา...เอาอีกแล้ว..." เจ้าของบ้านส่ายหน้าอย่างขำๆกับเพื่อนหนุ่มทั้งสอง ทำไมนะเจอกันทีไรถึงต้องทะเลาะกันทุกที ไม่สิ ความจริงแล้วคนที่ทะเลาะน่ะ มันคือโกคุเดระคุงฝ่ายเดียวมากกว่า

"อยากให้ดีกันมากกว่านี้จังเลยน๊า~ ทั้งสองคน....หวา~" ร่างเล็กร้องเมื่อจู่ๆก็มีบอลหิมะปามาใส่หน้าเขาอย่างจัง

"ฮะๆๆ โทษทีนะสึนะ"

"แก!! บังอาจทำรุ่นที่สิบ ตายย!!!"

"ดอกไม้ไฟเขาไว้เล่นหน้าร้อนนะ โกคุเดระ"

"อี๋!!~ โกคุเดระคุง อย่าใช้ระเบิดน๊า!!"


.................................
.................


มาคิดดูแล้ว นั่นก็เป็นดั่งความทรงจำอันสวยงาม...


โกคุเดระคุงคงจะลืมมันไปหมดแล้วเพราะความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวกับยามาโมโตะได้ถูกปิดตายลงโดยหัวใจของเจ้าตัวเอง


แต่รู้หรือเปล่า?.......โกคุเดระคุง...


การที่นายเป็นแบบนั้น...ไม่ใช่แค่เพียงทำร้ายยามาโมโตะเท่านั้น


แต่รวมถึงฉัน....และความทรงจำของเราสามคนด้วย...


ถึงจะผิดกับคุณฮิบาริ และเป็นการทำร้ายนาย



....แต่ฉันอยากให้นายจำได้.......โกคุเดระคุง



..................



"โอ๊ย! ยามาโมโตะ ฉันเวียนหัว" ชายหนุ่มร่างบางร้องอุทธรณ์เมื่อเขาถูกจับมือและพาวิ่งไปรอบๆโดยไอ้เด็กไฮเปอร์นี่ "พอแล้วๆ"

"อะไรกัน? แค่นี้ก็เหนื่อยซะแล้ว ไม่สมกับเป็นนายเลยนะ" ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ยามาโมโตะก็ยอมลดระดับความเร็วพร้อมๆกับที่พาอีกฝ่ายไถลเข้าที่นั่งพักอย่างช้าๆ ก่อนจะหันไปมองรอบๆลานเสก็ตอันไร้ซึ่งผู้คน

จะว่าไปแล้วงานของสึนะนี่ยอดไปเลยแฮะ ถึงขนาดเหมาปิดลานกันแบบนี้ได้นี่ช่างไม่ธรรมดา ก็แค่มาเที่ยวกันแท้ๆ ว่าแต่...เขาก็มาอยู่นี่ตั้งหลายวันแล้วยังไม่ได้ถามเลยว่าสึนะเปิดบริษัทขายอะไร?

"นี่" เสียงเรียกจากคนข้างหลังดังขึ้น "นายบอกว่า 'ไม่สมกับเป็นฉัน' พูดอย่างกับว่ารู้จักฉันดีอย่างนั้นแหละ"

"เอ๋? อืม..." เด็กหนุ่มยิ้มกลบเกลื่อน "ก็...คงจะดีล่ะมั้ง?"

"ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ?"

"เอ๊ะ?"

"ก็เราน่ะ เพิ่งจะรู้จักกันเมื่อสองปีก่อนไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมนายที่มาจากอดีตถึงบอกว่ารู้จักฉันได้ล่ะ?"

คำถามนั้นทำให้คนที่กำลังจูงอีกฝ่ายอยู่ด้านหน้าหยุดชะงัก ความคิดในหัวตีกันวิ่วว่อนก่อนที่จะหันมาฉีกยิ้มสุดจริงใจให้แบบเดิม

"ฉันก็หมายถึง...ช่วงเวลาสี่-ห้าวันนี้ที่ฉันรู้จักนายยังไงล่ะ"

เจ้าของเรือนผมสีเงินไม่ติดใจสงสัยอะไรอีก หรือเขาอาจจะอยากรู้ต่อแต่เพราะว่าทั้งคู่เดินมาจนถึงขอบริงก์พอดีกับที่สึนะโยชิซึ่งกำลังนั่งคอยอยู่ส่งยิ้มมาให้

"สนุกมั๊ย? โกคุเดระคุง"

"ครับ" ร่างบางพยักหน้า พวงแก้มซีดขาวบัดนี้เจือสีเรื่ออ่อนจางจะด้วยจากความเหนื่อยหรือเขินก็ตามทีที่ได้รับความห่วงใยล้นปรี่จากผู้เป็นนาย

ยามาโมโตะ ทาเคชิมองใบหน้านั้น แล้วเบนกลับมายังเพื่อนร่างเล็กอีกคนหนึ่ง


...ท่าทางว่านายจะต้องตอบความจริงทั้งหมดจากฉันแล้ว...สึนะ


...............................................


TBC



ขอบคุณทุกความคิดเห็นค่ะ

kuwa[R]i...

Comment

Comment:

Tweet

ตกลงแล้วอะรไที่มะมันยังถูกปิดบังอยู่
นี่ไม่มีใครบอกก้กเรอะว่ารู้จักกับเนียนมานานแล้ว
ดราม่าได้อีกค่ะ ก้กจังจำได้ทีเถอะ

#8 By Hyky (27.55.142.156|27.55.142.156) on 2014-12-05 14:29

เชียร์ 2759 ค่ะ *w*//โดนโบกดับ
ก็สึนะดูจะดูแลก๊กได้ดีที่สุดแล้วนี่หน่าาาา =w=a
แต่ใจร้ายนะทูน่า ช่วยยามะแบบนี้สงสารท่านฮิ(และแม่ยก1859 ;w;)หน่อยสิคะ...แต่เขียนได้สมเหตุสมผลมากเลยค่ะ ยังไงสามคนนี้ก็มีมิตรภาพที่ท่านฮิมาแทรกไม่ได้จริงๆ//ท่านฮิขาาาา ไม่มีบทแหล่ว ระวังโดนเนียนชิงทำคะแนนนะคะ ;w;
 
ปล. เนียน นายไม่ได้แกล้งเอ๋อสินะ ถ้าให้รีบอร์นตอบให้คงเป็นขายปืน ขายยา รึเปล่านะ = =;;;;;

#7 By Cartoon~AholiC on 2013-10-16 13:19

ร่วมเชียร์ให้ก๊กจังจำได้ด้วยคนค่ะ!!//ยกมือสูงๆ

เคียวยะแสบไม่ใช่เล่น ส่วนยามะ...หลุดปากบ่อยๆนะ ความจะได้แตก เอิ๊ก//โดนเสย

#2 By roku-san on 2013-10-08 09:26

หนูก๊กในตอนนี้รู้สึกสับสนอยู่สินะคะ ยามะเองก็คงสงสัยอยู่ไม่แพ้กัน ลักษณะสึนะงานจะเข้า??
ไม่ใช่แค่สึนะนะที่อยากจะให้ก๊กจังจำได้ คนอ่านก็อยากให้จำได้เหมือนกันค่ะ อยากรู้ว่าจะเลือกใคร อยากให้จำได้ทั้งในอดีตและปัจจุบันเลย
แล้วทั่นฮิที่ทุกทีจะอยู่ใกล้ ๆ มือขวาหายไปไหนกันนะ เหมือนตอนนี้ทุกอย่างดูคลุมเครือไปหมดเลย สู้ ๆ นะคะคุณคุวาริ ^^

#1 By Sakurai Winter on 2013-10-06 22:39