Reborn Fic : The Day after Tomorrow 6 [805918]

posted on 06 Sep 2013 00:45 by kuwari in KHR-Fic


มีคนยังอ่านเรื่องนี้ด้วยล่ะ อ่า ดีใจจัง



 
 
 
 
 
 
 
 
Title : The Day after Tomorrow
 
 
 
Pairing : 8059 , 1859
 
 
 
Rate : PG



CHAPTER 6



ยามเช้าของวันที่สี่ในการเดินทางมาสู่โลกอนาคตมาถึง...


ยามาโมโตะนั่งงุนงงอยู่บนเตียงอยู่ซักพักหลังจากตื่นขึ้นมาในสถานที่ที่แตกต่างไปจากเดิม ดูเหมือนว่ายิ่งเวลาผ่านไปสมองของเขาก็ยิ่งทำงานช้าลงทุกขณะ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอากาศเย็นติดลบด้านนอก หรือ เรื่องราวหนักหน่วงที่ต้องมารับรู้กันแน่



อาจจะเป็นเพราะว่าปกติเป็นคนที่ไม่คิดอะไร ยามเมื่อถึงเวลาที่ต้องใคร่ครวญมากมายสมองจึงล้าไปอย่างสิ้นเชิง



ใช่แล้ว ตอนนี้เขามาพักอยู่กับโกคุเดระ เหตุผลก็มาจากแขนข้างขวาที่มีผ้าพันแผลพันอยู่นี่ แน่นอนว่ามันไม่ได้เป็นอะไรมากนักหรอก

ยามาโมโตะแกะผ้าที่พันอยู่ออก ยิ่งกว่าคำว่าไม่เป็นอะไรมาก ความจริงแล้วมันแทบจะ 'ไม่เป็นอะไร' เลยด้วยซ้ำ

เด็กหนุ่มโยนกองผ้าทิ้งลงบนเตียงแต่แล้วเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ภาพใบหน้าหวานที่แสดงทีท่ารู้สึกผิดฉายขึ้นมาทันที

มือใหญ่หยิบผ้าขึ้นมาพันแขนตัวเองอีกครั้งอย่างลวกๆ


...ความจริง...เขาจะเจ็บต่ออีกซักนิดก็ไม่เลวนะ


................................


ภายในตึกวายุตอนเช้าในบรรยากาศที่ต่างไปจากคฤหาสน์ใหญ่ของวองโกเล่อย่างสิ้นเชิง ที่อาคารแห่งเจ้านภานั้นมักจะมีคนขวักไขว่เดินไปมาอยู่เป็นระยะ แต่สำหรับที่พักพิงแห่งสายลมแล้ว มีเพียงความวูบไหวพาใจสั่นทุกครั้งที่เดินไปตามทางระเบียงยาวนั้นแต่ลำพัง


เพราะกระแสลมนั้นเป็นธรรมชาติอันโดดเดี่ยว สามารถเกิดดับได้ตามลำพังโดยไม่จำเป็นต้องอาศัยการคงอยู่ของสรรพสิ่งอื่นใด...


แต่มันจะปรวนแปรไปตามสิ่งที่มากระทบ ทั้งกลุ่มเมฆ ทั้งหยาดฝน...


เมื่ออยู่กับพิรุณโปรยปราย ...ก็จะกลายเป็นพายุคลั่งดั่งฝนฟ้าคะนอง


หากแต่เมื่ออยู่กับเมฆา ก็จะหอบพาความคลั่งนั้นกักเก็บเอาไว้



นี่หรือเปล่าที่เป็นเหตุผลที่เป็นฮิบาริ...ไม่ใช่เขา..


........


เสียงโฉ่งฉ่างที่ดังอยู่ข้างหน้าแหวกอากาศมาให้สัมผัสได้จนคนที่เดินอยู่ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ยามาโมโตะเดินเลี้ยวหัวมุมด้านหน้าเพื่อพบว่าเขาได้โผล่ไปเห็นภาพที่ไม่ควรเห็นเข้าเสียแล้ว


"อย่าเขี่ยแครอทออก แรมโบ้ กินเข้าไป" ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินกำลังดุใส่ เด็กชายสวมเสื้อลายวัวที่นั่งทำหน้ามู่ทู่อยู่ที่โต๊ะอาหาร "ถ้าไม่กินจะไม่โตนะ"

"แต่ว่า...ผมเกลียดแครอทนี่นา"

"แรมโบ้!"

"เป็นสัตว์กินพืชเด็กเรื่องมากจริงๆ อยากโดนขย้ำรึไง"

น้ำเสียงทุ้มมาจากคนที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ มันฟังดูเรียบๆก็จริง แต่สำหรับคนที่ได้ยินอยู่ทุกวันย่อมรู้ดีกว่าคนพูดนั้นอยู่ในอารมณ์ไหน เด็กชายถึงกับหน้าซีดไปถนัดตา

"ผมกินแล้วครับ คุณฮิบาริ" ว่าแล้วเจ้าตัวก็หยิบส้อมมาจิ้มเจ้าผักสีส้มๆนั้นใส่ปากทั้งๆที่หลับตาปี๋

"เก่งมาก แรมโบ้ เอ้า! นมวัวสูตรพิเศษเป็นรางวัล" ชายหนุ่มร่างบางวางแก้วใบโตลงตรงหน้าคนที่ทำหน้าประหลาดหลังขย้อนของในปากลงไปได้

"ขอบคุณครับ! คุณโกคุเดระ"

"หึ ถ้าจะทำก็ทำได้นี่นา..."


ไม่ควร...เขาไม่ควรมาเห็นเลย... ยามาโมโตะที่ยืนค้างอยู่หน้าประตูถึงกับตะลึงงัน ก็จะให้เขาคิดอะไรได้ล่ะ บรรยากาศแบบนั้น บทสนทนาแบบนั้น มันช่างเหมือนกับครอบครัวสุขสันต์สมบูรณ์แบบ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสุข ที่เขาไม่สามารถแทรกตัวเข้าไปได้...

เด็กหนุ่มทำท่าจะถอยหลังกลับ แต่สายตาของคนที่อยู่ข้างในก็เห็นเข้าเสียก่อน

"ยามาโมโตะ!"

เป็นโกคุเดระเองที่ตะโกนเรียก ร่างบางลุกจากเก้าอี้ ก้าวฉับๆมายังคนที่ท่าจะเดินหนี

"อ่ะ อรุณสวัสดิ์ โกคุเดระ" ยามาโมโตะฉีกยิ้มให้โดยอัตโนมัติตามสัญชาตญาณ แปลกใจเหมือนกันที่ตัวเองยังสามารถยิ้มอยู่ได้ทั้งๆที่ใจมันอยากจะร้องไห้ก็ตามที

"จะไปไหนน่ะ มากินข้าวเช้าก่อน"

"ฉัน...ไม่หิว หวา..." แขนข้างที่ไม่เจ็บถูกดึงเข้าไปในห้องโดยไม่สนใจเสียงร้องตกใจนั่น และเมื่อเขาเข้ามาข้างใน ดวงตาคู่คมก็ตวัดมองขึ้นทันทีก่อนที่มันจะกลับไปสนใจกับเอกสารในมืออย่างเคย


...ไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ แต่สายตาคู่นั้น มันกำลังยิ้มเยาะเขา


"นั่งตรงนี้นะ ยามาโมโตะ ฉันจะให้คนยกอาหารเช้ามาให้" โกคุเดระจับให้เขานั่งตรงข้ามกับเจ้าแรมโบ้ที่กำลังจะเสร็จภาระกิจในส่วนของตน ชักจะไม่ค่อยแปลกใจแล้วที่เจ้าหนูน่ารำคาญนั่นเติบโตมาได้อย่างเรียบร้อยแตกต่างจากอดีตราวฟ้ากับเหว มันคงเป็นเพราะการอบรมสอนสั่งจากโกคุเดระคนนี้เป็นแน่

"คุณโกคุเดระ ผมทานหมดแล้ว" เด็กชายโชว์จานและแก้วที่ว่างเปล่าให้เจ้าของชื่อดู

"ดีมาก งั้นก็ไปได้"

"ครับ"

แรมโบ้ตะเกียกตะกายลงจากเก้าอี้ ก่อนที่จะหันไปโค้งให้ฮิบาริที่นั่งคุมเชิงอยู่หัวโต๊ะและวิ่งปร๋ออกไปโดยเร็ว

ยามาโมโตะมองตามภาพแปลกประหลาดนั้น เขาอาจจะเป็นคนแรกจากอดีตและเป็นคนสุดท้ายในอนาคตที่เห็นฮิบาริผู้เกลียดการสุมหัวมาอยู่ในที่แบบนี้ การกระทำของแรมโบ้นั้นบ่งบอกว่าชายหนุ่มสวมสูทชุดดำนั้นจะต้องอยู่ที่นี่ในเวลาแบบนี้เป็นประจำอย่างไม่ต้องสงสัย แม้ว่าภายนอกจะดูเย็นชาห่างเหินกับใครต่อใครเหมือนช่างเช่นทุกครั้งที่พบเห็น แต่สุดท้ายฮิบาริเองก็เป็นหนึ่งในคนที่เปลี่ยนไปเหมือนกัน


...ยอมให้มีคนเคียงข้าง ยอมให้มีคนอยู่ข้างๆ


ทั้งนี้ทั้งนั้น...มาจากสิ่งที่เรียกว่า 'ความรัก'


ฮิบาริรักร่างบางตรงหน้านี้จริงๆ รัก 'โกคุเดระ' ของเขาจากใจจริง


ดังนั้นเขาควรจะวางใจ และปล่อยให้เมฆาดูแลสายลมของเขาใช่ไหม?


...อย่างน้อยก็รู้สึกได้ว่า...รอยยิ้มบนใบหน้าหวานนั้นมีมากกว่า...ที่เคยมีให้กับเขา



นายอยู่กับฮิบาริ และมีความสุขมากกว่าอยู่กับฉันงั้นเหรอ?....โกคุเดระ



"ได้แล้วนะ ยามาโมโตะ"

เสียงทุ้มตามกาลเวลาแต่ทว่ายังคงหวานหูเสมอดังขึ้นใกล้ๆ ชุดสำรับอาหารเช้าแบบญี่ปุ่นเรียบง่ายถูกจัดวางตรงหน้า ได้กลิ่นหอมของซุปมิโสะที่ลอยขึ้นไอร้อน

"นายคงจะชอบแบบนี้มากกว่าพวกขนมปังปิ้งสินะ โชคดีที่วันนี้เคียวยะอยู่ด้วยก็เลยมีเตรียมไว้"

ประโยคแรกก็ฟังดูชื่นใจดีที่อีกฝ่ายรู้ใจเขา แต่ประโยคหลังเนี่ยสิมันฟังดูเหมือนกับเป็นตัวแถมยังไงก็ไม่รู้

"แล้วนายก็ชอบดื่มนมใช่ไหมล่ะ มีนมวัวสูตรพิเศษด้วยนะวันนี้" ...นี่ก็เป็นของตัวแถมจากแรมโบ้เหมือนกันงั้นสิ

ยามาโมโตะลอบหัวเราะกับตัวเองอย่างขมขื่น ใช่สินะ ก็เขามันเป็นส่วนเกินของที่นี่นี่นา...แกคิดหวังอะไรอยู่งั้นเหรอ? ยามาโมโตะ ทาเคชิ?

ดวงตาสีเปลือกไม้เงยขึ้นสบกับคนที่ยังนั่งนิ่งอยู่หัวโต๊ะอย่างไม่ได้ตั้งใจ อีกแล้ว....หมอนั่น....เอาอีกแล้ว


...ฮิบาริกำลังยิ้ม...ผ่านแววตา


แววตาที่บ่งบอกว่า...สิ่งที่เขาคิดนั้นมันไม่ผิด


เขามันก็แค่...'ส่วนเกิน' เท่านั้นเอง....



"ว่าแต่..." เสียงของโกคุเดระขัดจังหวะความคิดอันตกต่ำ "มือเป็นอย่างนี้จะกินยังไงล่ะเนี่ย? เอาช้อนดีไหมนะ"

เด็กหนุ่มขยับปากจะตอบ แต่แล้วความคิดบางอย่างก็แล่นวาบเข้ามาในสมอง

"ไม่ต้องยุ่งยากหรอก โกคุเดระ" ยามาโมโตะท้วงคนที่กำลังจะลุกขึ้น "นายก็แค่...ป้อนให้ฉันเท่านั้นเอง เหมือนเมื่อวานไงล่ะ"

ระหว่างที่พูดดวงตาก็ยังคงจับจ้องใบหน้าคมที่ดูจะกระตุกไปเล็กน้อยกับประโยคนั้น  เจ้าของฉายาดาร์กเนียนแอบลอบเหยียดยิ้มในใจ


...ทั้งหมดมันเป็นเพราะการกระทำของนาย

...ถ้าฉันจะขอเอาคืนเล็กๆน้อยๆบ้างคงไม่เป็นไรสินะ...ฮิบาริ



"นั่นสินะ" โกคุเดระยิ้มเหมือนเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ...ไม่ว่ากี่ปีหรือจะบุคลิคแบบไหน ก็ยังซื่อไร้เดียงสาไม่เปลี่ยนจริงๆ


....แล้วอย่างนี้จะให้เลิกรักได้ยังไงล่ะ..


นิ้วเรียวหยิบตะเกียบขึ้นมาก่อนที่คีบไข่ม้วนที่อยู่ในจานเด็กหนุ่มขึ้นส่งให้

"เอ้า อ้าปากสิ ยามาโมโตะ"

"อื้ม" เจ้าของชื่ออ้าปากรับ เคี้ยวหยับๆจนแก้มตุ่ย "อร่อยจังเลย~"

"งั้นก็ดี กินเยอะๆจะได้หายไวๆ"

"อื้อ"



*ปัง!!*



เสียงอะไรบางอย่างกระแทกโต๊ะดังสนั่นขัดจังหวะป้อนข้าวเด็ก ทั้งคนป้อนและคนถูกป้อนหันไปมองเหรอหราแล้วก็พบว่าต้นตอไม่ได้มาจากใครที่ไหน แต่เป็นตรงบริเวณหัวโต๊ะที่ร้าวไปโดยสมบูรณ์แบบโดยน้ำมือของคนที่นั่งอยู่ก่อน

"ฮายาโตะ" ดวงตาคมกริบปราดไปยังคนรักที่นั่งถือตะเกียบค้างอยู่อย่างนั้น "มีเอกสารสำคัญที่จะให้เจ้าสัตว์กินพืชตัวเล็กอยู่บนหัวเตียง ไปหยิบให้หน่อย"

มันออกจะน่าแปลกประหลาดที่คนอย่างฮิบาริ เคียวยะใช้เขา เพราะถึงแม้ปกติแล้วผู้พิทักษ์แห่งเมฆาแทบจะไม่ทำอะไรเอง(นอกจากการฆ่าคน) แต่ก็มักจะใช้ลูกน้องคนสนิทอย่างคุซาคาเบะเป็นมือเป็นเท้าให้เสมอ น้อยครั้ง หรือ แทบจะไม่เลยที่จะเอ่ยปากให้ร่างบางไปทำอะไรให้อย่างนี้...

แต่ก็นั่นแหละนะ เอกสารนั่นคงจะสำคัญมากเพราะเป็นเรื่องที่ถึงรุ่นที่สิบโดยตรง และไม่ว่าจะเป็นโกคุเดระเวอร์ชั่นไหนที่ผ่านไปซักกี่ปี ชื่อของ 'รุ่นที่สิบ' ก็เป็นจุดอ่อนที่ดีที่จะใช้กับคนนี้ได้อยู่หมัดทุกสถาณการณ์


...แน่นอนว่า...แม้แต่ 'ตอนนั้น' ก็เช่นกัน


"ได้สิ เคียวยะ งั้นเดี๋ยวฉันมานะ ยามาโมโตะ" มือเรียววางตะเกียบลงก่อนจะหันไปหาคนที่นั่งอยู่ข้างๆ

"อื้อ มาเร็วๆนะ ฉันหิวน่ะ" เด็กหนุ่มได้ทีออดอ้อนซะงั้น ยิ่งเพิ่มความหงุดหงิดให้คนที่นั่งมองอยู่อย่างเงียบๆไม่น้อย

"อืม"

ร่างบอบบางของวายุเดินจากไป ทิ้งกลิ่นหอมอ่อนๆให้เลือนหายไปอย่างแช่มช้า แต่ทว่า ภายในห้องอาหารนั้นกลับมาบรรยากาศมืดครึ้มก่อตัวขึ้นอย่างบางเบาและค่อยๆทวีความเข้มขึ้น เมฆฝนอันถูกย้อมด้วยสีดำแห่งความขุ่นมัว ถูกความหึงหวงกดลงลอยต่ำพร้อมที่จะกระหน่ำทุกสิ่ง

ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาเหลือบดวงตาไร้ความรู้สึกมายังคนที่เหลืออยู่ ถึงจะคิดว่าแบบนั้นแต่แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาก็รุนแรงแผดเผาจนปิดไม่มิด


...นายตั้งใจจะประกาศสงครามกับฉันงั้นเหรอ?


ตลอดเวลาทั้งดวงตา ทั้งการกระทำ พฤติกรรมทุกอย่างที่อีกฝ่ายทำมันราวกับจะตอกย้ำถึงสถานะความเป็นอยู่ของเขา ยามาโมโตะไม่อยากจะคิดว่า ทั้งหมดนั้นเป็นการบั่นทอนจิตใจของตัวเขาเอง เพื่อที่จะได้ยอมรับการพ่ายแพ้ในศึกชิงหัวใจของวายุนี้ เพื่อที่เขาจะได้กลับไป เตรียมตัวเตรียมใจที่จะต้องสูญเสียคนรักในอนาคต


นายทำเพื่อตัวเองในอดีตสินะ...ฮิบาริ


ถ้าอย่างนั้น


ฉันก็จะทำเพื่อ 'ตัวฉัน' บ้าง....




"ยามาโมโตะ ทาเคชิ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเจือไปด้วยแววแห่งความไม่พอใจเต็มเปี่ยม "แกคิดจะทำอะไรของแก?"

"ฮะๆๆ ฉันทำอะไรงั้นเหรอ? ฮิบาริ" เด็กหนุ่มร่างสูงหัวเราะ "นายก็เห็นว่าแขนฉันเจ็บ ก็เพราะนายไม่ใช่เหรอไง?" ถึงปากจะยิ้ม แต่ดวงตาที่จ้องกลับกลับไม่มีแววขี้เล่น เขาคงจะเป็นคนบ้าไปอย่างไม่ต้องสงสัยที่กล้าต่อปากต่อคำกับฮิบาริ เคียวยะ ผู้ไม่เคยปราณีใครหน้าไหนทั้งนั้น และยิ่งเป็นฮิบาริแห่งอนาคตคนนี้ ความโหดก็คงทวีขึ้นมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว


เอาสิ ฮิบาริ ถ้านายโกรธฉัน ทำร้ายฉัน...โกคุเดระก็จะเห็นใจฉันมากกว่านี้ แล้วถ้าเป็นอย่างนั้น...


...ฉันจะดึงความทรงจำของหมอนั่นกลับมาเอง...


...เพราะนายทำร้ายฉัน


ฉันก็จะทำร้ายนายกลับเหมือนกัน


"ฉันรู้ว่าแกไม่ได้เจ็บจริง เจ้าสัตว์กินพืช" เจ้าของดวงตาคมกริบเอ่ยเสียงเย็น "...ไม่ว่าเวลาไหน แกก็ยังสำออยได้ทุกที"

"พูดอะไรน่ะ?" ยามาโมโตะยังคงยิ้มระรื่น แม้ว่าจะคาใจกับคำพูดเหล่านั้น "แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น นายจะทำยังไงงั้นเรอะ?"


เสียงดังกุกกักของอาวุธในกำมือกระทบกัน ทอนฟาเหล็กที่ดูทรงอานุภาพกว่าแต่ก่อนขยับเสียดสีกับเนื้อผ้า ยามาโมโตะจับจ้องด้วยใจระทึก เขารู้ว่ามันต้องเจ็บ แต่ฮิบาริก็คงไม่บ้าขนาดฆ่าเขาทิ้ง อย่างน้อยก็อาจจะแค่สาหัสปางตาย แต่ก็นั่นแหละนะ ไม่ว่าคนตรงหน้าจะทำยังไง เขาก็ตั้งใจจะไม่ตอบโต้เด็ดขาด ทำไมน่ะเหรอ?


เขาจะให้โกคุเดระเห็นความป่าเถื่อนของเจ้านี่ และรับรู้เสียทีว่าใครกันแน่ที่สมควรเป็นเจ้าของหัวใจสายลมนั้น


...นี่ฉันทำเพื่อนายเลยนะ...ตัวฉันในอนาคต!


"เจ้าสัตว์กินพืช..." ฮิบาริย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ทอนฟาในมือกระชับแน่นเตรียมพร้อมดื่มเลือดทุกชีวิตที่เข้ามาในรัศมี


ยามาโมโตะหลับตาแน่น อดทนแค่เสี้ยวเดียวสินะ เท่านั้นแหละ....


เท่านั้น....



เสียงเดินผ่านตัวเขาไปอย่างผิดคาด เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นมองอย่างงงๆ เมื่อพบว่าร่างสูงของผู้พิทักษ์แห่งเมฆาเดินผ่านไปยังบานประตูทางออก มันน่าแปลกใจจนเขาเองถึงกับยืนเหรอหราด้วยความจับต้นชนปลายไม่ถูก ก่อนที่กลับมามีสติอีกครั้งกับคำพูดที่อีกฝ่ายทิ้งท้ายเอาไว้


"ฉันจะแสดงให้แกรู้ว่า...ฮายาโตะ ไม่มีวันขาดฉันได้ ส่วนแกน่ะ...." ดวงตาคมกริบแทบจะเฉือนร่างคนที่ยืนฟังอยู่ให้เป็นชิ้นๆ



"แกก็เป็นได้แค่ฝนโปรยร่วงลงพื้นดิน ไม่มีวันได้ผยองขึ้นโอบอุ้มสายลมได้เหมือนกับเมฆหรอก!!"



...เมฆาลอยเลื่อนจากไป ทิ้งไว้เพียงความเจ็บช้ำน้ำใจที่เป็นดั่งมีดกรีดหัวใจคนฟัง



"ฝนที่ตกนองพื้นงั้นเรอะ...นั่นสินะ" ยามาโมโตะแค่นหัวเราะกับตัวเอง ก่อนที่ใบหน้าอารมณ์ดีเสมอจะเปลี่ยนเป็นดุดันแบบที่ไม่เคยมีใครพบเห็น




................แต่วายุน่ะ ก็ไม่มีวันขาดพิรุณได้เหมือนกันนะ...ฮิบาริ



....

...................................................


TBC



ขอบคุณทุกความคิดเห็นค่ะ

kuwa[R]i...

Comment

Comment:

Tweet

คือ สับสนกับเนียนตกลงจะปล่อยหรือจะแย่งคืน
สงสารยามะ เจ็บเท่านี้เอง ชดเชยในอดีตที่นายทำน้องก้กเจ็บละกัน

#5 By Hyky (27.55.142.156|27.55.142.156) on 2014-12-05 14:22

โอยย ถ้าเกิดท่านฮิฟิวส์ขาดจริงเอ็งอาจจะโดนฆ่าทิ้งก็ได้นะเนียน พี่แกอาจจะทำลายหลักฐานเอาไปฝังกลบ แล้วบอกก๊กว่าเอ็งวิ่งออกไปกลางหิมะแบบวันก่อนๆแล้วหายไปเลยหนะ= =;;;
<div>แต่ฉากพ่อแม่ลูกนั่งกินข้าวกันนี่มัน อร๊างงงง >////< ถึงเรื่องนี้จะเป็น8059 แต่ฉาก1859ที่มีก็ทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวยมิใช่น้อย หุหุหุ</div>
<div>แล้วการประกาศศักดาของท่านฮิก็เล่นเอาเนียนจมไปนองดินกันเลย วะฮะฮ่าาา//โดนแม่ยก8059ต่อย</div>
<div>ปล. ตั้งหน้าตั้งตารอตอนต่อไป*w*</div>

#4 By Cartoon~AholiC on 2013-09-13 18:11

อร๊างงง มันไม่ใช่แค่กรีดหัวใจผู้ฟังเท่านั้นนะคะ
มันกรีดหัวใจคนอ่านเหมือนกันค่า
ชอบทั่นฮิในมุมแบบนี้ // ลำเอียงไปหาทั่นฮิอย่างออกหน้าออกตา
(((>_<)))

#3 By Sakurai Winter on 2013-09-10 16:54

"ฉันจะแสดงให้แกรู้ว่า ฮายาโตะไม่มีวันขาดฉันได้"
. . . รีบแสดงเลยค่ะ ฮิบาริซามะ ทางนี้ก็อยากรู้ด้วยเหมือนกัน
//โดนชิงุเระเสย
ส่วนยามะอยากทำเพื่อตัวเองบ้างก็ทำเลย อย่าไปยอมๆ ก๊กน่ารักแบบนี้ ปล่อยให้ไปเป็นของคนอื่นได้ไง
//โดนทอนฟาแสกหน้า
ปล.รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ สู้ๆ

#2 By ทดลองเป็นจิน (202.28.182.5) on 2013-09-10 14:32

ยามะจะประกาศสงครามกับฮิบารี้ วิ้วววววว

ต้องงี้สิเนียนจ๋า อย่ายอมแพ้ เพื่อสมการ 8059(?)

#1 By roku-san on 2013-09-06 02:07