Reborn Fic : The Day after Tomorrow 5 [805918]

posted on 25 Aug 2013 10:12 by kuwari in KHR-Fic

มีใครอ่านเรื่องนี้อยู่ป่าวหว่า? 55+ ลืมอัพ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Title : The Day after Tomorrow

Pairing : 8059 , 1859

Rate : PG-15



CHAPTER 5



..."เคียวยะ...เวลาอารมณ์เสียก็เป็นแบบนี้แหละ หมอนั่นไม่มีอะไรมากหรอกนะ...."



...ไม่ไหว ทนไม่ไหวอีกแล้ว...


ต่อให้ต้องแข็งตาย เขาก็ยินดีที่จะเผชิญกับมันมากกว่าที่จะต้องทนเห็นคนที่รักพูดถึงคนอื่นด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขที่ไม่ใช่เขา

เด็กหนุ่มวิ่งออกไปข้างนอกอาคาร โลกหิมะสีขาวโพลนสว่างจ้าจับนัยย์ตา

คิดถึงคนรักที่ถูกโอบล้อมด้วยรัศมีสีเงินยวง ความเย็นโหดร้ายสัมผัสผิวกายที่มีแต่เพียงเสื้อตัวบาง

แต่ถึงกระนั้น...มันก็ยังทำร้ายเขาน้อยกว่านี้นัก



อยากจะแช่แข็งตัวเอง...ควักหัวใจจุ่มลงใบในบ่อน้ำพุที่กลายสภาพเป็นน้ำแข็ง



เพื่อให้มันด้านชา



เพื่อให้มันไม่รู้สึกอะไร




"ยามาโมโตะ!!"



แขนถูกกระชากกลับไปทางด้านหลัง ก่อนที่ดวงตาสีเปลือกไม้จะเห็นใบหน้าสวยที่กำลังมีแววขึ้งโกรธ

"ทำอะไรของนาย ไอ้เด็กบ้า! อยากตายเรอะไง!?"

เด็ก...อา....ใช่สินะ เขาเป็นเด็ก

เขาเพิ่งจะอายุสิบสี่ที่ยังไม่ประสีประสากับความรัก ยิ่งสำหรับคนที่ตลอดมามีแต่เรื่องเบสบอลในหัวแล้ว โกคุเดระก็เป็นรักแรกที่สวยงามและหอมหวาน

แต่ใครๆต่างก็เคยพูดว่า รักครั้งแรก จะไม่มีทางสมหวัง



...มันต้องเป็นอย่างนั้นจริงๆใช่ไหม?


.......................................................................


ความรู้สึกสบายราวกับถูกโอบกอดด้วยสายลมอุ่นทำเอาคนที่นอนอยู่แทบไม่อยากลืมตาขึ้นมา แต่กลิ่นหอมบางอย่างทำให้ท้องที่เคยสงบถึงกับปวดเกร็ง

"ถ้ารู้สึกตัวแล้วก็ลุกขึ้นมา เจ้าบ้า"

คำพูดคล้ายเดิมแต่ไร้ซึ่งโทนเสียงห้วนทำเอาเขารู้สึกราวกับสัมผัสได้ถึงโกคุเดระคนเก่า ยามาโมโตะกระพริบตาปริบๆสองสามครั้งก่อนที่จะเห็นใบหน้าสวยนั่นอยู่ไม่ไกลนัก

"โกคุ..."

"เชื่อเขาเลย จู่ๆก็วิ่งออกไปนอนบนหิมะด้วยเสื้อตัวเดียว อยากจะทดสอบความอดทนหรือไง" ก่อนที่จะเรียกชื่อได้ทันจบ คนที่ยืนค้ำตัวอยู่ข้างเตียงก็บ่นออกมา "เอ้า ถ้าลุกไหวก็ขึ้นมากินนี่ซะ"

ถ้วยข้าวต้มหอมกรุ่นถูกเลื่อนมาวางตรงหน้า ยามาโมโตะนึกสงสัยถึงที่มาของมัน ถ้าเป็นโกคุเดระคนก่อน เขาก็คงไม่เชื่อหรอกว่ามันจะมาจากฝีมืออีกฝ่ายได้ แต่หากเป็นโกคุเดระคนนี้มันก็คงไม่แปลกเท่าไหร่

และทันทีที่เขาเห็นเจ้าอาหารน่ากินนั้น พยาธิในท้องก็ปั่นป่วนเมื่อรู้ตัวว่าตั้งแต่เมื่อคืนวานแทบจะไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยซักนิด

"ขอบใจนะ โกคุเดระ" ยามาโมโตะฝืนยิ้มสดใสร่าเริงแบบที่เป็นเครื่องหมายการค้าของเขา แต่ถาดนั้นกลับถอยร่นไปห่างจากมือที่ตั้งท่าเอื้อมรับ "โกคุเดระ?"

"ท่าทางนายคงจะกินเองไม่ไหว ฉันจะป้อนให้"

คำพูดที่ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะออกมาจากปากอีกฝ่ายทำเอาเด็กหนุ่มถึงกับตาโต และท่าทางว่ามันคงจะดูตลกมากเพราะใบหน้าหวานถึงกับหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

"...อะ..." ยามาโมโตะรู้สึกตัว "...ง่า....โทษที"

"อ้าปาก" มือเรียวยื่นช้อนมาตรงหน้าคนที่นั่งเหวอ ดวงตาสีเปลือกไม้มองรอยยิ้มน้อยๆนั้นอย่างบรรยายความรู้สึกไม่ถูก เขาควรจะดีใจดีไหม ที่โกคุเดระเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้...

ยามาโมโตะกลืนข้าวต้มลงคอ เขาบอกไม่ได้หรอกว่ารสชาตินั้นเป็นอย่างไร เพราะประสาทการรับรู้รสทั้งหมดปิดตายไปเสียแล้ว...


...สิ่งที่เขาเห็น มีเพียงใบหน้าของคนตรงหน้า


...พร้อมรอยยิ้มอันแสนมีค่า ที่หาได้ยากยิ่ง...


เสียงประตูด้านนอกเปิดออกแผ่วเบา พร้อมฝีเท้าที่ถ้าไม่ได้เงี่ยหูฟังดีๆก็ไม่สามารถรับรู้การมาถึงได้

มันน่าจะเรียกได้ว่าเป็นการขัดจังหวะโดยซาตานเป็นแน่แท้ เพราะคนที่โผล่เข้ามาก็คือเจ้าของออร่าสีทะมึนซึ่งเมื่อมันโผล่หน้าเข้ามาในห้องอย่างเต็มตัว รังสีการคุกคามก็แผ่ซ่านออกมาอย่างไม่ปิดบัง

ยามาโมโตะไม่ได้รู้สึกไปเอง เพราะว่าตอนนี้ฮิบาริ เคียวยะ กำลังใช้ดวงตาแห่งความมืดนั้นจ้องมองเข้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ถ้าหากว่าสายตาสามารถฆ่าคนได้ ร่างของเด็กหนุ่มผู้มาจากอดีตก็คงจะแหลกอยางไม่มีชิ้นดีแล้ว

"...เคียวยะ....อ๊ะ!! ทำอะไรของนายน่ะ!!" ร่างบางร้องเสียงหลงเมื่อลำแขนถูกกระชากให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองจับจานรองชามข้าวต้มไว้อย่างแม่นมั่นทันท่วงที "มันอันตรายนะ!"

ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาเหลือบตามองสิ่งที่อยู่ในมือคนรัก ก่อนจะทำให้สิ่งที่ไม่มีใครคาดถึง



*เคร้ง*


"โอ๊ย!"


ทอนฟาถูกสะบัดออกจากที่ซ่อนใต้วงแขนก่อนที่จะฟาดเอาภาชนะเคลือบหลุดกระเด็นออกจากมือคนที่ถืออยู่ ยังผลให้ข้าวต้มอุ่นหกราดลงบนลำแขนของร่างที่นั่งอยู่บนเตียงอย่างจัง โชคดีที่มันไม่ร้อนมากนัก แต่ถึงอย่างนั้นทั้งด้วยความตกใจมันก็ทำให้ยามาโมโตะถึงกับร้องออกมา

"ยามาโมโตะ...." ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างอย่างตกใจ "ทำอะไรของนาย? เคียวยะ!!"

โกคุเดระหันไปตวาดใส่คนข้างหลังที่ยังคงกำข้อมือของเขาแน่นไม่ยอมปล่อย สายตาคมกริบเพียบแต่เหลือบมองคนที่เพิ่งถูกทำร้ายตรงหน้าโดยสิ้นไร้ความรู้สึกสำนึกผิดแม้แต่นิดเดียว

ใช่...เพราะนี่แหละคือ ฮิบาริ เคียวยะ

"ปล่อยฉันนะเคียวยะ ฉันจะไปดูยามาโมโตะ" เจ้าของเรือนผมสีเงินพยายามดึงตัวเองออกมาให้พ้นจากพันธนาการ แต่ความแข็งแกร่งที่ห่างชั้นไม่สามารถสะกิดเกาอีกฝ่ายได้เลย

ฮิบาริหันกลับมามองอีกครั้ง ใบหน้าหวานแสดงอาการต่อต้านเขาน้อยครั้งที่จะได้เห็น ดวงตาไร้ความรู้สึกแสดงอาการวูบไหวชั่วขณะ


...ก่อนที่มือแกร่งนั้นจะปล่อยลำแขนขาวออกจากการเกาะกุม


"เคียวยะ?" โกคุเดระมองร่างที่หันหลังเดินจากไป แววลังเลปรากฎขึ้นบางเบาแต่สุดท้ายเขาก็หันมาหาคนที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่

"ขอโทษนะ ยามาโมโตะ จะเช็ดให้เดี๋ยวนี้แหละ"

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่บนใบหน้าขาวกลับเจือแววเศร้าอย่างบอกไม่ถูก ยามาโมโตะอยากจะบอกคนตรงหน้าว่าเขาไม่เป็นไรแต่ความเห็นแก่ตัวในจิตสำนึกก็ฉุดรั้งเอาคำพูดเหล่านั้นให้กลืนหายไปในลำคอ


มือเรียวที่จัดหาผ้าขนหนูเนื้อนุ่มชุบน้ำเช็ดตามลำแขนของเขากำลังสั่น...


...แต่ถึงอย่างนั้น...ยามาโมโตะก็ไม่เอ่ยปากบอกให้คนตรงหน้าตามคนที่ออกไปก่อนหน้านี้ไปอยู่ดี...


...........................


สิ่งแปลกปลอมที่ปรากฎอยู่บนลำแขนของเพื่อนหนุ่มผู้ซึ่งมาจากอดีตทำเอาซาวาดะ สึนะโยชิถึงกับทำหน้างงอย่างเห็นได้ชัด...

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ? ยามาโมโตะ" ชายหนุ่มร่างเล็กถามพลางชี้ไปที่จุดรวมสายตานั้น

"อ๋อ นี่น่ะเหรอ?" ยามาโมโตะหัวเราะแหะๆ "ก็แค่อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ"

ใช่...มันนิดหน่อยจริงๆ ถ้าจะถามถึงอาการที่เกิดขึ้น แต่การที่แขนขวาของเขาต้องถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวยาวตั้งแต่ข้อมือลามปามยังต้นแขนนั้น เป็นเพราะความห่วงจนโอเว่อร์ของผู้พิทักษ์แห่งวายุตัวต้นเหตุ ที่กำลังยืนหน้าซีดหน้าเซียวอยู่ข้างๆนี่แหละ ก็แค่ถูกข้าวต้มอุ่นๆหกราด...แล้วแขนมันก็แค่แดงนิดหน่อยเท่านั้น ความจริงแล้วเขาแทบจะไม่เป็นอะไรเลย แต่เพราะใบหน้าและท่าทางที่เป็นห่วงอย่างเอาจริงเอาจังทำให้ยามาโมโตะจำต้องตามน้ำไปก่อน

"แล้วนี่จะทำยังไงล่ะ? แขนเป็นอย่างนี้จะอยู่คนเดียวได้เหรอ?" สึนะโยชิถาม

"ไม่มีปัญหาหรอกนะ สึนะ ฉันน่ะสบายอยู่แล้ว ฮะๆๆ"

"สบายอะไรกัน?" คนข้างๆแทรกบทสนทนาขึ้นมา "แขนมาเป็นอย่างนี้จะทำอะไรได้ เอ่อ...รุ่นที่สิบครับ เพื่อเป็นการรับผิดชอบ ผมจะดูแลยามาโมโตะเองครับ" ...ประโยคฟังเหมือนขอแต่งงานชอบกล...

"เอ๋? เพื่อเป็นการับผิดชอบ" สึนะทวนคำ

"เอ้อ...ไม่มีอะไรหรอกน่า สึนะ" ยามาโมโตะโบกไม้โบกมือ เขาไม่อยากให้เพื่อนตัวเล็กรู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น เพื่ออีกฝ่ายจะได้ไม่เป็นห่วงเว่อร์อีกคน

"งั้น...ให้ยามาโมโตะไปพักที่ตึกของผมแล้วกันนะครับ" เจ้าของเรือนผมสีเงินเอ่ยขึ้นมา

"แต่ว่า...โกคุเดระคุง....แล้วคุณฮิบาริ........" ปรธโยคหลังทอดเสียงเบาลงเล็กน้อย

"คนพรรค์นั้นน่ะ ช่างมันเถอะครับ" ร่างบางดูจะมีสีหน้าสลดเล็กน้อย "ถ้าอย่างนั้น วันนี้ผมขอตัวก่อนนะครับ"

โกคุเดระยังคงทำความเคารพโดยการก้มหัวทำมุมฉากกับพื้นโลกอย่างเดิมเช่นที่เขาเคยเป็นมาแต่ไหนแต่ไร ก่อนที่จะพาเด็กหนุ่มตัวสูงให้เดินตามเงียบๆ 

ยามาโมโตะมองคนที่เดินนำหน้า แม้เวลาจะผ่านไปแต่แผ่นหลังนั้นกลับยังคงดูอ้างว้างและบอบบางอย่างที่เขาเคยเห็น และนั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขารักคนคนนี้อย่างที่เรียกได้ว่าหมดหัวใจ มันอาจจะเป็นความรักหวือหวาแบบเด็กๆ แต่มาจนบัดนี้...ยามาโมโตะก็ยังสามารถยืนยันได้ว่า เขาคงไม่สามารถรักใครได้มากกว่านี้อีกแล้ว

เวลาผ่านไปถึงหกปีแต่รูปลักษณ์ภายนอกของโกคุเดระแทบจะไม่เปลี่ยนไปซักนิด ไม่ว่าจะเรือนผมสีสวยนุ่มละมุน ดวงตาสีมรกตน่าหลงใหล เรือนกายสีน้ำนมผุดผาด กาลเวลาปั้นแต่งให้ทั้งหมดนั้นทวีความงดงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แต่มันคงจะดี ถ้าตอนนี้คนที่ยืนอยู่เคียงข้างร่างนั้นคือเขา...ไม่ใช่ฮิบาริ

เขาจะปกป้อง จะทะนุถนอมร่างกายนั้น จะมอบความรักให้หัวใจดวงนั้นจนมันล้นปรี่


แต่ตอนนี้คนที่ยืนอยู่มีเพียงเขา...


...ยามาโมโตะ...ผู้มาจากอดีต....


...........................


ตึกประจำตำแหน่งผู้พิทักษ์แห่งวายุอยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์ใหญ่นัก ทั้งๆนี้อาจจะเป็นเพราะความต้องการของมือขวาที่ไม่อยากใช้เวลาเดินทางนานพื่อไปถึงท้องนภาที่เป็นดั่งเจ้าชีวิต


อาคารออกแบบคล้ายสถาปัตยกรรมแบบยุโรปยุคกลาง สมัยที่ศิลปะเฟื่องฟูในนครฟลอเรนซ์แห่งอิตาลี น่าประหลาดที่ลักษณะอาคารดูเหมือนจะหนาทึบ แต่กลับมีลมพัดผ่านได้ตลอดเวลา ราวกับว่าเป็นที่อยู่อาศัยของจ้าวแห่งวาตะอย่างแท้จริง


"นายอยู่ห้องนี้ละกันนะ"

มือเรียวผลักบานประตูไม้หนึ่งบรรดาหลายๆห้องออกให้ผู้มาเยือนกาวเข้าไปข้างใน

"พักผ่อนละกัน เดี๋ยวจะให้คนยกอาหารเย็นมาให้ ห้องฉันอยู่ใกล้ๆนี่แหละ มีอะไรก็เรียกได้นะ"

ยามาโมโตะทำได้แต่เพียงพยักหน้า เขายังไม่คุ้นกับโกคุเดระที่ใจดีคนนี้เท่าไหร่

อีกฝ่ายเดินหันหลังจากไป ทิ้งไว้เพียงเขาที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องอย่างเดียวดาย

เด็กหนุ่มเดินไปทิ้งตัวบนเตียงหนานุ่มที่อยู่กลางห้อง ตามองเพดานสีขาวอย่างเลื่อนลอย ความจริง...เป็นแบบนี้ก็คงไม่เลวนัก

เหมือนเขาจะเคยฟังมาจากที่ไหนซักอย่าง บางทีอาจจะเป็นคาบวิทยาศาตร์ช่วงที่เคลิ้มหลับ สมองที่ไม่ค่อยได้ชัดเจนคลับคล้ายคลับคลาว่าจะเคยผ่านพวกคำพูดอะไรที่คล้ายๆกับสิ่งที่เรียกว่า 'โลกคู่ขนาน'

เส้นทางในอนาคตมีหลายรูปแบบ เหมือนกับเส้นทางจากอดีตที่เขาจากมาก็เช่นกัน บางที เขาอาจจะมาจากหนึ่งในหลายๆอดีตที่มีมากมายนับร้อยนับพัน และเดินทางมาพบกับอนาคตหนึ่งในหลายๆรูปแบบเช่นกัน


ยามาโมโตะตั้งใจ...หากเขากลับไปยังอดีตของตัวเองได้เมื่อไหร่....


...เขาจะไม่มีวันทำให้อนาคตแบบนี้ 'เกิดขึ้น' แน่นอน



...ไม่มีวัน....



............................................



กลางดึกอันเงียบสงัด...ห้วงเวลาดั่งมนต์ขลังที่สะกดทุกสรรพสิ่งให้หลับไหล..


เด็กหนุ่มร่างสูงผู้มาจากอดีตนอนหลับอยู่บนเตียงนอนอันอบอุ่น แม้ว่าภายนอกหน้าต่างพายุหิมะจะโหมกระหน่ำรุนแรง


...ฝีเท้าคู่หนึ่งมาหยุดหน้าบานประตูนั้นอย่างเงียบกริบ...



"ยามาโมโตะ ทาเคชิ..."



เจ้าของเงามืดแห่งรัตติกาลเอ่ยขึ้น ดวงตาคมกริบแทบจะจ้องให้ทะลุผ่านผนังอีกด้าน แผดเผาผู้ที่อยู่ด้านในให้ลุกไหม้เป็นจุณด้วยเปลวไฟแห่งแรงริษยา



"...เมื่อไหร่แกจะเลิกเป็นมารชีวิตฉันซักที...เจ้าสัตว์กินพืชโง่เง่า"



TO BE CON


..............



ขอบคุณทุกความคิดเห็นค่ะ


kuwa[R]i...

Comment

Comment:

Tweet

เค้าสงสารยามะจริงๆนะ ทำไมชีวิตลูกมันรันทดได้ใจแบบนี้ TT
ถึงตอนแรกจะสมน้ำหน้าก็เถอะ
ก้กแบบนี้เค้าไม่เอา แต่คนทิ้งมันยามะนะ. สับสนกับตัวเอง เชียร์ไม่ถูกละค่ะ

#5 By Hyky (27.55.142.156|27.55.142.156) on 2014-12-05 14:15

เอ่อออ ท่านฮิง่าาาา ฟิคเรื่องนี้น่าหมั่นไส้จนแทบจะหนีไปเชียร์อิเนียนแทนอยู่แล้วนะ =3=
หึงทีก็ตบจูบสิคะ ไม่ใช่ทำร้ายร่างกายก๊กแล้วเดินหนีไป//ผิด 
ส่วนชีวิตเนียนก็รันทดเหลือเกิน เป็นศัตรูกับท่านฮินี่ชีวิตคงหาความสงบไม่ได้ เพราะฉะนั้นยกก๊กให้พี่ท่านไปเถอะค่ะ*w*//โดนกระซวก
แต่เจอะก๊กเวอร์ชั่นอ่อนหวานเป็นแม่ศรีเรือนทีนี่แอบรู้สึกแปลกๆอยู่มิใช่น้อยถึงจะผ่านมาตั้งห้าตอนแล้ว ดังนั้นควรมีตอนต่อๆไปเพื่อให้เกิดความคุ้นเคยนะคะ ปิ๊งๆๆ*w*
สำนวนการใช้คำ บรรยาย อุปมาอุปมัยอะไรยัง สวยงามเหมือนเดิมเลยค่ะ ยิ่งเนียนพร่ำเพ้อทีนี้เห็นก๊กเป็นนางฟ้ากันเบย ><b
ปล.ยังตามอยู่นะคะ เพราะฉะนั้นแต่งต่อน้าาาา

#4 By Cartoon~AholiC on 2013-08-31 00:33

อ่า~ ดีใจจังเลยค่ะที่ยังมีคนแต่ง 8059 1859 อยู่
ตั้งแต่รีบอร์นจบไปก็หาอ่านสองคู่นี้ได้ยากมากๆเลยค่ะ TTwTT
ดราม่าได้ใจเลย ชอบๆๆ
เดาเนื้อเรื่องไม่ออกเลยจริงๆว่าจะเป็นยังไงต่อไป จะจบแบบไหน
อร๊ายยยยย จะรอติดตามต่อไปนะคะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ :)

#3 By ทดลองเป็นจิน (202.28.182.5) on 2013-08-29 22:59

เหอ ๆ ตอนนี้เต็มไปด้วยรสขมสินะคะ
ยามะน่าสงสาร แต่สงสารก๊กยิ่งกว่า
คงจะแปลกใจและเสียใจไม่น้อยเลยที่คนรักในปัจจุบันทำกับคนที่คิดว่าเป็นเพื่อนแบบนั้ คงคิดว่าเป็นความผิดของตัวเองสิน้า angry smile
ทั่นฮินี่ล่ะก็... หึงแรงนะเราน่ะ//โดนทอนฟาเสย
เนื้อเรื่องยิ่งน่าติดตามมากขึ้นทุกที สู้ ๆ นะคะ จะติดตามอยู่เรื่อย ๆ น้า ^^

#2 By Sakurai Winter on 2013-08-28 11:09

อ๊ากกกกกกก หมั่นไส้เคียวยะฝุดๆ = =

ห้ามแกไปขัดสมการ 8059 เชียวนะ//กระโดดล็อกคอ

ก๊กเอ๊ย ฟื้นความจำเร็วๆ เดี๋ยวยามะน้อยโดนขย้ำตายเอาน้า

#1 By roku-san on 2013-08-25 14:39