Reborn Fic : The Day after Tomorrow 4 [805918]

posted on 15 Jun 2013 19:17 by kuwari in KHR-Fic directory Fiction
 
 



เรื่อยๆมาเรียงๆนะคะฟิกเรื่องนี้...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Title : The Day after Tomorrow

Pairing : 8059 , 1859

Rate : PG



CHAPTER 4



รุ่งเช้าของวันที่สามในการเดินทางมาสู่โลกอนาคตมาเยือน...


ดวงตาสีเปลือกไม้ยังคงนอนมองฝ้าเพดานอย่างเลื่อนลอย แทบจะไม่อยากขยับตัวเอาเสียเลยราวกับว่าความหนาวเย็นที่อยู่ด้านนอกนั้นเกาะกินข้อต่อของเขาจนมันแข็งขืน



...ไม่เพียงแค่ขาเท่านั้นที่ไม่อยากขยับ


...แต่หัวใจก็กลับด้านชาไปเช่นกัน...


ยามาโมโตะแทบจะไม่รู้สึกอยากมีชีวิตอยู่ หากว่าอนาคตโหดร้ายแบบนี้แล้ว เขาเองก็นึกสงสัยเหมือนกันว่าตัวเองในยุคนี้ทนได้ยังไงที่เห็นร่างกายของคนรักถูกคนอื่นโอบกอด


...เขาไม่เข้าใจ


...แม้จะเป็นเรื่องของตัวเองก็ตามที


.......................................................................


ขายาวก้าวไปข้างหน้าเชื่องช้าราวกับว่าผู้ที่เดินลากขาอยู่นั้นไม่ต้องการจะไปต่อยังระยะทางที่ไกลกว่านี้ ภายในคฤหาสน์หรูของวองโกเล่ในอนาคตเด็กหนุ่มร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีดำสั้นถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย แค่เพียงสามวันที่ได้เดินทางมาแต่เขากลับต้องรับรู้เรื่องราวมากมายจนเกินกว่าจะรับไหว ภาพของเหตุการณ์ที่ปรากฎให้เห็นเมื่อวานชัดเจนขึ้นอย่างเจ็บปวด...


"...โกคุเดระ..." ยามาโมโตะเอ่ยชื่อของร่างบางอันเป็นที่รักเบาๆ


"หือ? ว่าไงเหรอ?"

เสียงที่จู่ๆก็ตอบรับขึ้นมาทำเอาเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งโหยง ได้กลิ่นหอมเจือจางมาก่อนที่ดวงตาสีเปลือกไม้จะหันไปรับภาพของชายหนุ่มร่างบางที่เดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"อะ...อรุณสวัสดิ์" ยามาโมโตะยิ้มแห้งๆกลบเกลื่อน สายตามองคนตรงหน้าที่กำลังส่งสายตามองเขาอย่างสงสัย

"อรุณสวัสดิ์" โกคุเดระวัยยี่สิบทักตอบ ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งหากเป็นโกคุเดระคนปัจจุบัน "มาทำอะไรแถวนี้น่ะ? ยามาโมโตะ"

"ก็...เดินเล่นน่ะ" เขาอ้อมแอ้มตอบ ถึงแม้จะเป็นโกคุเดระ แต่กลับรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้าในเมื่ออีกฝ่ายช่างมีบุคคลิคแตกต่างจากเดิมราวฟ้ากับเหว

โกคุเดระในอนาคตก็ยังคงดูเหมือนเมื่อวานไม่ต่างไปจากเดิม สองมือหอบแฟ้มเอกสารมากมายเต็มไปหมดจนเขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากช่วยเหลือ

"ฉันช่วยนะ" ยามาโมโตะยื่นมือไปแบ่งเอกสารส่วนใหญ่ออกจากอ้อมแขนอีกฝ่าย

"ขอบใจนะ" รอยยิ้มบางเบาทาบลงบนเรียวปากบาง "ไม่ว่าจะตอนนี้หรือเมื่อก่อน นายก็ใจดีเสมอเลยนะ"

"เอ๋?" คำพูดนั้นทำให้ยามาโมโตะถึงกับเงยหน้าขึ้นมอง "ไหนว่านาย..."

"ฉันหมายถึง...นายตอนนี้น่ะ แม้ว่านายจะไม่ค่อยพูดกับฉัน แต่ก็มักจะโผล่มาช่วยเสมอๆเวลาเดือดร้อน บางทีก็มาคุยด้วย แต่ก็เฉพาะเวลาที่เคียวยะไม่อยู่ คงกลัวว่าฉันจะเหงาล่ะสิ" ร่างบางอธิบายไปพลางหัวเราะน้อยๆ "ฉันถึงว่านายใจดียังไงล่ะ"


ไม่ใช่หรอก...โกคุเดระ...เด็กหนุ่มร่างสูงคิดอย่างเจ็บปวดในอก จริงอยู่ที่ฉันอาจจะเป็นคนใจดีกับคนอื่นไปทั่วอย่างที่นายเคยว่าฉันบ่อยๆ แต่เฉพาะนายเท่านั้นที่แตกต่างไปจากคนอื่น...เพราะนายเป็นคนพิเศษ


ฟังจากที่อีกฝ่ายเล่า ดูเหมือนว่าตัวเขาในตอนนี้ก็ยังไม่สามารถตัดใจจากร่างบางได้ แต่คงเพราะคิดถึงความสุขที่ได้รับจากผู้พิทักษ์แห่งเมฆามันก็ทำให้เขาไม่สามารถทำลายได้ลง ยามาโมโตะชักจะเข้าใจตัวเขาหน่อยๆแล้ว...


ดูท่าทางว่า...ฉันจะรักนายมากจนเกินกว่าตัวเองจริงๆ



...ถึงจะรู้ว่าอนาคตนั้นโหดร้าย


...ถึงจะรู้ว่าตอนนี้โกคุเดระไม่ใช่ของเขา


แต่อย่างน้อยยามาโมโตะก็ดีใจ


...ที่ตัวเขาในอนาคตยังคงมีแต่ความรักให้คนคนนี้




...ไม่มีวันเปลี่ยน...


.....................


"ขออนุญาตครับ..."


บานประตูไม้หรูหราของห้องทำงานนภาแห่งวองโกเล่ ปรากฎให้เห็นต่อหน้าอีกครั้ง ฉุดรั้งความคิดของเด็กหนุ่มให้กลับมา ยามาโมโตะหอบเอกสารเดินตามเจ้าของเรือนผมสีเงินไปอย่างเงียบๆ

"อรุณสวัสดิ์ครับ รุ่นที่สิบ"

"อรุณสวัสดิ์ โกคุเดระคุง อ๊ะ!" ท้ายเสียงของสึนะโยชิชะงักไปเมื่อเห็นว่ามีใครเดินตามมือขวาคนสนิทของเขาเข้ามาด้วย "...ยามาโมโตะ..."

"อรุณสวัสดิ์สึนะ" ยามาโมโตะฉีกยิ้มให้อีกฝ่ายขณะที่เดินผ่านเข้ามายังในห้อง มือวางเอกสารที่หอบมาลงบนโต๊ะทำงานใหญ่ก่อนที่จะหันไปนำอีกตั้งจากมืออีกคนมาวางไว้ด้วย

"ขอบใจนะ ยามาโมโตะ" โกคุเดระยิ้มให้อย่างอ่อนโยนแต่หารู้ไม่ว่านั่นเป็นการทำร้ายคนตรงหน้าอย่างเลือดเย็นที่สุด แม้แต่สึนะโยชิเองก็รู้สึกได้

ยามาโมโตะแทบจะกลืนก้อนสะอื้นที่แล่นขึ้นมาจุกคอหอยไม่ทัน ความรู้สึกอันเกินจะทานทนพุ่งขึ้นมาเป็นริ้วๆ เด็กหนุ่มร่างสูงพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติและหันไปพูดกับเพื่อนของตน

"ฉัน...ขอตัวก่อนนะสึนะ"

"อื้อ" แม้จะไม่รู้ว่าไปไหนแต่สึนะก็ไม่อยากรั้งเอาไว้ ยามาโมโตะเดินออกไปทางประตูห้องแต่ก่อนที่มือของเขาจะเอื้อมเปิดมันออกมานั้น มันกลับดีดผางออกพร้อมร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามา

"คะ...คุณฮิบาริ" วองโกเล่รุ่นที่สิบกลืนน้ำลายดังเอื๊อก

ดวงตาคมกริบของผู้พิทักษ์แห่งเมฆาไม่อาจเรียกได้กระทั่งคำว่าเหลือบแลมายังคนที่ชะงักงันอยู่ติดกับบานประตู มีเพียงแค่การตวัดหางตาราวกับกระพริบไล่ฝุ่นผงที่ติดอยู่เท่านั้น

"ฉันเอารายงานมาให้" กระดาษหนาปึกหนึ่งถูกโยนใส่มายังตรงหน้าร่างเล็กผมสีน้ำตาลที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน เป็นการกระทำที่แทบจะเรียกได้ว่าไร้มารยาทเสียจนน่าประหลาดใจเพราะคนอย่างฮิบาริ เคียวยะ แม้จะมีทีท่าก้าวร้าวแต่ก็ไม่ได้หยาบคาย นั่นหมายถึงว่าอารมณ์วันนี้ของเมฆาผู้เลื่อนลอยคงไม่ปกติเป็นแน่

ดวงตาสีน้ำตาลมองรายงานเล่มโตนั้นพลางคิดในใจ คุณฮิบาริไม่ได้หงุดหงิดเพราะเรื่องนี้เพราะคนคนนั้นก็ไม่ได้ทำงานพวกนี้ด้วยตัวเองอยู่แล้ว น่าจะเป็นฝีมือคุซาคาเบะคนสนิทอย่างไม่ต้องสงสัย แต่สาเหตุที่ทำให้มีทีท่าก่อตัวราวกับจะทำให้เกิดพายุน่ะ ก็น่าจะ...

"เคียวยะ! ทำไมทำกิริยากับท่านรุ่นที่สิบแบบนี้ เสียมารยาทจริง!" ร่างบางผมเงินที่ตอนแรกเงียบอยู่ตวาดขึ้นมาจนคนฟังสะดุ้ง

ที่สะดุ้งไม่ใช่เพราะเสียงตวาด แต่ที่ตกใจเพราะแม้ว่าระดับความแข็งแม้นมันจะเบาไปนิด แต่มันก็ช่างคล้ายกับเสียงของโกคุเดระคนเก่าเหลือเกิน....ยามาโมโตะนึกในใจ

"...แล้วมีปัญหางั้นเหรอ?" สายตาเหล่กลับไปเช่นกันแต่มันก็ดูดุดันน้อยกว่ายามที่จ้องมองคนอื่น

"มีแน่!" โกคุเดระเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหาอีกฝ่าย บรรยากาศมาคุเริ่มแผ่ปกคลุมทั่วห้อง "นายจะอารมณ์เสียพราะโมโหฉัน ฉันไม่ว่า แต่ห้ามแสดงกิริยาไม่ดีกับรุ่นที่สิบแบบนี้!!"

"ดูท่า..." ฮิบาริเชิดหน้าขึ้น "อะไรก็แตะต้องไม่ได้เลยสินะ รุ่นที่สิบของนาย"

"ก็ของมันแน่อยู่แล้ว!!"

คนที่ถูกพาดพิงชื่อในบทสนทนาถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก ดวงตาสีน้ำตาลโตเหลือบมองสองผู้พิทักษ์ที่กำลังจ้องหน้ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย สุดยอดลางสังหรณ์บอกเขาว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแม้จะมีชื่อของเขาเข้าไปมีส่วน แต่ที่มั่นใจคือมันไม่ได้มีต้นเหตุมาจากนั้นเป็นแน่

"เอ่อ....โกคุเดระคุง....คุณฮิบาริ....ผมว่า.........อี๊~~~!!!!" ร่างเล็กเผลอร้องเมื่อตาดุๆนั้นหันขวับมา

"ไม่ใช่เรื่องของแก...เจ้าสัตว์กินพืช"

"เคียวยะ!!"  สิ้นเสียงตะโกน มือเรียวกำหมัดแน่นหมายจะชกหน้าอีกฝ่าย ดูท่าว่าความใจร้อนนั้นคงจะซึมเข้าไปในกระแสเลือดเสียจนไม่สามารถแก้ไขได้ถึงแม้จะกลายเป็นคนที่มีบุคคลิกนิ่มนวลลงแล้วก็ตามที


'หมับ'


กำปั้นของผู้พิทักษ์แห่งวายุถูกหยุดไว้อย่างง่ายดายก่อนที่มันจะทันได้สัมผัสใบหน้าคม มือแกร่งบีบแน่นราวหมัดนั้นเป็นลูกไก่ฝนกำมือของตน จนใบหน้าหวานเริ่มนิ่วหน้าเล็กน้อย

"...โอ๊ย...."

"หยุดนะ! ฮิบาริ..."

มืออีกข้างยื่นมาจับข้อมือของชายผู้ที่ชื่อว่าเป็นผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุด เด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาสีแปลกไม้จ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยแววกร้าวไร้ซึ่งความสนุกสนานร่าเริงอย่างทุกที

"นายกำลังทำให้โกคุเดระ 'เจ็บ' นะ!"

ฮิบาริ เหลือบมองเจ้าคนที่เข้ามายุ่มย่ามก่อนที่จะเสดวงตาไปยังใบหน้าสวยตรงหน้า แววเศร้าหมองบางเบาวาวขึ้นในดวงตาแต่ก็พร่าเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว


...สุดท้ายก็..........


ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาปล่อยมือที่จับยึดอีกฝ่ายไว้ แต่นั่นก็เพียงรูปธรรม....


แผ่นหลังกว้างใต้ชุดสูทสีดำผินออก ฝีเท้าหนักย่ำไปทางประตูไม้บานวิจิตรของห้องทำงานแห่งท้องนภา



...ถึงตอนนี้ฉันจะปล่อยนาย แต่ฉันก็ไม่มีวัน 'ปล่อย' นายจากการคุมขังของกลุ่มเมฆ...


เพราะฉันจับได้แล้ว นายเป็นของฉัน


เดิมจะเป็นของใคร ฉันไม่สน แต่ในตอนนี้


เมฆาจะเป็นผู้ครอบครองวายุชั่วนิรันดร์....



....แม้สายฝนจะกระหน่ำหอบสายลมคืนกลับไปก็ตามที....



ลับร่างจากเจ้าของออร่าน่ากลัวราวยมฑูต ความเงียบโอบคลุมอ้อยอิ่งก่อนที่ใครบางคนจะรู้สึกตัวรีบถลันไปหาเจ้าของเรือนผมสีเงินที่อยู่ข้างๆ

"โกคุเดระ เป็นอะไรหรือเปล่า?" ยามาโมโตะถามด้วยความเป็นห่วง

เห็นโกคุเดระเจ็บ เขาก็เจ็บ ทนไม่ได้...ที่จะมีใครทำให้คนคนนี้เจ็บ...

เพราะคนตรงหน้า คือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน แต่โกคุเดระ...ก็คือโกคุเดระ


...เคยเป็นหัวใจของเขายังไง...ตอนนี้...


...ก็ยังเป็นอยู่..



...แม้ว่าหัวใจของคนนี้ จะไม่ใช่ของเขาแล้ว...ก็ตาม......



"อื้อ ไม่เป็นไรหรอก" ใบหน้าสวยยิ้มน้อยๆ "เคียวยะ...เวลาอารมณ์เสียก็เป็นแบบนี้แหละ หมอนั่นไม่มีอะไรมากหรอกนะ แต่ยังไงก็...ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ ยามาโมโตะ"

เจ็บปวด....เจ็บปวดจนเกินไป ทั้งน้ำเสียง ทั้งสีหน้า ทั้งแววตา ยามเมื่อพูดถึงคนรัก 'ปัจจุบัน' ที่ไม่ใช่เขา

ทั้งๆที่คิดว่ายอมรับได้แล้วแท้ๆ...


"อ๊ะ! ยามาโมโตะ!!!"


สึนะโยชิร้องเรียกเมื่อจู่ๆเพื่อนหนุ่มที่มาจากอดีตก็ผลุนผลันวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

"ยามาโมโตะ? เป็นอะไรน่ะ? อะ...ผมขอตัวซักครู่นะครับรุ่นที่สิบ"

จะด้วยอะไรไม่รู้ แต่โกคุเดระกลับรู้สึกว่าจะปล่อยไปไม่ได้ ชายหนุ่มรีบก้มหัวให้บอสผู้ที่ตนเทิดทูนสุดใจก่อนที่จะรีบวิ่งตามคนที่ออกไปก่อนเมื่อครู่


...ไม่เข้าใจเหมือนกัน? ทำไมฉันต้องวิ่งตามนาย


ทั้งๆที่นายเป็นคนที่มาจากอดีต คนที่ฉันไม่รู้จัก


แต่เมื่อเห็นร่างสูงนั้นวิ่งจากไป ขาทั้งสองกลับก้าวไปเองโดยอัตโนมัติ



.................................................เพราะอะไรกัน??



TO BE CON>>


.............................



ขอบคุณทุกความคิดเห็นค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

ยามะลูกชายไปซบอกบอสเถอะไป
เค้ารู้สึกเจ็บปวดแทน ความทรงจำรีบกลับมาเร็วไม่ก็มะกลับอดีตไปลูก
ไปแก้ไขนะ TT

#5 By Hyky (27.55.142.156|27.55.142.156) on 2014-12-05 14:08

จะร้องไห้แทนยามะ
แง้งงงงงง
เจ็บแทน

#4 By un-fiore on 2013-08-08 12:41

เคียวจังพอเป็นเมะและโหดขึ้นทันตา sad smile//พูดในฐานะแม่ยกฮิเคะเด็กซึนและเคะราชินี(?)
สงสารเนียนคุงจริ๊ง มามะ โรคุกอดปลอบ//โดนก๊กในอดีตกระทืบ

เย้ย ก๊กจังตามยามะไป OwO ขอให้ความทรงจำน้องก๊กกลับมาเร็วๆทีเถิดดดดดด//หมั่นไส้เคียวยะจริงๆ

#3 By roku-san on 2013-06-16 02:16

มาลงชื่อรออ่านอยู่นะคะ
อ่านแล้วสงสารยามะมากเลย แต่อีกใจก็แอบสะใจเบาๆ(?)
เรื่องนี้ไม่ได้เห็นยามะกะล่อนเหมือนเคย ถึงก๊กจะสวยเหมือนเดิมก็เถอะ 555555
รอติดตามตอนต่อไป ถึงจะมาแบบเรื่อยๆมาเรียงๆแต่ก็ขอให้มานะคะ

Ps. อ่านเรื่องนี้อยู่ดีๆก็คิดถึง The Stormy Catcher ขึ้นมาเบาๆ อยากอ่านอีกจุง เสียดายที่บอร์ดดำไม่อยู่แล้ว งุงิ

#2 By CIA (103.7.57.18|101.108.214.176) on 2013-06-16 01:46

คุณเคียววววววววว ทำคะแนนลดได้ยังไงค้าาาาาาา ทำก๊กเจ็บได้ยังง๊ายย
ถึงจะเชียร์คุณเคียวแต่ตอนนี้ยังไงๆคะแนนอิเนียนก็พุ่งนำลิ่วๆเลยน้าา =3=
แต่ประโยคที่ว่า เมฆาจะเป็นผู้ครอบครองวายุชั่วนิรันดร์....
....แม้สายฝนจะกระหน่ำหอบสายลมคืนกลับไปก็ตามที....
 
มันโฮรกกกกก มากค่ะ เป็นการเปรียบเทียบที่ใช้คำได้ดีมากอ่ะ ชอบ  ละลายยยย >////<
คะแนนท่านฮิเด้งกลับขึ้นมาเลย ;w;b 
 
แต่แล้วเนียนก็ปล่อยหมัดขวาตามมาติดๆด้วย ประโยค
...เคยเป็นหัวใจของเขายังไง...ตอนนี้...
...ก็ยังเป็นอยู่..
...แม้ว่าหัวใจของคนนี้ จะไม่ใช่ของเขาแล้ว...ก็ตาม......
 
เนียนน่าสงสารขึ้นมาทันตาเห็นเลยหละ เป็นเรื่องที่ไม่ได้เห็นเนียนหัวเราะทำตัวบ้าๆบอๆเลย(?) =w=a
แต่ยังไงก็เชื่อมั่นว่าท่านฮิรักก๊กไม่แพ้เนียนแน่นอนค่ะ!! ถึงเฮียแกจะซาดิสม์ไปหน่อยก็ตาม ไม่อยากให้ก๊กได้ความจำกลับมาเลยจริงๆง่าา ;w;
ปล. ดีใจจังที่ลงเรื่อยๆ มาเรียงๆ XD 

#1 By Cartoon~AholiC on 2013-06-15 19:43