Reborn Fic : The Day after Tomorrow 2 [805918]

posted on 18 May 2013 11:50 by kuwari in KHR-Fic
 


ดีจ้า~


มีคนอ่าน (มากกว่า 1 คน) ด้วยล่ะ ดีใจจุงเบย~ ขอบคุณมากๆค่ะ


ความจริงฟิกเรื่องนี้เราเขียนนานนนนนนนนนนนนน (ดูจำนวนหนู) มากแล้วค่ะ ตั้งแต่... เอ่อ... หลายปีแล้ว ความจริงมันเป็นฟิกรีบอร์นเรื่องแรกๆที่เขียนเลยนะ เอาลงที่บอร์ดรีบอร์น (บอร์ดดำ) สมัยก่อนไว้ แต่พอบอร์ดล่มไปแล้วก็เลยไม่ได้เขียนต่ออีก ทั้งๆที่มันน่าจะใกล้จบได้แล้ว แล้วมันเกิดอะไรขึ้นฉันถึงกลับมาเขียนล่ะเนี่ย?? ฮา


เหตุผลคือมัน 'คาใจ' ค่ะ เพราะทั้งคนเขียนและคนเคยอ่านอยากรู้ตอนจบของฟิกโคตรรันทดเรื่องนี้ บอกตามตรงว่าตอนเขียนก็ไม่คิดว่ามันจะรันทดขนาดนี้หรอกนะ


ดังนั้น เราจึงตัดสินใจเขียนต่อบทสรุปของความดราม่าเรื่องนี้ จะว่าไป...มันเป็นหนึ่งในฟิกรีบอร์นที่ตัวเองเขียนที่โคตรดราม่าเอามากๆ



สำหรับท่านที่ไม่เคยอ่าน ก็ลองอ่านไปพร้อมๆกันค่ะ คนเขียนก็ต้องทวนความจำเหมือนกัน 55++



ไปอ่านกันได้เลยค่ะ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Title : The Day after Tomorrow


Fandom : Katekyo Hitman Reborn


Pairing : 805918


Rate : PG for now




CHAPTER 2


..............................


"อืม..."


"อ๊ะ รู้สึกตัวแล้ว"


ในชั้นแรกที่เปลือกตาเปิดขึ้น ทุกอย่างในมโนทัศน์ปรากฎรางเป็นภาพเบลอ แม้แต่เงาของบุคคลตรงหน้าเขาก็ยังมองเห็นไม่ถนัด...ใครน่ะ...ผมสีน้ำตาลฟูๆแบบนี้ สึนะเหรอ? แต่ทำไม?...เสียงของนายถึงได้ฟังประหลาดอย่างนั้น?


"ยามาโมโตะ เป็นอะไรหรือเปล่า?"

เสียงนั้นเรียกชื่อของเขา คงเป็นสึนะไม่ผิดแน่ เด็กหนุ่มร่างสูงหลับตาลงอีกครั้งก่อนจะลืมขึ้นช้าๆ คราวนี้มันชัดเจนกว่าทีแรกมาก

ภาพของเพดานไม่คุ้นตา...ถ้าเป็นห้องของสึนะแต่ทว่าทำไมมันถึงสูงขนาดนี้ โคมไฟระย้า? เดี๋ยวก่อน...บ้านของหมอนั่นมีของแบบนี้ด้วยเหรอ?

ยามาโมโตะพยายามลุกขึ้นแต่แล้วกลับรู้สึกปวดแปลบไปทั้งร่างกาย


"อย่าเพิ่งรีบลุกสิ" เสียงเดิมนั้นพูดกับเขาอย่างเป็นห่วงเป็นใย "นายเพิ่งมาไกลร่างกายยังไม่ชินเท่าไหร่?"


มาไกล...เขาเนี่ยนะ?มาไกล...ก็เพิ่งเดินมาด้วยกันไม่ใช่เหรอ?


"ฉันไม่เป็นไร ขอบใจนะ สึ........นะ.............."


ท้ายเสียงชะงักเมื่อเขาหันไปหาคนที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่ทว่า.....


ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป


คนตรงหน้าก็คือสึนะ ยามาโมโตะมั่นใจว่าไม่ผิดแน่ จากผมสีน้ำตาลชี้ฟูยุ่งๆนั้น กับดวงตาโตสีน้ำตาลคู่นั้น


แต่สึนะที่เขาเห็นมันช่างประหลาด ใบหน้าที่เรียวขึ้น ความสูงที่เหมือนจะเพิ่มขึ้นนิดหน่อย และชุดสูทสีดำที่สวมใส่


ที่สำคัญมองไปรอบๆอีกที ที่ๆเขาอยู่เป็นห้องกว้างขวางหรูหรา ติดโคมไฟระย้าและหน้าต่างที่เป็นกระจกยาวมองเห็นสภาพภูมิอากาศข้างนอกที่หิมะกำลังตก เนรมิตให้โลกกลายเป็นสีขาว ใช่ ขาวโพลน


เหมือนกับในสมองของยามาโมโตะในตอนนี้....




....เขากำลังอยู่ที่ไหน?




.................


"อืม....เอ่อ....จะอธิบายไงดีล่ะ?"  ซาวาดะ สึนะโยชิ หรือตอนนี้คงจะเรียกได้ว่าวองโกเล่รุ่นที่สิบอย่างเต็มปากเต็มคำเอ่ยพลางทำสีหน้าลำบากใจ

"วันนั้นน่ะ...วันที่นายมาบ้านฉันแล้วแรมโบ้จะเล่นน้ำ นายก็เลยไปดึงสระมาจากห้องเก็บของ แต่เผอิญว่ามันมี...มี...มี...."

"ก็บอกไปสิว่ามีบาซูก้าหกปีรุ่นทดลองของเจ้าจางนินีซ่อนอยู่"

เสียงเปิดประตูดังปัง พร้อมร่างหนึ่งก้าวเข้ามา เป็นชายหนุ่มร่างสูงสวมชุดสูทเจ้าของดวงตาคมกริบ

"รีบอร์น....พูดแบบนี้ยามาโมโตะก็งงแย่สิ" สึนะหันไปหาคนมาใหม่ เดี๋ยว..เมื่อกี้ว่าไงนะ? รีบอร์น? เจ้าหนูงั้นเหรอ? จะว่าไปแล้วไอ้หมวกแบบนั้น...มันก็คุ้นๆอยู่นะ

"เจ้าหนูงั้นเหรอ?" ยามาโมโตะหันไปมองหัวจรดเท้า

"ใช่ ฉันเอง" ร่างสูงกว่าเขายืนกอดอก "ฟังนะ ยามาโมโตะ ตอนนี้ที่ที่นายอยู่คือโลกอีกหกปีข้างหน้าที่นายเดินทางมาด้วยบาซูก้าหกปีที่จางนินีทำเลียนแบบบาซูก้าทศวรรษ แต่หมอนั่นทำไม่สำเร็จฉันเลยเอาไปซ่อนไว้ใต้ห้องเก็บของสึนะเพราะรำคาญไอ้วัวบ้าจะเอามาเล่น แล้วนายที่ไปรื้อของวันนั้นก็เลยโดนลูกหลง"

"หา?" ยามาโมโตะหน้าเหวอด้วยความงง โลกอีกหกปี? นี่เรากำลังเล่นหนัง Si-Fi กันอยู่ใช่ไหมเนี่ย?

"ปัญหาคือเพราะมันเป็นรุ่นทดลองก็เลยไม่รู้ว่านายจะกลับไปได้ยังไง คงไม่ใช่แค่ห้านาทีเหมือนบาซูก้าทศวรรษแน่ แต่ไม่ต้องห่วง เราจะหาทางให้" เจ้าหนูที่แปรสภาพเป็นเจ้าโย่งพูดฉอดๆ "คงต้องอยู่ที่นี่ซักระยะล่ะนะ"

"เอ่อ...อือ........."

"ความจริงนายเองก็มีตึกพิรุณแยกอยู่ต่างหาก แต่ช่วงนี้พักที่คฤหาสน์วองโกเล่ก่อนแล้วกันนะ"

"อื้อ" ตอนนี้...สิ่งที่ยามาโมโตะทำได้ก็เพียงแค่พยักหน้ารับ เพราะเรื่องทุกอย่างมันเกินกว่าสมองที่ไม่ค่อยได้ใช้ของคนไม่คิดอะไรมากจะรับไหวในคราวเดียว

เด็กหนุ่มผู้มาจากอดีตกำลังนั่งเรียบเรียงความคิดอย่างสับสน เพราะก้มหน้าลงจึงไม่ได้สังเกตถึงแววตาบางอย่างของคนในห้องที่มองมา


...ยามาโมโตะ...เรื่องที่กำลังเผชิญอยู่มันเกินจะทำความเข้าใจได้ก็จริง แต่ทว่า...


หากนายรู้ความจริงอีกอย่างที่โหดร้ายสำหรับนายในโลกยุคนี้...


...นายจะยอมรับมันได้หรือเปล่านะ?

....................................


"ห้องนี้แหละ ยามาโมโตะ"


สึนะโยชิวัยยี่สิบปีเปิดประตูห้องหนึ่งในคฤหาสน์หลังจากที่พาเขาเดินวนไปวนมา

"โห ใหญ่ชะมัด" เด็กหนุ่มร่างสูงร้องอุทานก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน การตกแต่งภายในเป็นไปอย่างเรียบง่ายสไตล์ญี่ปุ่นนิดๆ ต่างจากห้องทำงานที่เขาอยู่เมื่อครู่ที่ออกไปทางตะวันตกและใช้เครื่องเรือนหรูหรา แต่ห้องนี้มีเพียงเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่อย่างและข้าวของเครื่องใช้จำเป็นเท่านั้น "อ๊ะ" แล้วเขาก็สังเกตเห็นไม้เบสบอลที่วางอยู่มุมห้องคู่กับดาบไม้

"นี่มัน..." ยามาโมโตะเดินไปหยิบมันขึ้นมาดู

"ตะบองของยามาโมโตะ ที่ฉันเคยให้นายไงล่ะ?" รีบอร์นที่เดินตามมาทีหลังเอ่ยขึ้น "ห้องนี้ก็คือห้องของนายในยุคนี้"

"งั้นเหรอ?" ดวงตาสีเปลือกไม้มองไปรอบๆ "ถึงว่าสิว่าแนวมันเป็นแบบที่ฉันชอบเลย"

"งั้นก็...พักผ่อนให้สบายนะ" สึนะพูดขึ้น "ส่วนอาหารเย็นฉันจะให้คนเอาขึ้นมาให้ ขืนปล่อยนายลงไปตอนนี้มีหวังหลงแน่ๆ"

อย่างที่สึนะอธิบายไปก่อนหน้านี้คฤหาสน์วองโกเล่ถูกสร้างมาในลักษณะคล้ายกับเขาวงกต เพื่อป้องกันศัตรูบุกโจมตีเข้ามา

"อื้อ ขอบใจนะ" ยามาโมโตะพยักหน้า "เอ้อ จริงสิ สึนะ" เขาเรียกไว้ก่อนที่ชายหนุ่มร่างเล็กจะเดินออกไปพ้นประตู

"มีอะไรเหรอ?"

"คือ...ฉันดีใจนะ ที่ในอนาคตเราก็ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมน่ะ แบบว่า ก็รู้สึกเหมือนเป็นนายคนเก่านี่แหละ แม้จะดูตัวโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนิดหน่อยก็เหอะ"

"ฉันก็เหมือนกัน" เจ้าของผมสีน้ำตาลฟูยิ้ม "แล้วเดี๋ยวจะมาใหม่นะ"

"อืม"

เสียงปิดประตูดังพร้อมทั้งสองร่างที่จากไป ยามาโมโตะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ดวงตามองไปยังเพดานสูงอย่างเลื่อนลอย

จนบัดนี้ก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เขาจะเดินทางมาอนาคตได้จริงๆ ถึงแม้สิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็นเครื่องยืนยันอย่างดีก็เถอะ

มันก็น่าตื่นเต้นดีที่ได้รู้ถึงอนาคตของตัวเอง บางทีพรุ่งนี้ เขาอาจจะถามอะไรจากสึนะได้มากกว่านี้ก็เป็นได้...

ยามาโมโตะหลับตาลง แต่ก่อนที่อนุสติจะดับไปเพราะความอ่อนพลีย เขาก็นึกถึงสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งขึ้นมาได้เรือนราง...


...แล้วตอนนี้...โกคุเดระทำอะไรอยู่นะ....


......................



"นี่ รีบอร์น"


บอสแห่งวองโกเล่เอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขาทั้งคู่กำลังเดินกลับมายังห้องทำงาน "นายว่าฉันควรจะบอกเรื่องนั้นให้ยามาโมโตะรู้ดีไหม?"

เจ้าของตำแหน่งนักฆ่าที่เก่งที่สุดในโลกเหลือบตามองลูกศิษย์ของตัวเอง ก่อนจะพูดขึ้นมา

"ถ้าเจ้านั่นต้องอยู่ที่นี่ซักพัก ยังไงก็ต้องรู้ซักวัน ปล่อยให้รู้เองเถอะ"

"แต่....."

"มันไม่ใช่เรื่องที่นายต้องคิดน่า" รีบอร์นพูดสวน "คิดแค่ว่าจะช่วยยามาโมโตะกลับไปยังไงก็พอ"

"อื้อ"

สึนะโยชิหันไปมองหน้าคนพูด ก่อนจะพยักหน้ารับด้วยท่าทางกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด


....................


อากาศที่หนาวเย็นทำให้มือใหญ่เกินเด็กวัยเดียวกันต้องกระชับผืนผ้าห่มให้คลุมตัวแน่นเข้า...


กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มไม่คุ้นเคยพาคิ้วกระตุกเล็กน้อยทั้งๆที่ยังหลับตา ช่วงจังหวะรอยต่อระหว่างความฝันกับความเป็นจริง ห้วงภวังค์พร่าเลือนบิดเบือนในความคิด


...เส้นผมสีเงินคุ้นตา นุ่มนวลเป็นประกายราวเส้นไหมซึ่งถักทอมาจากสรวงสวรรค์


...ดวงตาสีมรกตน้ำงาม ราวอัญมณีชิ้นเอกล้ำค่าเกินกว่าสิ่งใดในพื้นพิภพ


...ผิวขาวเนียนละมุนตา ดังไข่มุกบริสุทธิ์จากท้องทะเล


...กลีบปากบางสีเรื่อ ประหนึ่งดอกไม้แรกแย้มฉ่ำน้ำค้าง



สายลมอุ่นพัดเคลียคลอหอบความหอมหวานครอบหัวใจ  ฉกชิงสติดึงความสั่นไหวเข้าครอบครอง

"โกคุเดระ...."

แม้แค่ชื่อก็ทำให้หัวใจเต้นรัว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในชีวิตหนึ่งจะสามารถรักใครได้มากขนาดนี้ มากกว่าชีวิตของตัวเอง มากกว่าทุกสรรพสิ่งใดๆในโลก


...ใบหน้าหวานที่ติดตรึงอยู่ทุกจังหวะวินาทีหันมาหา พร้อมรอยยิ้มที่ส่งมาให้


"โกคุ....."



แต่ทว่า...



...สายตาคู่นั้นไม่ได้มองมาทางเขา...



มรกตคู่งามทอดออกไปข้างหน้า จับจ้องอยู่กับบางสิ่งบางอย่าง



ผ่านเลยไป...




...ในที่ที่ไกลแสนไกล...





"โกคุเดระ!!...."



แม้จะอยู่ในอุณหภูมิใกล้เคียงกับติดลบ แต่ร่างของเด็กหนุ่มกลับเต็มไปด้วยเหงื่อโทรมกาย มือที่อยู่ในท่าคว้าอะไรบางอย่างชะงักค้างอยู่กลางอากาศ


ดวงตาสีเปลือกไม้กระพริบปริบๆสองสามครั้งก่อนที่สมองจะเริ่มสั่งการให้เขาทบทวนความคิดในห้องไม่คุ้นเคย


ยามาโมโตะลุกขึ้นจากที่นอนในสภาพมึนงง ผลักผ้านวมหนาหนักไปอีกทางก่อนจะเดินไปเปิดม่านหน้าต่างออก ภาพภายนอกที่เห็นคือสภาพของโลกสีขาวจากหิมะซึ่งตกทับถมกันมาแต่เมื่อคืน
นึกออกแล้ว...เมื่อวานนี้....


ทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน สิ่งที่สัมผัสอยู่ตรงหน้าคือความจริง เขากำลังอยู่ในหนังของสตีเฟ่น สปิลเบิร์กหรือใครซักคน ที่ทำเรื่องการเดินทางมาสู่อนาคต

อากาศที่หนาวเย็นทำให้เด็กหนุ่มเดินกลับไปรื้อตู้เสื้อผ้าของตัวเองเพื่อหาเสื้อที่หนากว่านี้มาใส่ และพบว่าขนาดมันค่อนข้างใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก ไม่รู้ว่าควรจะภูมิใจดีหรือเปล่า ที่ตัวเองโตขึ้นมาอย่างมีวิวัฒนาการทางร่างกายพอดู เขาพยายามหาตัวที่คิดว่าใส่ได้ไม่น่าเกลียดมาสวมไว้ก่อน แม้ว่าคฤหาสน์วองโกเล่จะมีฮีตเตอร์ติดไว้ตลอดแต่ก็ยังดีกว่าไปไหนมาไหนในสภาพเสื้อผ้าแบบฤดูร้อนของเมื่อหกปีที่แล้ว

ยามาโมโตะมองไปรอบๆห้องอีกครั้ง ไม่ค่อยมีอะไรให้เขาได้เล่นสนุกเพื่อหาเรื่องของตัวเองในยุคนี้เลย เพราะสิ่งที่เขาอยากรู้ที่สุดตอนนี้ก็คือ


...โกคุเดระอยู่ที่ไหน?


ความฝันที่เกิดขึ้นตอนใกล้สางทำให้รู้สึกใจหายอย่างประหลาด ตอนนี้เขารู้สึกคิดถึงโกคุเดระจับใจ หมอนั่นจะตกใจหรือเปล่านะที่เขาหายไป จะเป็นห่วง? ออกตามหาบ้างไหม?
แต่ตอนนี้...เขาอยากเจอโกคุเดระเหลือเกิน



ยามาโมโตะแง้มประตูห้องของตัวเองและค่อยๆก้าวไปตามโถงทางเดินของคฤหาสน์วองโกเล่อย่างช้าๆ พยายามเค้นสมองหาความจำว่าทางที่ไปยังห้องทำงานของสึนะนั้นอยู่ทิศไหน
แต่ด้วยความที่มีทั้งทางแยก มุมเลี้ยวและบันไดมากมาย สุดท้ายยามาโมโตะก็กลายสภาพป็นเด็กหลงอีกครั้ง


"เอ.....เลี้ยวทางนี้มั้ง?"

เด็กหนุ่มคิดก่อนที่จะตัดสินใจเดินวกเข้ามุมทางเดินที่เป็นช่วงเลี้ยวหักศอกอย่างปัจจุบันทันด่วน ยังผลให้เขาปะทะเข้ากับร่างของใครบางคนอย่างจัง

"โอ๊ยย!!"

"อ๊ะ! ขอโทษ.........ครับ...."

ท้ายเสียงกลืนหายไปในลำคอเมื่อเขาเหลียวมาพบกับคนที่ลงไปนั่งจุมปุ๊กลงกับพื้นพร้อมกระดาาษเอกสารที่ตกกระจายเต็มพื้น


...แม้ร่างกายจะดูสูงขึ้นนิดหน่อย


...แม้โครงหน้าจะเรียวลงกว่าเดิม


...แต่เส้นผมสีเงินแบบนี้ ดวงตาสีมรกตสวยงามแบบนี้ มีอยู่คนเดียวในโลกเท่านั้น.....



"....โกคุเดระ.........?"


.............................
.............................................


"เอ๋? ยามาโมโตะไม่อยู่ที่ห้องเหรอ?"

เสียงร้องของสึนะโยชิดังขึ้นในห้องทำงานของบอสแห่งวองโกเล่

"ยังเช้าขนาดนี้หายไปไหนนะ? ดูแน่แล้วเหรอ? แรมโบ้"

"แน่แล้วครับ ผมหาทุกซอกทุกมุมเลย ใช่ไหม? อี้ผิง" เด็กชายวัยสิบสองในชุดเสื้อลายวัวหันไปพยักเผยิดกับเด็กหญิงผมเปียที่อยู่ข้างๆ

"ใช่ค่ะ คุณสึนะ อี้ผิงกับแรมโบ้ช่วยกันหาแล้วไม่มีค่ะ"

"ไปไหนนะ? ทำไงดีล่ะรีบอร์น"  เจ้าแห่งนภาหันไปหาคนที่กำลังนั่งจิบกาแฟอย่างไม่รู้สึกรู้สาอยู่บนโซฟาในห้อง

"จะตื่นเต้นไปทำไม เจ้านั่นมันสัญชาติญาณดีจะตาย เดี๋ยวก็โผล่มาหานายเองแหละ"

"แต่ว่า...ฉันไม่อยากให้ยามาโมโตะเขา..." สึนะมีท่าทีกังวลอย่างเห็นได้ชัด

"ถ้าอยู่ที่นี่ยังไงก็ต้องเจออยู่ดี" รีบอร์นพูด "ยังไงหมอนั่นก็ต้องเจอกับโกคุเดระซักวันแหละ"

"ถึงอย่างนั้น..." วองโกเล่รุ่นที่สิบรำพึง "....ฉันกลัวเขาจะทำใจไม่ได้นี่นา...."


................................
................

"โกคุเดระ..."

ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำเงยหน้าขึ้นมองเมื่อถูกเรียกชื่อ มือหยุดจากการคลำศีรษะตัวเองก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย

"นาย...." คิ้วเรียวขมวดอย่างใช้ความคิด "ยามาโมโตะเหรอ? แต่ทำไม.......?"

....โกคุเดระจริงๆด้วย....ยามาโมโตะอยากจะพุ่งเข้าไปกอดคนตรงหน้าให้หายอยาก แล้วจูบที่ริมฝีปากแดงนั่นซักทีให้สมกับที่คิดถึง เพียงแต่...อะไรบางอย่างมันทำให้เขาชะงัก


โกคุเดระก็ยังคงเหมือนเดิม แม้ว่าจะสูงขึ้นแต่รูปร่างในชุดสูทสีดำพอดีตัวนั่นเน้นรูปร่างบอบบางอย่างชัดเจน ผิวขาวซีดราวกับคนไม่ค่อยได้ต้องให้แสงแดดลามเลียจนแทบจะกลืนไปกับเส้นผมสีเงินสลวยซึ่งซอยสั้นลงกว่าเดิม โครงหน้าเรียวลงตามอายุ ดวงตาสีมรกตหรี่ลงข้างหนึ่งอย่างใช้ความคิด เพียงแต่...

บรรยากาศที่อยู่รอบตัวร่างบางนี้เปลี่ยนไป...เพียงแต่...

...มันเปลี่ยนไปยังไงยามาโมโตะก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน...


"ยามาโมโตะหรือเปล่า? ทำไมนายตัวเล็กลงล่ะ?" เสียงคุ้นเคยที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลถามขึ้น ดึงความคิดให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

"เอ้อ.......ก็แบบว่า.........ฮะๆๆๆ"

ขณะที่เขากำลังจนแต้มในการเรียบเรียงคำพูดอยู่นั่นเอง เสียงหนึ่งที่ยามาโมโตะจำได้ดีไม่แพ้กันก็ดังขึ้นแทรก


"ทำอะไรกันอยู่น่ะ?"

ชายหนุ่มผมดำ เจ้าของดวงตาคมกริบสีรัตติกาลราวเจ้าผู้ครองโลกแห่งความตายปรากฎตัวขึ้นจากโค้งทางเดิน

ฮิบาริ เคียวยะ ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาของวองโกเล่ ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป หมอนี่ก็ยังคงออร่าความน่ากลัวไม่เคยเปลี่ยน...

"เกิดอะไรขึ้น?......หือ?" ท้ายเสียงชะงักเมื่อสังเกตเห็นคนที่ยืนเอ๋ออยู่ก่อน "นี่แก...."

ยามาโมโตะขยับปากจะพูด แต่สิ่งที่ทำให้เขาเป็นใบ้กระทันหันคือปฏิกิริยาของอีกคน

"....เคียวยะ..." รอยยิ้มล้ำค่าหาได้อยากยิ่งจากร่างบาง จู่ๆมันก็ถูกมอบให้ผู้มาใหม่อย่างง่ายดาย

"หึ ลงไปนั่งทำอะไรตรงนั้นน่ะ? ฮายาโตะ" มือใหญ่ตรงเข้าฉุดร่างบางให้ลุกขึ้น

"ขอบใจนะ" โกคุเดระยังคงยิ้มหวานให้ "กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่เห็นบอกเลย"

"เมื่อกี้นี้เอง" แขนแกร่งโอบรอบเอวบางไว้หลวมๆ "ว่าแต่...เจ้านี่มันอะไรกัน?" ดวงตาสีมืดหันมาหาคนที่บัดนี้ยืนค้างนิ่งราวถูกสาบ คิดไปเองหรือเปล่า? แต่สายตานั้นมันฉายแววยิ้มเยาะเขาอยู่ในที

"ไม่รู้สิ" เจ้าของเรือนผมสีเงินไม่มีท่าทีปัดป้องแต่น้อย "ฉันก็เพิ่งเจอเมื่อกี้เอง"


"งั้น......." ฮิบาริปรายตามายังเขา "ให้เจ้าสึนะโยชิอธิบายให้ละกัน......ว่าไง....."



...ยามาโมโตะแน่ใจ...ว่าประโยคสุดท้ายนั้น มันถามเขาแน่นอน....



TO BE CON >>


....................................



ขอบคุณทุกความคิดเห็นค่ะ


kuwa[R]i...

Comment

Comment:

Tweet

โอะ ะะะะ สงสารยามะจับใจเลยค่ะ
เกิดอะไรขึ้นที่ช่วงที่พวกนายไม่เจอกัน หรือตีกะคุณฮิบ่อยเลยสปาร์ก
T____T โฮ สงสารยามะค่ะ
ไปซบอกทูน่าไป

#9 By hyky (171.100.118.188|171.100.118.188) on 2014-12-04 16:17

เรื่มคราม่าแล้วววว

#8 By mint (103.7.57.18|171.6.169.15) on 2013-06-08 07:47

แหม สงสารยามะ
แต่แอบชอบ 1859 ก๊ากกกก
ยังไงก็รัก 8059 มากกว่าน่าาาาา

#7 By un-fiore on 2013-05-23 21:16

ชอบจัง รออยู่นะคะ
อย่าหายไปนะเออ :)

#6 By CIA (103.7.57.18|125.24.164.99) on 2013-05-22 23:11

เดาถูกด้วย...T^T

ตั้งแต่เห็นสมการก็รู้แล้ว

ทำไมเราไม่โกรธฮิ แต่ไปโกรธก๊ก//ลำเอียง

โกคุ!!! ทำไมแกนอกใจยามะ!? ทำไมๆๆๆๆ

ถ้าแกไม่เอายามะ ชั้นเอาเอง//โดนแม่ยกรุมกระทืบ

รอต่ออย่างใจดใจจ่อ

#5 By roku-san on 2013-05-20 20:36

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด เม้นต์จากล่างขึ้นบนละกัน วะฮะฮ่า >/////<
เห็นมั้ยหละก๊กเป็นของใคร เล่นตัวนักนะเนียน(ตอนไหนฟระ?)
ก็รู้ๆกันอยู่ว่าท่านฮิชอบแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เจ็บหละสิ คึหึหึหึหึหึหึ =w=+++//ซักวันเอ็งต้องโดนแม่ยก80รุมกระทืบแหงๆ
แต่เป็นท่านฮิเวอร์ชั่นนุ่มนวลทะนุถนอมก๊กแฮะ ส่วนก๊กก็ยิ้มซะโลกสว่างไสวเลย มีความสุขหละสิ >////<
ทูน่าผู้เป็นคนกลางก็ลำบากใจน่าดู ส่วนเนียนก็แอบน่าสงสารนิดๆ(นิดจริงๆ=..=) สมองรับไม่ทันจะช็อคไปก่อนมั้ยเนี่ย =w=;;
ปล. ไม่ได้ไม่ชอบ8059นะคะ(แค่หมั่นไส้เนียนอยู่เนืองๆ =..=//โดนตรบ) แต่เมนคือ1859 เพราะฉะนั้นถ้ามีท่านฮิในเรื่องก็ต้อง 1859banzaiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii >w<//ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นเรื่องของ8059 ;w;

#4 By Cartoon~AholiC on 2013-05-20 13:08

กรรมเเละเวรร อย่าบอกนะว่าก๊กไปคบกับคุณฮิอะ!!!=[]= เหยดโด้โอรีโอ้ปั่นดาโหยว(?)  เนียนเอ๊ยยยย ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยย
//กรีดร้องคร่ำครวญสุดๆ

#3 By @I_ on 2013-05-19 19:43

อดีตคือ 8059
อนาคตคือ 1859 สินะคะ
ยามะน่าสงสารอยู่เหมือนกันนะเนี่ย
ปล. แต่แอบเชียร์ 1859 อิอิ

#2 By Sakurai Winter on 2013-05-19 13:28

ดราม่าา ชีวิตยามะเนียน ดราม่าาาาา
แต่แอบพึงพอใจ 1859 ค่าาา อิอิ

#1 By ~Ayu_Ma'[Zou]~ on 2013-05-19 01:52