Reborn Fic : The Day after Tomorrow 1 [805918]

posted on 12 May 2013 17:59 by kuwari in KHR-Fic
 
 
ดีจ้า~
 
 
 
โลกต้องจารึกว่าเกิดมหกรรมทุบไหดองขึ้นแล้วล่ะ ตั้งใจว่าจะเขียนให้จบค่ะ เพื่อคนที่เหลือน้อยนิด (ที่อาจมีคนเดียว) ที่บอกว่าอยากอ่าน
 
 
ขอบคุณมากๆนะ
 
 
 
 
(คิดถึงแบนเนอร์นี้เนอะ อิๆ)
 
 
 
 
Title : The Day after Tomorrow


Fandom : Katekyo Hitman Reborn


Pairing : 805918


Rate : PG for now




....อนาคต....คือสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้วอย่างนั้นเหรอ?



หากอนาคตข้างหน้าเป็นสิ่งที่ไม่พึงปรารถนาล่ะ.......



.......มันจะเปลี่ยนแปลงได้หรือเปล่า?





CHAPTER 1



"ไอ้บ้า!! จะไปตายที่ไหนก็ไป๊! ไอ้บ้าเบสบอล!!"


เสียงตวาดดังลั่นพร้อมกับร่างของเด็กหนุ่มผมเงินที่วิ่งทั่กๆไปอีกทาง ทิ้งไว้เพียงร่างสูงกับรอยแดงปื้นบนหน้าซีกขวาของอีกฝ่าย

...มันไม่เจ็บนักหรอก ต้องขอขอบคุณคนรักอารมณ์รุนแรงของเขาด้วยซ้ำที่ใช้เพียงมือซ้ายเหวี่ยงหมัดใส่หน้า เพราะด้วยเหตุผลที่ว่า 'ไม่อยากให้มือขวาบาดเจ็บ'

ยามาโมโตะ ทาเคชิถอนหายใจ เขาเองอยากจะวิ่งตามไปง้ออย่างทุกทีแต่เพราะความเหนื่อยจากการซ้อมเบสบอลมาทั้งวันทำให้ก้าวขาไม่ออก เด็กหนุ่มมองตามไปยังทิศทางที่ร่างอีกฝ่ายวิ่งหายไปก่อนเดินกลับไปในทางตรงกันข้าม

เขากับโกคุเดระคบหากันในแบบคนรักมาได้ซักพักแล้ว แน่นอนว่าฝ่ายที่ตกหลุมรักและสารภาพก่อนก็คือเขา บางครั้งยามาโมโตะก็นึกประหลาดใจว่าทำไมตัวเองถึงไปชอบคนอย่างนั้น ทั้งก้าวร้าว ทั้งเอาแต่ใจ ทั้งรุนแรงเกรี้ยวกราด


...ใช่...ราวกับพายุคลั่งโหมกระหน่ำ...ที่ไม่มีวันหยุดง่ายๆ


ไม่เคยมีคำพูดหวานๆ ทั้งรอยยิ้มที่น่าจะมีให้กลับยังคงเสมอต้นเสมอปลายให้คนคนเดียว...คนที่อีกฝ่ายให้ความจงรักภักดีหมดใจ


บางครั้งยามาโมโตะก็คิดว่าโกคุเดระไม่ได้รักเขาแม้แต่น้อย เพียงแต่คบเพราะต้องการที่จะหาใครบางคนทดแทนความรู้สึกที่ไม่มีวันสมหวัง


...บางครั้ง...ยามาโมโตะก็คิด...อยากให้โกคุเดระเปลี่ยนตัวเองแม้แต่ซักนิดก็ยังดี...


...อย่างน้อย...


.......ก็อยากจะให้มีรอยยิ้มมอบให้เขาซักครั้ง



...................


...........................


ยามเช้าวันอาทิตย์ที่อากาศสดใสจนน่าจะไปจับแบตเตอร์ในสนามเสียมากกว่านอนเสียเวลาอยู่ในห้องนอน เด็กหนุ่มร่างสูงเดินทอดน่องอย่างเอื่อยเฉื่อยออกจากบ้านซึ่งอยู่ในย่านการค้า วันนี้พ่อของเขาไม่อยู่เลยปิดร้านหนึ่งวัน ยามาโมโตะเองก็เซ็งที่จะจับเจ่าก็เลยตั้งใจว่าจะไปหาที่แก้เบื่อ


แต่จุดหมายของเขาไม่ใช่บ้านของคนรักทั้งๆที่มันน่าจะเป็นแบบนั้น แต่เป็นบ้านของเพื่อนตัวเล็กอีกคนในกลุ่ม...ซาวาดะ สึนะโยชิ


เพราะยามาโมโตะรู้ดี ถึงจะไปหาโกคุเดระที่บ้านก็คงไม่ได้พบกับเจ้าตัว เพราะเจ้าของเรือนผมสีเงินก็ต้องไปที่นั่นมากกว่า...


...อยากจะรู้จังว่านอกจากสึนะแล้ว...


...นายยังจะมีฉันอยู่ในเสี้ยวหนึ่งของหัวใจบ้างไหม?

.................


"ไอ้บ้านี่!! หาเรื่องแต่เช้าเลยรึไงวะแก!!!"


เสียงโหวกเหวกโวยวายอันคุ้นเคยดังมาไม่ไกล ยามาโมโตะหยุดยืนเมื่อเขาเห็นว่าร่างของใครบางคนที่คุ้นตากำลังมีเรื่องกับใครอีกคนที่คุ้นเคยไม่แพ้กัน


"ดับไปซะเถอะ!!!"


"สัตว์กินพืชคลั่งแต่เช้านี่มันน่ารำคาญจริงๆ"


แม้แต่เป็นวันอาทิตย์ในช่วงกลางฤดูร้อนแต่ ฮิบาริ เคียวยะก็ยังคงสวมชุดนักเรียนกักคุรันมีปลอกแขนรักษาระเบียบติดอยู่แบบที่ไม่สนใจสภาพอากาศแม้แต่น้อย สงสัยว่าหมอนี่จะมีแต่ชุดแบบนี้เป็นโหลเลยรึไงนะ?

"ถ้ามีปัญหากับฉันมากนักก็เข้ามาเลย!!" เด็กหนุ่มผมเงินยังคงโหวกเหวกโวยวายไปตามประสา สองคนนี้เจอกันไม่ได้เลย โกคุเดระก็ชอบหาเรื่อง ส่วนฮิบาริก็ชอบตอบสนองความต้องการมีเรื่องนั้นเสียทุกครั้ง ทั้งๆที่บางทีก็ไม่ได้สุมหัวกัน ท่าทางว่าหมอนั่นคงจะมีเรื่องคาใจกับร่างบางของเขาพอดู


*ตูมมม!!*


และแล้วเสียงระเบิดก็ดังขึ้น ฮิบาริใช้ทอนฟาปัดไดนาไมต์ที่พุ่งเข้าใส่ออกไปได้อย่างคล่องแคล่ว และใช้กลุ่มควันกระจายฟุ้งอำพรางตัว เผลออีกที ร่างของเด็กหนุ่มผมดำก็ตรงเข้าหาอีกฝ่ายในระยะประชิดเสียแล้ว

"อะ..............." โกคุเดระไม่ทันตั้งตัว วินาทีนั้นเขาเตรียมใจรับความเจ็บปวดที่จะฟาดลงมา แต่ทว่า...


*ผลั่วะ*


"ทำเสียงดังกันแต่เช้าเนี่ยไม่ดีนะ"

อิฐบล๊อคปูถนนที่แอบงัดมาแถวนั้นแตกกระจุยเป็นชิ้นเมื่อมันถูกใช้มารองรับแรงกระแทก ดวงตาสีมรกตลืมขึ้นมาเพื่อพบกับร่างสูงที่ขวางหน้าอยู่


"อะ...ไอ้บ้าเบสบอล แกมาได้ยังไง?"

"เป็นอะไรหรือเปล่า? โกคุเดระ" เบือนหน้าหันมายิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะพยายามทำใจดีสู้เสือกับคนตรงหน้าที่ยืนจังก้าอยู่ "ยังเช้าอยู่เลย เดี๋ยวชาวบ้านเขาจะว่าเอา ออกกำลังกันแค่นี้เถอะนะ"

เพราะไม่มีอาวุธยามาโมโตะเลยต้องประนีประนอมเต็มที่ ก็ได้แต่หวังว่าฮิบาริคงจะยอมเลิกรา

"หึ" ดวงตาคมกริบจ้องคนทั้งคู่ "ไร้สาระ" ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก

"เฮ้ย แก! เดี๋ยวก่อนซี่จะหนีเรอะไงวะ!!! เฮ้ยย!!"

"พอเหอะน่า โกคุเดระ อย่ามีเรื่องเลย" ยามาโมโตะพยายามห้ามอีกฝ่ายยังผลให้ร่างบางหันขวับมาทันที

"แกนี่มันชอบสอดเรื่องชาวบ้านจริงๆ ใครใช้ให้มายุ่งฟะ!"

"เรื่องของชาวบ้านที่ไหน? นายเป็นแฟนฉันนะโกคุเดระ ฉันก็ต้องยุ่งสิ"

คำพูดทื่อๆที่ออกจากปากทำเอาใบหน้าขาวถึงกับอ้าปากค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ

"ไอ้บ้า!!! ใครเป็นอะไรกับแกวะ!! พูดให้มันดีๆนะว๊อยยย!!"

"ก็นายนี่แหละที่เป็นแฟนฉัน เราทั้งจูบกันทั้งทำอะไรกันมาแล้ว จะเป็นอย่างอื่นได้ไง?"

"ไอ้!!..." โกคุเดระตัวสั่นเทิ้มกับสิ่งที่ได้ยิน ไอ้ที่เป็นความจริงก็ใช่อยู่ แต่ใครเขาให้พูดออกมาหน้าด้านๆอย่างงี้ฟะ! นี่เราคิดผิดใช่ไหมที่ตกลงคบกับไอ้เจ้านี่น่ะ!

"โกคุเดระ..." ยามาโมโตะเรียกเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป

"แก....." ริมฝีปากบางสั่นระริก "จงดับไปซ้าา!!!!!!"



*ตูมมมม!!!!!!!!*



..........แล้วสุดท้ายเสียงระเบิดก็ดังสนั่นหวั่นไหวในช่วงเวลาที่(น่าจะ)เงียบสงบนี้อีกครั้ง


...........................................


......ความจริงแล้ว ฉันรักนายที่เป็นตัวนาย


ทั้งๆที่ฉันพยายามจะเข้าใจ แต่สุดท้ายฉันก็คิดว่าฉันไม่เข้าใจนายอยู่ดี


ฉันรู้ว่าคนเรามันเปลี่ยนแปลงกันไม่ได้ และฉันเองก็พอใจที่จะรักนายแบบนี้


...แต่ว่านะ โกคุเดระ


......แค่รอยยิ้ม แค่คำพูดดีๆ นายจะมีให้ฉันไม่ได้เลยเชียวเหรอ?


........หรือว่าแท้จริงแล้ว................นายไม่ได้รักฉัน


...........................................


"ยามาโมโตะ"


เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียกแล้วก็พบกับเจ้าของใบหน้าน่ารักและดวงตาโตสีน้ำตาลใสแจ๋ว

"โย่ว อรุณสวัสดิ์สึนะ"

"อรุณสวัสดิ์อะไรกัน?" สึนะโยชิทำหน้างง "นี่มันจะเกือบเที่ยงแล้วนะ นายมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะ?"

เกือบเที่ยง?....นี่เรานั่งอยู่ที่นี่มากี่ชั่วโมงแล้วเนี่ย? นับตั้งแต่ถูกโกคุเดระปาดอกไม้ไฟใส่แล้วหนีหายไป เขาก็ได้แต่นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนเวลาผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้

"นี่ เป็นอะไรหรือเปล่า? ยามาโมโตะ ดูนายแปลกๆนะ" ร่างเล็กถามด้วยความเป็นห่วง ก็ยามาโมโตะที่เขารู้จักมักจะมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าตลอดเวลานี่นา

"ไม่..ไม่มีอะไรหรอก" ชั่วพริบตานั้นรอยยิ้มแบบปกติก็ถูกกู้กลับมา แต่มันเป็นการฝืนซึ่งสึนะก็ดูออก "ว่าแต่นายไปไหนมา? ทำไมอยู่คนเดียวล่ะ?" นั่นสิ เพราะทุกทีข้างกายของสึนะจะต้องมีร่างบางผมเงินอยู่ด้วยเสมอ เป็นเรื่องที่เห็นจนชาชินแต่นั่นกลับทำให้ในใจรู้สึกเจ็บแปลบ...

"ฉันไปซื้อของให้แม่ ทุกคนมัวแต่กินน้ำแข็งไสเลยให้ฉันออกมาคนเดียว แย่จริง" เจ้าของผมสีน้ำตาลฟูยุ่งบ่น "แน่ล่ะ ใครอยากจะออกมาตอนอากาศร้อนแบบนี้กัน เอ้อ นายก็ไปที่บ้านสิ"

"เอ๋ เอ่อ..อื้ม.." ยามาโมโตะรับคำโดยที่เขาเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าที่บ้านของสึนะจะมีใครที่เขาคิดถึง


........................................................


บ้านซาวาดะก็ยังคงไปด้วยความวุ่นวายและเสียงเจี๊ยวจ๊าวอย่างที่มันเคยเป็น แต่นั่นกลับเป็นสิ่งที่ดีเพราะยามาโมโตะเองก็ไม่พร้อมที่จะอยู่ในความสงบตอนนี้

"สึน๊า~~คุณแรมโบ้ร้อน มาเล่นน้ำกันเถอะ" เจ้าเด็กหัวฟูใส่ชุดลายวัวกระโดดเกาะร่างเล็กทันทีที่อีกฝ่ายมาถึง

"เดี๋ยวซี่  แรมโบ้ฉันเอาของไปให้แม่ก่อน"

"คุณแรมโบ้จะเล่นเดี๋ยวนี้ คุณแรมโบ้จะเล่นเดี๋ยวนี้~" เจ้าวัวบ้ายังคงเซ้าซี้ไม่เลิก

"งั้นเดี๋ยวเล่นกับฉันก็ได้ สระยางอยู่ไหนล่ะ?" ยามาโมโตะเอ่ยขึ้นหลังจากมองอยู่นาน สึนะนี่ก็ลำบากเหมือนกันแฮะ ต้องมาเลี้ยงเด็กในวันหยุดแบบนี้น่ะ

"ขอโทษนะยามาโมโตะ นายมาเที่ยวแท้ๆ สระอยู่ในห้องเก็บของน่ะ" สึนะหัวเราะแหะๆก่อนจะชี้ไปยังห้องเก็บของใต้บันได แล้วก็ขอตัวเดินเข้าไปหาแม่เข้าไปในครัว

"งั้นรอเดี๋ยวนะ"

ยามาโมโตะเปิดประตูห้องเก็บของที่แสนรก ดวงตาสอดส่ายไปมาจนพบของที่ต้องการมือใหญ่พยายามดึงมันออกมา

"เอ ติดอะไรน่ะ"

"คุณแรมโบ้จะช่วยนะ" แรมโบ้เข้ามาดึงอย่างหวังดีแต่กลายเป็นว่า


*โครม!!*


"โอ๊ย!!"


"เสียงอะไรน่ะ?  เฮ้ยย!!!" สึนะที่ได้ยินเสียงดังโครมครามรีบวิ่งมาดู แล้วก็พบว่ามีอะไรบางอย่างลอยละลิ่วออกมาจากห้องเก็บของของเขา


"ยะ......ยามาโมโตะ!"


"หือ?"


เด็กหนุ่มร่างสูงปรือตาขึ้นมอง...

...ภาพสุดท้ายที่ดวงตาสีน้ำตาลรับได้คืออะไรบางอย่างที่มีลักษณะเหมือนลูกกระสุนที่พุ่งตรงเข้าใส่



"ยามาโมโตะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"



...และเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินคือเสียงเรียกชื่อของเขาจากที่ไกลๆ...


........

.................


TO BE CON>>



.......................................
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

โอะ สวัสดีค่ะ
มาตามอ่านเรื่องนี้ค่ะ
เอะ สงสารเนียนตั้งแต่ตอนแรก เรื่องนี้มันจะเป็นยังไงต่อไปล่ะเนี่ยยย

#8 By hyky (171.100.118.188|171.100.118.188) on 2014-12-04 16:12

อ้ากกก
เกินอะไรขึ้นนนนนนนนนนน
อร๊ายย
ก๊กซึนมากไม่ดีนะ

#7 By un-fiore on 2013-05-23 20:58

เชื่อเถอค่ะว่าไม่ได้มีแค่คนเดียวที่อยากอ่าน ผีบล๊อกมีเยอะเคอะ >w<//โดนต่อย
คือผิดไหมถ้าจะลำเอียงเข้าข้างก๊ก ถึงแม้เนียนจะดูเป็นผู้เสียหาย แต่ยังไงเอ็งก็โทษก๊กไม่ได้นะเฮ้ย ที่เอ็งรักก๊กเพราะก๊กนิสัยอย่างนั้นไม่ใช่เรอะ ยังจะมาบ่นอีก น่าหมั่นไส้จริงๆ ยกก๊กให้ท่านฮิไปเลยดีกว่าค่ะ !!=3= //โดนแม่ยก 8059 รุมตื้บ
(ถึงความจริงอิเนียนก็สมควรน้อยใจนั่นหละนะ แต่ทำไงได้หละ ทูน่าต้องมาก่อนเสมอเเหละ ก๊กถึงได้น่ารักไง เปลี่ยนเป็น2759เลยดีกว่า =.,= //สรุปเอ็งจะมาไล่เปลี่ยนสมการเรอะ= =;;)
ส่วนท่านฮิก็ติดใจก๊กอยู่แล้วหละ ไม่ต้องสงสัยเลย หุหุหุ>w<
ว่าแต่ ทั้งจูบ ทั้งทำ อะไรๆ กันมาแล้ว....
หมายความว่าไงค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ทำไมถึงพูดออกมาโจ่งแจ้งแบบนั้นหละเนี๊ยนนนน =//////=
ปล. คือว่าเปลี่ยนสมการเป็น 1859(past80) แทนได้มั้ยเคอะ เค้าเป็นแม่ยก1859อ่ะ กุปิ้งๆ *w* //โดนถีบออกจากบล๊อก
ปล2 ฝีมือท่านยังไม่ตกเลยนะเนี่ย ขนาดหายไปนาน อ่านลื่นดีจริง ดีใจที่กลับมาทุบไหนะคะ*w*

#6 By Cartoon~AholiC on 2013-05-17 23:33

เอ่อ...คือ....แค่จะมาบอกว่าพิมพ์ผิด
"ความหลัง" ไม่ใช่ "ความหวัง" 5555 แต่ก็หวังมาตลอดนะว่าจะได้อ่านตอนจบเรื่องนี้ มี๊จะได้หายคาใจซะที งื้อออออ

#5 By WAKETSU (103.7.57.18|124.120.78.192) on 2013-05-13 00:00

นี่มันตอนแรกนี่!!(ก็เลขหนึ่งก็เห็นอยู่นะเธอว์)
อ่านแ้ล้วรำลึกถึงความหวังมากเลยอ่ะ จำได้ว่าลงไป10ตอนแล้วป่ะ คือตอนนั้นกัดผ้าเช็ดหน้ามันทุกตอนเลยค่ะ...อินจัด...ยาม๊าาาาา เรื่องนี้มี๊เชียร์ยามะเต็มที่เลยอ่ะ โฮววววววว 
รอตอนต่อไปอยู่นะก๊ะ คริคริ

#4 By WAKETSU (103.7.57.18|124.120.78.192) on 2013-05-12 23:57

อ๊ากกกกกกกกกก ทำร้ายจิตใจ ตัดได้ทำร้ายจิตใจมาก T^T

ก๊กจ๋า เลิกซึนบ้างนะ เพื่อสามี#ผิด

#3 By roku-san on 2013-05-12 23:47

อรั้ยย!!!
แอบหน้าแดงแทนหนูก๊ก นั่นสินะ ใครกันจะกล้าพูดประกาศปาว ๆ ว่ามีอะไรกันแล้วกลางที่สาธารณะน่ะ >_<
ยามะจะเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย
จะติดตามต่อไปค่ะ สู้ ๆ นะคะคุณคุวาริ ^^ 
big smile big smile big smile

#2 By Sakurai Winter on 2013-05-12 21:48

//อ๊ากกกก *0* รออ่านนะคะ
โธ่ยามะ อย่าเพิ่งงอนก๊กเดะ น้องเขาเเค่ซึนเองน้าTT_TT   อย่าเพิ่งนอยด์น้อยใจปายยย //ตบตี *โดนเอฟซีเนียนต่อย*

#1 By @I_ on 2013-05-12 20:02