[HBD KHR Fic] A Thousand Wish [8059]

posted on 12 Jan 2013 04:26 by kuwari in KHR-Fic directory Fiction
 


ดีจ้า~


ทักทายครั้งแรกหลังปีใหม่ มีฟิกมาให้อ่านล่ะ


เรื่องนี้เขียนให้วันเกิดเพื่อนรักของคุวารินะคะ คุณ  WAKETSU ค่ะ




- ไม่ได้เขียนนานคาร่าแปลกๆเนอะ ฮา





HAPPY BIRTHDAY Fic for WAKETSU [12.01.13]

A Thousand Wish  [8059]

 

Title : A Thousand Wish

Pairing : 8059 [Yamamoto x Gokudera]

Rate : PG-13




"ฮา~ยา~โต่~~~"


มาอีกแล้ว... ไอ้เสียงนั่น ไอ้หน้าปัญญาอ่อนแบบนั้น มาอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน ไม่รู้จักเหนื่อย ไม่รู้จักเข็ดหลาบ


"ปาย~เล่น~กานนนน~~"


"ฮา~ยา~โต่~~~ ฮาย้าจางงงง~~~ แว๊กกกก!!!"


เด็กชายผิวเข้ม ตัวสูงผมสั้นร้องอุทานขึ้นมาเมื่อจู่ๆก็มีอะไรบางอย่างถูกโยนเข้ามาใส่เขา มีเสียงระเบิดบรึ้ม แล้วก็ตามด้วยควันเขม่าสีดำจนเจ้าตัวถึงกับไอโขลก


"รำคาญโว๊ยยยย!! ไม่ต้องมาเรียก! ฉันไม่ออกไปกับแกหรอก จะไปไหนก็ไป!!"


พอฝุ่นควันจางหายก็เห็นเจ้าของร่างผู้ประทุษร้ายได้ถนัดชัดตาขึ้น เขาถึงกับยิ้มกว้าง เมื่อใบหน้าขาวๆนั้นปรากฎ


"ฮายาโตะ ยอมลงมาแล้วเหรอ? ไปเล่นกันนะ ไปเล่นกันๆๆๆๆ" เจ้าตัววิ่งดุ๊กๆเข้ามาในบริเวณบ้าน ซึ่งความจริงแล้วมันคือคฤหาสน์หลังใหญ่ ตั้งใจว่าจะคว้าจับข้อมือเล็กๆของอีกฝ่ายไว้ แต่ก็ถูกตวาดกลับทันที

"ก็บอกว่าไม่ไปไม่ได้ยินเหรอไง? ไอ้สมองถั่ว! ไอ้บ้าทาเคชิ!!"

"ฮายาโต่~~~" เจ้าของชื่อเรียกเสียงอ่อย "ออกไปเล่นกันเถอะ น๊าาาาาาาา"

"ไม่ไป!! แกออกไปจากบ้านฉันเลย ไม่งั้นโดนไดนาไมต์จิ๋วแน่!!" พูดจบทำท่าจะยกของในมือปาใส่

"ตอนนี้หน้าหนาวอยู่ ดอกไม้ไฟเค้าเล่นตอนหน้าร้อนนะฮายาโตะ"

"ไอ้ทาเคชิ!!!"



"ตูมๆ บึ้ม!!"


ฝุ่นควันกระจายอีกครั้ง ด้วยน้ำมือของหนูน้อยตัวเล็กเจ้าของเรือนผมสีเงิน ดวงตาสีมรกตจ้องไปยังเจ้าคนหน้าด้านที่มาวุ่นวายกับเขาได้ทุกวัน ไม่ว่าจะที่บ้านหรือที่โรงเรียน


โกคุเดระ ฮายาโตะ เด็กชายวัยเก้าขวบเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น-อิตาลี ย้ายมาอยู่ที่เมืองนามิโมริแห่งนี้ได้สามเดือนแล้ว บ้านของเขาเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่โตสมฐานะของพ่อผู้ซึ่งความจริงเป็นบอสของมาเฟียใหญ่หากแต่ประกอบธุรกิจบริษัทบังหน้า และการที่เขาต้องจากอิตาลีบ้านเกิดมาอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่นนั้นก็เพราะเหตุผลทางด้านความปลอดภัยของลูกชายคนเดียวว่าที่หัวหน้าคนใหม่ของแฟมิลี่ ถึงอย่างนั้น ด้วยความเฉลียวฉลาดเข้าขั้นอัจฉริยะก็ทำให้เด็กน้อยรู้ฐานะของตัวเองดี ว่าแท้จริงแล้วเขาต้องมาอยู่อย่างโดดเดี่ยวต่างบ้านต่างเมืองนี่เพราะอะไร...


ไม่สิ... ความจริงไม่ใช่คนเดียวซักหน่อย



"คึหึหึ... ไม่ไปเล่นกับเขาหน่อยเหรอครับ? ฮายาโตะคุง"


เสียงหัวเราะกวนประสาทดังขึ้นเบื้องหลัง ดวงตาสีมรกตตวัดกลับไปมองจิกใส่เด็กหนุ่มร่างสูงเจ้าของผมทรงประหลาดสีไพลินที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลัง เยื้องไปไม่ไกลนัก เป็นเด็กสาวตาโตมีผ้าปิดดวงตาข้างหนึ่งไว้

"หุบปากไปเลยมุคุโร่!!" โกคุเดระหันไปตวาดพี่เลี้ยงของเขา นึกขัดเคืองใจว่าทำไมพ่อถึงได้ให้ผู้ติดตามที่ดูเหมือนจะมาแกล้งมากกว่าให้ความช่วยเหลือแบบนี้ "ไล่มันไป!!"

"ฮายาโตะคุงใจร้าย..." มุคุโร่แกล้งทำเสียงเล็กเสียงน้อย

"นี่เป็นคำสั่ง!!"

"oya~ ถ้าอย่างนั้น..." ร่างสูงโคลงหัวก่อนจะยิ้ม "Yes, my Loard"


หลังจากนั้น จะต้องใช้ความสามารถหรือจะเกลี้ยกล่อมยังไงก็ตามที มุคุโร่ก็สามารถไล่เจ้านั่นออกไปจากบริเวณบ้านเขาเป็นผลสำเร็จ



เจ้าบ้านั่น... มันชื่อยามาโมโตะ ทาเคชิ อายุก็เท่ากัน เรียนห้องเดียวกัน บ้านก็ไม่ไกลกันมาก เป็นลูกชายเจ้าของร้านซูชิในย่านการค้านี่เอง


วันที่เขาย้ายบ้านมาวันแรก เจ้านั่นมาด้อมๆมองๆหน้าบ้าน พอเห็นเขาก็ปรี่เข้ามาแนะนำตัวแล้วก็ชวนไปเล่น แล้วเล่นอะไรน่ะเหรอ? เบสบอล กีฬาออกกำลังที่เขาโคตรจะเกลียด พอบอกว่าไม่ไป ก็มาตามตื้อ มาเรียกได้ทุกวัน แถมพอไปเข้าเรียน ก็ดันเจออยู่ห้องเดียวกันอีก ทั้งๆที่อยากอยู่คนเดียว ไม่ยุ่งไม่สุงสิงกับใคร ก็ดันมาชวนไปกินข้าว ชวนไปเข้ากลุ่มเพื่อนบ้าๆกับมัน โคตรน่ารำคาญ ซวยซ้ำซวยซ้อน


เพราะว่าไม่เชื่อใจใคร เพราะว่าถูกบอกมาตั้งแต่เด็กว่ามนุษย์ไม่น่าไว้ใจ เพราะว่าชีวิตที่ไม่แน่นอนต้องย้ายไปที่ต่างๆเพื่อความปลอดภัย เขาไม่อยากผูกพันกับใครอีกแล้ว...



...ไม่ต้องมีก็ได้ เพื่อนน่ะ


เพราะยังไง... สุดท้ายก็ต้องอยู่คนเดียวอยู่ดี



"เขาไปแล้วครับฮายาโตะคุง"

มุคุโร่หันมาบอกคนที่ยืนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่ด้านหลัง ทั้งๆที่บอกให้ไล่ไปแท้ๆ แต่พออีกฝ่ายไปจริงๆ กลับเหมือนไม่อยากให้ไปซะอย่างนั้น

"อืม" โกคุเดระหันหลังกลับเข้าไปในบ้าน โดยที่มีเด็กสาวอีกคนเดินตามหลัง ดวงตาสองสีพิสดารมองแผ่นหลังเล็กๆที่ค่อยๆห่างไกลออกไป


...คุณแบกรับอะไรไว้เกินตัวไปหน่อยหรือเปล่า? ฮายาโตะคุง


........................


ที่โรงเรียนประถมนามิโมริ เสียงโหวกเหวกเจี๊ยวจ๊าวในยามพักกลางวันเป็นปกติอย่างเช่นทุกที


"ฮายาโตะ ไปกินข้าวกันเถอะ"


ใบหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เสมอของยามาโมโตะ ทาเคชิ หยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะของเด็กชายเจ้าของเรือนผมสีเงิน ดวงตาสีมรกตเหลือบขึ้นมองหน้าแป้นแล้นนั้น เสไปทางด้านหลังที่มีกลุ่มเด็กชายอีกสามสี่คนยืนจับกลุ่มคุยอะไรอยู่แล้วมองมาที่พวกเขา โกคุเดระเอ่ยเสียงห้วน

"ไม่ไป"

"ฮายาโตะ..."

"เลิกมายุ่งกับฉันซักทีน่า!!!" จะเพราะรำคาญ หรือหมดความอดทนก็ตามที เจ้าของหน้าหวานลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายดังลั่น ทั้งห้องเงียบกริบ สายตาทุกคู่มองมายังพวกเขาเป็นจุดเดียว


นับตั้งแต่วันที่โกคุเดระย้ายโรงเรียนมา เพราะว่าแตกต่างจากใครๆค่อนข้างมาก ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าหวานๆ น่ารักราวเด็กผู้หญิง ผมสีเงินสว่าง ดวงตาสีมรกตแข็งกร้าว ทำให้กลายเป็นว่ามีกำแพงบางๆที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ระหว่างตัวเขากับคนอื่นๆ ยิ่งไปกว่านี้ การที่เด็กผู้ชายคนหนึ่ง กับเด็กหนุ่มและเด็กสาวท่าทางประหลาด ย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ใหญ่โตแต่เพียงลำพัง แน่นอนว่าต้องตกเป็นเรื่องวิพากย์วิจารย์ของชาวบ้านในเมืองเล็กๆนี้เป็นแน่แท้ และมันก็ไม่ใช่ในทางที่ดีนักหรอก บรรดาพวกผู้ปกครองไร้สมองเชื่อแต่ข่าวลือ จึงบอกกับลูกหลานของตัวเองว่าอย่ามายุ่งกับเขา ดังนั้น โกคุเดระจึงถูกปลีกวิเวกโดยสิ้นเชิงอย่างที่เจ้าตัวตั้งใจ แต่เขาเคยแคร์ที่ไหนล่ะ.... แถมยังชอบซะอีก


ก็จะมีแต่เจ้าโง่ทาเคชินี่แหละ ที่ไม่สนใจอะไรเลย วันๆในหัวของเจ้านั่นคงมีแต่เรื่องเบสบอล มีแต่ลูกกลมๆกลิ้งไปมาในสมองกลวงๆ ถึงไม่รู้จักเข็ดแล้วก็เข้าหาเขาอยู่เรื่อย


ดวงตาสีมรกตกวาดมองไปรอบห้องเรียน ก่อนที่จะปึงปังเดินออกไป

"เดี๋ยวๆ ฮายาโตะ นายจะไปไหนน่ะ?" ยามาโมโตะเดินตามร่างเล็กบางนั้นออกไป โดยที่ไม่สนใจเสียงตวาดกลับแม้แต่น้อย

"บอกว่าไปไกลๆไงล่ะ! ทำไมแกชอบมายุ่งกับฉันจังห๊ะ!!"


"ก็เพราะว่า... ฉันชอบนายยังไงล่ะ!"


ยามาโมโตะโพล่งคำนั้นออกมา ทำเอาขาเล็กที่ก้าวพรวดหยุดชะงัก


"วะ....ว่าไงนะ..."

"ฉันบอกว่า ฉันชอบนาย ฉันอยากเป็นเพื่อนกับนาย... ฮายาโตะ"

ดวงตาสีเปลือกไม้ฉายแววจริงจัง นี่ไม่ใช่สีหน้าของไอ้บ้าทาเคชิที่ฉันรูจัก โกคุเดระพยายามปฏิเสธแม้ว่าเขาจะเริ่มหวั่นไหวแปลกๆก็ตาม



...ไม่ได้นะ ห้ามเชื่อใจใคร ห้ามเป็นเพื่อนกับใคร... ฮายาโตะ


เพราะอีกไม่นาน... ฉันก็จะ....



"ฮายาโตะ!!! ระวัง..."


"วะ.... หวา.........!!"

เพราะว่าดันไปเผลอใจสั่นกับประโยคเมื่อครู่ เจ้าของเรือนผมสีเงินเลยไม่ทันได้รู้ตัวว่าพวกเขากำลังหยุดยืนอยู่ตรงบันไดชั้นบนสุด ขาเล็กๆก้าวถอยหลังแต่ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความว่างเปล่า ตอนนั้นเองที่โกคุเดระเพิ่งจะรู้ตัวว่าเขาใกล้จะเสียหลัก ร่างเล็กหลับตาปี๋ เตรียมพร้อมรับความเจ็บตัวกับการโหม่งพสุธาเบื้องหน้า แต่ทว่า...


อะไรบางอย่างนิ่มๆรองรับร่างเขาไว้ อะไรบางอย่างที่มีไออุ่นคล้ายร่างกายข