[HBD KHR Fic] A Thousand Wish [8059]

posted on 12 Jan 2013 04:26 by kuwari in KHR-Fic directory Fiction
 


ดีจ้า~


ทักทายครั้งแรกหลังปีใหม่ มีฟิกมาให้อ่านล่ะ


เรื่องนี้เขียนให้วันเกิดเพื่อนรักของคุวารินะคะ คุณ  WAKETSU ค่ะ




- ไม่ได้เขียนนานคาร่าแปลกๆเนอะ ฮา





HAPPY BIRTHDAY Fic for WAKETSU [12.01.13]

A Thousand Wish  [8059]

 

Title : A Thousand Wish

Pairing : 8059 [Yamamoto x Gokudera]

Rate : PG-13




"ฮา~ยา~โต่~~~"


มาอีกแล้ว... ไอ้เสียงนั่น ไอ้หน้าปัญญาอ่อนแบบนั้น มาอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน ไม่รู้จักเหนื่อย ไม่รู้จักเข็ดหลาบ


"ปาย~เล่น~กานนนน~~"


"ฮา~ยา~โต่~~~ ฮาย้าจางงงง~~~ แว๊กกกก!!!"


เด็กชายผิวเข้ม ตัวสูงผมสั้นร้องอุทานขึ้นมาเมื่อจู่ๆก็มีอะไรบางอย่างถูกโยนเข้ามาใส่เขา มีเสียงระเบิดบรึ้ม แล้วก็ตามด้วยควันเขม่าสีดำจนเจ้าตัวถึงกับไอโขลก


"รำคาญโว๊ยยยย!! ไม่ต้องมาเรียก! ฉันไม่ออกไปกับแกหรอก จะไปไหนก็ไป!!"


พอฝุ่นควันจางหายก็เห็นเจ้าของร่างผู้ประทุษร้ายได้ถนัดชัดตาขึ้น เขาถึงกับยิ้มกว้าง เมื่อใบหน้าขาวๆนั้นปรากฎ


"ฮายาโตะ ยอมลงมาแล้วเหรอ? ไปเล่นกันนะ ไปเล่นกันๆๆๆๆ" เจ้าตัววิ่งดุ๊กๆเข้ามาในบริเวณบ้าน ซึ่งความจริงแล้วมันคือคฤหาสน์หลังใหญ่ ตั้งใจว่าจะคว้าจับข้อมือเล็กๆของอีกฝ่ายไว้ แต่ก็ถูกตวาดกลับทันที

"ก็บอกว่าไม่ไปไม่ได้ยินเหรอไง? ไอ้สมองถั่ว! ไอ้บ้าทาเคชิ!!"

"ฮายาโต่~~~" เจ้าของชื่อเรียกเสียงอ่อย "ออกไปเล่นกันเถอะ น๊าาาาาาาา"

"ไม่ไป!! แกออกไปจากบ้านฉันเลย ไม่งั้นโดนไดนาไมต์จิ๋วแน่!!" พูดจบทำท่าจะยกของในมือปาใส่

"ตอนนี้หน้าหนาวอยู่ ดอกไม้ไฟเค้าเล่นตอนหน้าร้อนนะฮายาโตะ"

"ไอ้ทาเคชิ!!!"



"ตูมๆ บึ้ม!!"


ฝุ่นควันกระจายอีกครั้ง ด้วยน้ำมือของหนูน้อยตัวเล็กเจ้าของเรือนผมสีเงิน ดวงตาสีมรกตจ้องไปยังเจ้าคนหน้าด้านที่มาวุ่นวายกับเขาได้ทุกวัน ไม่ว่าจะที่บ้านหรือที่โรงเรียน


โกคุเดระ ฮายาโตะ เด็กชายวัยเก้าขวบเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น-อิตาลี ย้ายมาอยู่ที่เมืองนามิโมริแห่งนี้ได้สามเดือนแล้ว บ้านของเขาเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่โตสมฐานะของพ่อผู้ซึ่งความจริงเป็นบอสของมาเฟียใหญ่หากแต่ประกอบธุรกิจบริษัทบังหน้า และการที่เขาต้องจากอิตาลีบ้านเกิดมาอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่นนั้นก็เพราะเหตุผลทางด้านความปลอดภัยของลูกชายคนเดียวว่าที่หัวหน้าคนใหม่ของแฟมิลี่ ถึงอย่างนั้น ด้วยความเฉลียวฉลาดเข้าขั้นอัจฉริยะก็ทำให้เด็กน้อยรู้ฐานะของตัวเองดี ว่าแท้จริงแล้วเขาต้องมาอยู่อย่างโดดเดี่ยวต่างบ้านต่างเมืองนี่เพราะอะไร...


ไม่สิ... ความจริงไม่ใช่คนเดียวซักหน่อย



"คึหึหึ... ไม่ไปเล่นกับเขาหน่อยเหรอครับ? ฮายาโตะคุง"


เสียงหัวเราะกวนประสาทดังขึ้นเบื้องหลัง ดวงตาสีมรกตตวัดกลับไปมองจิกใส่เด็กหนุ่มร่างสูงเจ้าของผมทรงประหลาดสีไพลินที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลัง เยื้องไปไม่ไกลนัก เป็นเด็กสาวตาโตมีผ้าปิดดวงตาข้างหนึ่งไว้

"หุบปากไปเลยมุคุโร่!!" โกคุเดระหันไปตวาดพี่เลี้ยงของเขา นึกขัดเคืองใจว่าทำไมพ่อถึงได้ให้ผู้ติดตามที่ดูเหมือนจะมาแกล้งมากกว่าให้ความช่วยเหลือแบบนี้ "ไล่มันไป!!"

"ฮายาโตะคุงใจร้าย..." มุคุโร่แกล้งทำเสียงเล็กเสียงน้อย

"นี่เป็นคำสั่ง!!"

"oya~ ถ้าอย่างนั้น..." ร่างสูงโคลงหัวก่อนจะยิ้ม "Yes, my Loard"


หลังจากนั้น จะต้องใช้ความสามารถหรือจะเกลี้ยกล่อมยังไงก็ตามที มุคุโร่ก็สามารถไล่เจ้านั่นออกไปจากบริเวณบ้านเขาเป็นผลสำเร็จ



เจ้าบ้านั่น... มันชื่อยามาโมโตะ ทาเคชิ อายุก็เท่ากัน เรียนห้องเดียวกัน บ้านก็ไม่ไกลกันมาก เป็นลูกชายเจ้าของร้านซูชิในย่านการค้านี่เอง


วันที่เขาย้ายบ้านมาวันแรก เจ้านั่นมาด้อมๆมองๆหน้าบ้าน พอเห็นเขาก็ปรี่เข้ามาแนะนำตัวแล้วก็ชวนไปเล่น แล้วเล่นอะไรน่ะเหรอ? เบสบอล กีฬาออกกำลังที่เขาโคตรจะเกลียด พอบอกว่าไม่ไป ก็มาตามตื้อ มาเรียกได้ทุกวัน แถมพอไปเข้าเรียน ก็ดันเจออยู่ห้องเดียวกันอีก ทั้งๆที่อยากอยู่คนเดียว ไม่ยุ่งไม่สุงสิงกับใคร ก็ดันมาชวนไปกินข้าว ชวนไปเข้ากลุ่มเพื่อนบ้าๆกับมัน โคตรน่ารำคาญ ซวยซ้ำซวยซ้อน


เพราะว่าไม่เชื่อใจใคร เพราะว่าถูกบอกมาตั้งแต่เด็กว่ามนุษย์ไม่น่าไว้ใจ เพราะว่าชีวิตที่ไม่แน่นอนต้องย้ายไปที่ต่างๆเพื่อความปลอดภัย เขาไม่อยากผูกพันกับใครอีกแล้ว...



...ไม่ต้องมีก็ได้ เพื่อนน่ะ


เพราะยังไง... สุดท้ายก็ต้องอยู่คนเดียวอยู่ดี



"เขาไปแล้วครับฮายาโตะคุง"

มุคุโร่หันมาบอกคนที่ยืนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่ด้านหลัง ทั้งๆที่บอกให้ไล่ไปแท้ๆ แต่พออีกฝ่ายไปจริงๆ กลับเหมือนไม่อยากให้ไปซะอย่างนั้น

"อืม" โกคุเดระหันหลังกลับเข้าไปในบ้าน โดยที่มีเด็กสาวอีกคนเดินตามหลัง ดวงตาสองสีพิสดารมองแผ่นหลังเล็กๆที่ค่อยๆห่างไกลออกไป


...คุณแบกรับอะไรไว้เกินตัวไปหน่อยหรือเปล่า? ฮายาโตะคุง


........................


ที่โรงเรียนประถมนามิโมริ เสียงโหวกเหวกเจี๊ยวจ๊าวในยามพักกลางวันเป็นปกติอย่างเช่นทุกที


"ฮายาโตะ ไปกินข้าวกันเถอะ"


ใบหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เสมอของยามาโมโตะ ทาเคชิ หยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะของเด็กชายเจ้าของเรือนผมสีเงิน ดวงตาสีมรกตเหลือบขึ้นมองหน้าแป้นแล้นนั้น เสไปทางด้านหลังที่มีกลุ่มเด็กชายอีกสามสี่คนยืนจับกลุ่มคุยอะไรอยู่แล้วมองมาที่พวกเขา โกคุเดระเอ่ยเสียงห้วน

"ไม่ไป"

"ฮายาโตะ..."

"เลิกมายุ่งกับฉันซักทีน่า!!!" จะเพราะรำคาญ หรือหมดความอดทนก็ตามที เจ้าของหน้าหวานลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายดังลั่น ทั้งห้องเงียบกริบ สายตาทุกคู่มองมายังพวกเขาเป็นจุดเดียว


นับตั้งแต่วันที่โกคุเดระย้ายโรงเรียนมา เพราะว่าแตกต่างจากใครๆค่อนข้างมาก ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าหวานๆ น่ารักราวเด็กผู้หญิง ผมสีเงินสว่าง ดวงตาสีมรกตแข็งกร้าว ทำให้กลายเป็นว่ามีกำแพงบางๆที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ระหว่างตัวเขากับคนอื่นๆ ยิ่งไปกว่านี้ การที่เด็กผู้ชายคนหนึ่ง กับเด็กหนุ่มและเด็กสาวท่าทางประหลาด ย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ใหญ่โตแต่เพียงลำพัง แน่นอนว่าต้องตกเป็นเรื่องวิพากย์วิจารย์ของชาวบ้านในเมืองเล็กๆนี้เป็นแน่แท้ และมันก็ไม่ใช่ในทางที่ดีนักหรอก บรรดาพวกผู้ปกครองไร้สมองเชื่อแต่ข่าวลือ จึงบอกกับลูกหลานของตัวเองว่าอย่ามายุ่งกับเขา ดังนั้น โกคุเดระจึงถูกปลีกวิเวกโดยสิ้นเชิงอย่างที่เจ้าตัวตั้งใจ แต่เขาเคยแคร์ที่ไหนล่ะ.... แถมยังชอบซะอีก


ก็จะมีแต่เจ้าโง่ทาเคชินี่แหละ ที่ไม่สนใจอะไรเลย วันๆในหัวของเจ้านั่นคงมีแต่เรื่องเบสบอล มีแต่ลูกกลมๆกลิ้งไปมาในสมองกลวงๆ ถึงไม่รู้จักเข็ดแล้วก็เข้าหาเขาอยู่เรื่อย


ดวงตาสีมรกตกวาดมองไปรอบห้องเรียน ก่อนที่จะปึงปังเดินออกไป

"เดี๋ยวๆ ฮายาโตะ นายจะไปไหนน่ะ?" ยามาโมโตะเดินตามร่างเล็กบางนั้นออกไป โดยที่ไม่สนใจเสียงตวาดกลับแม้แต่น้อย

"บอกว่าไปไกลๆไงล่ะ! ทำไมแกชอบมายุ่งกับฉันจังห๊ะ!!"


"ก็เพราะว่า... ฉันชอบนายยังไงล่ะ!"


ยามาโมโตะโพล่งคำนั้นออกมา ทำเอาขาเล็กที่ก้าวพรวดหยุดชะงัก


"วะ....ว่าไงนะ..."

"ฉันบอกว่า ฉันชอบนาย ฉันอยากเป็นเพื่อนกับนาย... ฮายาโตะ"

ดวงตาสีเปลือกไม้ฉายแววจริงจัง นี่ไม่ใช่สีหน้าของไอ้บ้าทาเคชิที่ฉันรูจัก โกคุเดระพยายามปฏิเสธแม้ว่าเขาจะเริ่มหวั่นไหวแปลกๆก็ตาม



...ไม่ได้นะ ห้ามเชื่อใจใคร ห้ามเป็นเพื่อนกับใคร... ฮายาโตะ


เพราะอีกไม่นาน... ฉันก็จะ....



"ฮายาโตะ!!! ระวัง..."


"วะ.... หวา.........!!"

เพราะว่าดันไปเผลอใจสั่นกับประโยคเมื่อครู่ เจ้าของเรือนผมสีเงินเลยไม่ทันได้รู้ตัวว่าพวกเขากำลังหยุดยืนอยู่ตรงบันไดชั้นบนสุด ขาเล็กๆก้าวถอยหลังแต่ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความว่างเปล่า ตอนนั้นเองที่โกคุเดระเพิ่งจะรู้ตัวว่าเขาใกล้จะเสียหลัก ร่างเล็กหลับตาปี๋ เตรียมพร้อมรับความเจ็บตัวกับการโหม่งพสุธาเบื้องหน้า แต่ทว่า...


อะไรบางอย่างนิ่มๆรองรับร่างเขาไว้ อะไรบางอย่างที่มีไออุ่นคล้ายร่างกายของมนุษย์ อะไรบางอย่างนั้น...


มันคือร่างกายของยามาโมโตะที่รีบวิ่งมาคว้าตัวเขาไว้ได้ทันก่อนที่ตกลงมา


"ทาเคชิ!!" โกคุเดระร้องอย่างตกใจ "เป็น....เป็นอะไรหรือเปล่า?"

"ฮายาโตะ..." หน้าแป้นแล้นนั้นยังคงยิ้มให้ "นายไม่เจ็บใช่มั๊ย? ฉัน.... โอ๊ย........!!"


มีเสียงร้องอย่างทรมานดังขึ้น แล้วใบหน้าที่มักจะยิ้มเสมอนั้นก็เริ่มเหยเกด้วยความเจ็บปวด โกคุเดระมองตาม...



...มันคือแขนข้างขวาของยามาโมโตะ


...............


เพราะว่าถูกกระแทกอย่างแรงและตกมาจากที่สูง ทำให้กระดูกแขนข้างขวาของยามาโมโตะ ทาเคชิ หัก เขาต้องเข้าเฝือกเป็นระยะเวลาหนึ่ง


สำหรับคนอื่นๆแล้วมันก็อาจจะเป็นอาการบาดเจ็บธรรมดา แต่สำหรับยามาโมโ๖ะนั้นแขนขวาเปรียบเหมือนชีวิตของเขา เพราะเจ้าตัวใฝ่ฝันว่าอยากเป็นนักเบสบอลมืออาชีพ หากว่ามันไม่สามารถเล่นกีฬาที่เขารักได้อีกต่อไป สำหรับยามาโมโตะ ก็คงเหมือนโลกนี้ล่มสลาย...


โกคุเดระมองคนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนอนในโรงพยาบาลอยู่หน้าห้อง ดวงตาสีมรกตฉายแวววูบไหว


"ไม่เข้าไปเหรอครับ?"

เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร

"ไม่ล่ะ" เจ้าของใบหน้าหวานส่ายหน้า "หมอนั่นไม่อยากเห็นฉันหรอก"

"ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะครับ ฮายาโตะคุง ทาเคชิคุงเขาช่วยปกป้องคุณไว้เชียวนะ คึหึหึหึ..."

โกคุเดระย่นจมูกกับคำพูดแทงใจของอีกฝ่าย มุคุโร่ก็เป็นอย่างนี้เสมอ ไม่เคยทำให้รู้สึกดีเลยซักครั้งเดียว ชอบพูดจาทำร้ายจิตใจ แม้ว่ามันจะเป็นความจริงก็เหอะ...


มันปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นเพราะเขา ยามาโมโตะถึงได้รับบาดเจ็บ และถ้าเจ้านั่นเกิดเล่นเบสบอลขึ้นมาไม่ได้อีกล่ะ ไม่เท่ากับว่าเขาเป็นคนทำลายความฝันของคนคนหนึ่งไปเลยงั้นเหรอ?


แล้วอย่างนี้ เขาจะเป็นเพื่อนกับใครได้ยังไง?


แค่คนที่พยายามจะเป็นเพื่อน เขายังเป็นต้นเหตุของเรื่องเลวร้ายในชีวิตหมอนั่น


เด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ ในอ้อมแขนของเธอมีแจกันใส จัดแต่งด้วยดอกไม้สีขาว เธอส่งแจกันนั้นให้นายน้อยตัวเล็ก ยิ้มบางๆอย่างเป็นกำลังใจ โกคุเดระมองแจกันดอกไม้นั้นก่อนที่เขาจะเอามันเข้าไปวางบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเงียบกริบ โชคดีที่ไม่มีใครอยู่ในห้อง เพราะพ่อของยามาโมโตะไปฟังผลวิเคราะห์อาการกับแพทย์ ทิ้งลูกชายที่หลับเพราะฤทธิ์ยาไว้แต่เพียงลำพัง


แสงสีส้มของดวงอาทิตย์ยามเย็นสาดเข้ามาในห้อง และเมื่อยามาโมโตะรู้สึกตัวขึ้นมาก็ไม่พบใคร


มีเพียงแจกันดอกไม้สีขาวส่งกลิ่นหอมที่วางอยู่ตรงหัวเตียงเท่านั้น...


.......................


...นับตั้งแต่วันนั้นโกคุเดระก็ไม่ไปโรงเรียนอีก


เขาหมกตัวอยู่แต่ในบ้าน นั่งทำอะไรซักอย่างกับโคลม โดกุโร่ เด็กสาวเงียบเชียบไม่มีปากเสียงคนนั้น โดยมีสายตาของมุคุโร่นั่งมองอยู่ห่างๆ



เวลาผ่านไปจากชั่วโมงเป็นวัน จากวันเป็นสัปดาห์


ยามาโมโตะออกจากโรงพยาบาลนานแล้ว แต่แขนขวายังต้องเข้าเฝือกไว้อยู่ และถึงแม้จะเป็นกังวล แต่เขาก็ยังฝืนยิ้มแย้มแจ่มใสได้ตามนิสัย ทั้งๆที่ความจริงแล้วเจ้าตัวค่อนข้างคิดมากกับเรื่องที่จะไม่ได้เล่นเบสบอลอีก หมอบอกว่ากระดูกของเขาร้าวค่อนข้างรุนแรง โอกาสหายถึงขั้นกลับมาเล่นกีฬาได้ก็ยังมีอยู่ หากแต่อยู่ที่การฟื้นตัวของเขาเอง อย่างนั้นเขาก็ยังอายุน้อยโอกาสหายก็มีค่อนข้างสูง


ถึงอย่างนั้นยามาโมโตะก็อดที่จะกลุ้มใจไม่ได้อยู่ดี... จากที่เขาเคยเล่นเบสบอลทุกเย็น กลับทำได้แค่นั่งดูเพื่อนๆอยู่ข้างสนาม...


แล้วถ้าเกิดมันไม่หายขึ้นมาล่ะ?


นอกเหนือไปจากเรื่องแขน สิ่งที่รู้สึกเป็นห่วงอีกอย่างคือการที่โกคุเดระหายไปหลายวัน หลังจากที่เขาหยุดไป เพื่อนในห้องก็บอกว่าไม่เห็นโกคุเดระอีกเลย ...เจ้านั่นต้องกำลังโทษตัวเองอยู่แน่ๆ ทั้งๆที่ดูเหมือนไม่สนใจ เย็นชา เด็ดเดี่ยว ไร้ความรู้สึกก็เถอะ แต่นั่นคือการพยายามทำตัวให้เข้มแข็งทั้งนั้น
 
 
ยามาโมโตะรู้ดี เพราะในดวงตาสีมรกตนั้นบางครั้งก็ฉายแววเหงาออกมาอย่างชัดเจน ยามที่เจ้าตัวมองออกไปยังท้องฟ้าไกล...


...นั่นเพราะเขาเฝ้ามองคนคนนั้นอยู่ตลอดเวลาไงล่ะ


นับตั้งแต่วินาทีแรกที่ถูกแนะนำตัวหน้าชั้นเรียนแล้ว...


สิ่งมีชีวิตที่งดงาม แข็งแกร่ง และเด็ดเดี่ยว นั่นคือโกคุเดระ...



...คนที่ยามาโมโตะคิดว่าเขาหลงรัก


..........


เด็กชายตัวสูง ยืนชะเง้ออยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่เป็นนาน มันเงียบอย่างเช่นทุกที ใบไม้รกครึ้มจนมองแทบไม่เห็นตัวบ้าน


และขณะที่กำลังจะอ้าปากเรียกนั้นเอง ก็มีเงาร่างของใครบางคนโผล่มา ผู้ชายตัวสูง ผมทรงประหลาด แต่มีตาสองสีที่ประหลาดกว่า


"อ๊ะ มุคุโร่ ...ฮายาโตะอยู่ไหม?" ยามาโมโตะยิ้มแป้น กับคนที่เขาจำได้ว่าเป็นพี่เลี้ยงของเพื่อนคนสวยนั้น

"oya~ ทาเคชิคุง" เจ้าของชื่อยิ้มตอบ ในตอนนั้นเองที่ยามาโมโตะเห็นว่าสองมือนั้นประคองอะไรมาด้วย

"ฮายาโตะคุง ไม่อยู่แล้วล่ะครับ"

"เอ๋?" ยามาโมโตะเบิกตากว้าง "ไม่อยู่? ฮายาโตะไปไหน??"

"คึหึหึหึ ฮายาโตะคุงกลับอิตาลีไปเมื่อวานนี้ครับ" เป็นครั้งแรกที่ยามาโมโตะคิดว่าเขารู้สึกแปลกๆกับเสียงหัวเราะพิกลนั่น "เขาฝากนี่ไว้ให้คุณครับ"

ดวงตาสีเปลือกไม้มองของในมือ มันคือขวดโหลใสใบหใญ่ ที่ข้างในมีกระดาษพับเป็นรูป...... นก??

"นั่น...."

"ความหมายของนกกระเรียนพันตัว คุณคงรู้ใช่ไหมครับ?" มุคุโร่ส่งขวดโหลนั้นให้และยามาโมโตะก็ประคองมันไว้ด้วยแขนเพียงข้างเดียว นกกระดาษเล็กๆ หลากสี ถูกพับเอาไว้อย่างสวยงามในขวดโหล อย่าบอกนะว่า...

"เขาทำทั้งหมดคนเดียว" มุคุโร่พูดต่อ "อ้า.... เว้นแต่ว่าผมจะเป็นคนไปซื้อขวดโหลแล้วโคลมเป็นคนตัดกระดาษและช่วยเรียงนกให้นะครับ คึหึหึหึ..."

ยามาโมโตะพูดไม่ออก เขามองผลงานนั้นด้วยความรู้สึกสะท้อนในอก ไม่คิดว่าคนอย่างโกคุเดระจะทำอะไรแบบนี้ได้... ทั้งหมดนี้เพราะเขา.... เพื่อเขาใช่ไหม?


"แล้วก็นี่อีกอย่างนะครับ ผมต้องขอตัวก่อนล่ะ" มุคุโร่ยัดช่อดอกไม้เล็กๆไว้ในอ้อมแขนอีกฝ่ายก่อนจะเดินหายกลับเข้าไปในบ้าน รวดเร็วราวกับสายหมอกจนแม้แต่ยามาโมโตะเองเงยหน้าขึ้นมาถามอย่างอื่นไม่ทัน เขาอยากรู้ว่าโกคุเดระจะกลับมาไหม? เขามีความหวังไว้หรือเปล่า?



ดอกพรีเซียสีขาวเฉกเช่นเดียวกับดอกไม้ในแจกันในวันนั้น ความหมายของมันคือ  คำขอโทษ การให้อภัย ลบความบาดหมาง ความไร้เดียงสา และอีกหนึ่งความหมาย.....



ยามาโมโตะมารู้ความหมายอย่างสุดท้ายก็ต่อเมื่อผ่านไปอีกห้าปี...


..........



เด็กหนุ่มร่างสูงในชุดชุดฟอร์มกีฬาของโรงเรียนมัธยมต้นนามิโมริ เดินออกจากสนามเบสบอลด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม หลังจบการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศประจำปี แน่นอนว่าปีนี้พวกเขาเป็นแชมป์


ดวงตาสีเปลือกไม้สดใสมองไปบนท้องฟ้า หลังจากจบพิธีรับรางวัล สายลมเย็นๆทำให้เขานึกถึงใครบางคนที่อยู่แสนไกลโดยไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอย่างนี้ทุกครั้งเมื่อช่องว่างของหัวใจพลั้งเผลอ


ตอนนี้นายจะทำอะไรอยู่นะ?....ฮายาโตะ


เพราะคำอธิษฐานผ่านนกกระเรียนพันตัวของนาย ทำให้แขนของฉันหายดี ไม่สิ มันแข็งแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำ


ฉันคิดถึงนาย.... จริงๆ



"ยังยิ้มเหมือนคนบ้าเหมือนเดิมนะไอ้บ้า..."


เสียงหนึ่งดังขึ้น ทำให้ขายาวหยุดชะงัก ยามาโมโตะหันไปมองแล้วดวงตาก็ต้องเบิกกว้างขึ้น เมื่อพบกับใบหน้าใครบางคนที่แสนคุ้นเคย เส้นผมสีเงินสลวย ดวงตาสีมรกตสดใส

"ฮายาโตะ!!"

เร็วกว่าความคิด ขายาวก้าวพรวดประชิดตัวร่างบางที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าสนามแข่งที่สต๊าฟใช้เข้าออก แม้จะสงสัยว่าคนคนนี้มาที่นี่ได้ยังไง หากแต่ความดีใจมีมากกว่า อ้อมแขนแข็งแรงกวาดร่างบางเข้ามาแนบอก สูดกลิ่นหอมจากปลายผมนุ่มนั้น

"ฮายาโตะ นายกลับมาแล้ว ฉันคิดถึงนายจังเลย... ฉัน...."

"โว๊ย!! ไอ้บ้า!! ปล่อยนะเฟ้ย!! มันอึดอัด!!" โกคุเดระก็ยังคงเป็นโกคุเดระ แม้ว่าจะเปลี่ยนไปตรงความสวยที่มากกว่าเดิม หากแต่เรื่องฝีปากยังคงรุนแรงกับเขาไม่เคยลดน้อยถอยลง

"...ก็ฉันดีใจง่า"

"....ไอ้บ้า" ด่าเบาๆ ไปที แต่ริมฝีปากบางแอบยิ้ม

ยามาโมโตะมองใบหน้าที่แสนโหยหาย และก่อนที่คนในอ้อมแขนจะโวยวายอะไรออกมาได้อีก เขาก็ก้มหน้าลงประทับริมฝีปากบนกลีบปากบางนั้น...



ความหมายของดอกฟรีเซีย คำขอโทษ การให้อภัย ลบความบาดหมาง ความไร้เดียงสา และ...




......................รักเธอตราบชั่วดินฟ้า.... ชั่วนิจนิรันดร์




A Thousand Wish / END



................................


Writer Note : ไม่ได้เขียนฟิกรีบอร์มานานมากแล้วนะ ฮาๆ


เพราะว่าวันนี้เป็นวันเด็ก จึงเขียนออกมาแนวโชตะนิดนึง (ไม่ค่อยรู้สึกเนอะ) ในเรื่องนี้ยามะกับก๊กคุงอายุเก้าขวบ ส่วนมุคุโร่กับโคลมเป็นคนดูแลก๊กคุงนะคะ เป็นอายุปกติตามในเรื่องค่ะ (ไม่ใช่แบบ TYL นะ)


เพราะไม่ได้เขียนนาน รู้สึกสำนวนกับคาแรคเตอร์แปลกๆแปร่งๆต้องขอโทษด้วยนะคะ
 
 
มีจุดหนึ่งที่แปลก นั่นคือเราเขียนให้ยามาโมโตะกับโกคุเดระเรียกชื่อตัวกัน (ปกติจะเรียกนามสกุลใช่ไหม?) เพราะว่าในเรื่องเป็นเด็กค่ะ (เด็กนะ!) อีกอย่างหนึ่ง เราว่ามันน่ารักดี ชอบเวลาสองคนนี้เรียกชื่อตัวกัน



และเพราะวันนี้เป็นวันเกิดของเพื่อนกวางค่ะ


ฉันก็อยากเขียนคู่คุณโคกิโนะให้นะ ติดตรงที่ฉันยังไม่ค่อยได้ดูเลยเขียนไม่ได้ มันคงเป็น 8059 ปีละครั้งล่ะมั้ง อีกอย่างหนึ่งเพราะ 8059 เป็นสิ่งที่ทำให้เรามาเจอกัน รู้จักกัน เป็นเพื่อนกัน


ขอให้เธอมีความสุขนะ ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกันมาตลอด หวังว่าจะชอบกับของขวัญกากๆที่ฉันให้นะ



ปิดท้ายด้วยแจกันดอกฟรีเซียสวยๆ


 
 
 
 
 
ขอบคุณทุกความคิดเห็นค่ะ

kuwa[R]i...
 
 

edit @ 12 Jan 2013 10:37:19 by kuwa[R]i...

Comment

Comment:

Tweet

ฟินค่าาา
ดอกฟรีเซียนี่น่ารักจริงๆ
>______<

#5 By un-fiore on 2013-05-23 23:12

น่ารักค่าาาาา อยากเอาฮายะน้อยกลับบ้าน#ผิด
ไอ้เนียนนี่เนียนมาแต่เด็กสินะ ฮา
แต่ตอนจบมัน อร๊ายยยย เขินแทนก๊ก ไม่รู้เป็นไร ชอบให้ยามะจูบก๊กบ่อยๆ(?)//ปิดปากซึนๆของคนซึนๆล่ะมั้ง อิอิ

#4 By roku-san on 2013-01-12 17:31

ตอนแรกเห็นพลอตวันเด็ก นึกไม่ถึงว่าจะแอบมีดราม่า นี่หนูพลาดไปได้ยังไงเนี่ย 55555555 คิดถึงฟิคพี่จังเลย T^T
เพราะเป็นวัยเด็กเลยเรียกชื่อได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงสินะคะ น่ารักออกเขียนฟิคโชตะทั้งทีไม่ให้เรียกชื่อกันและกันนี่พลาดเลย แอบดีใจเล็กๆที่มุมีบท หนูโครมด้วย >__< รู้สึกครบเครื่องความเป็นพี่สาวอย่างบอกไม่ถูก 55555 รักรอคอยกันนานสมเป็นพวกนายชะมัดเลย จบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งขอให้รักกันนานๆไปเลยนะพวกนาย
สุขสันต์วันเกิดพี่กวางด้วยนะคะ เวลาอ่านแอนโธ8059 ถ้าเห็นชื่อ WAKETSU นี่ก็จะรีบเปิดอ่านเลยเหมือนกัน ถึงเพิ่งเคยอ่านผลงานพี่แค่จาก2เล่ม แต่พี่ก็เป็นนักเขียนคนหนึ่งที่หนูชอบเลย มีความสุขมากๆนะคะ
ปล.เพราะฟิครีบอร์นทำให้หนูย้อนวันวานกลับมาสิงบล็อกพี่โนะอีกครั้ง คิดถึงพี่สาวมากเลยนะเนี่ย กอดรัดฟัดเหวี่ยง

#3 By ดอกแอ้❀ on 2013-01-12 11:04

Hot! open-mounthed smile confused smile

#2 By Import-Clothing on 2013-01-12 10:10

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ตามมากรี๊ดต่อที่นี่ อร๊ายยยยยยยย ขอบคุณมากๆๆเลยค่า *ฟัดๆๆ* รีบมาเจิมก่อนใคร ฮ่าๆๆ เดี๋ยวเก๊ามาเม้นต์อีกทีนะ ขอไปนอนสักครู่
ชั้นจะบอกเธอยังไงดี ว่าดีใจมากกกกกกกกกอ่ะ ขอบคุณมากๆๆๆๆนะ งื้อออออออออออ *ซบ* 
ปล.แอบอ่านช่วงทอล์ก คือ ชั้นน้ำลายไหลพรากเลยตอนที่เห็น \"คุณโคกิโนะ\"  อร๊ากกกกกกกก ไว้ดูครบเมื่อไหร่ค่อยแต่งมาก็ยังมิสาย อยากอ่านนนนนๆๆ

#1 By WAKETSU (103.7.57.18|124.122.117.59) on 2013-01-12 05:06