บันทึกของเด็กเรียบร้อย

ดีจ้า~


ในที่สุด! ก็เขียนฟิกได้แล้ว เย้ๆ!! (ไม่เกี่ยว)

ความจริงอยากจะเขียนให้เป็น Halloween Fic แต่ก็ไม่ทัน เนื่องจากเสพย์ดราม่ามันส์ เอ๊ย ไม่ใช่ เหนื่อยมากจนไม่มีแรงจะเขียน

มันก็เลยออกมาช้าเลทไปหน่อย หวังว่าคงให้อภัยกันนะคะ



ลองไปอ่านกันดูค่ะ

Title : Another

Pairings : 8059[69]

Rate : PG for now

Gere : AU




Chapter I : 'It' 's in the mirror




ร่างกายนั้น......ร่างของฉัน.....


ฉันอยากได้.............



..........................



ยามาโมโตะสะดุ้งตื่นท่ามกลางความสลัว เหงื่อโทรมกายผุดพรายทั่วใบหน้าทั้งๆที่เป็นเวลาอากาศเย็นของชั่วเวลาฟ้าใกล้สาง


เด็กหนุ่มป่ายมือคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา ตัวเลขติจิตอลบอกว่ามันคือเวลาเลยตีสี่หนึ่งนาทีมาไม่นาน


เขายกมือขึ้นลูบใบหน้า ยังพอมีเวลานอนต่อได้อีกซักงีบก่อนที่เตรียมตัวไปซ้อมตอนเช้าตามกิจกรรมชมรม แต่หนังตาทรยศกลับไม่ยอมหลับลงเอาเสียแล้ว อาจจะเป็นเพราะฝันที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ที่เป็นเหตุให้เขาผวาขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล


เอสเบอร์สี่แห่งชมรมเบสบอลมัธยมต้นนามิโมริตัดสินใจสะบัดผ้าห่มทิ้งออกจากตัว แล้วลุกขึ้นเพื่อเตรียมเสื้อผ้าสำหรับใส่ไปโรงเรียน



เงาหนึ่งวูบผ่านกระจกเงาที่อยู่ในห้อง ทำให้ยามาโมโตะสะดุ้งขึ้นสุดตัวอีกครั้ง...


เด็กหนุ่มร่างสูงจ้องเขม็งแต่ไม่พบอะไรผิดปกติ สิ่งเดียวที่สะท้อนให้เห็นในกระจกคือร่างกายสูงเกินวัยของเด็กหนุ่มผมสั้นชี้สีดำ

เขาละสายตาไปจากมันก่อนที่จะหันหลังเพื่อเดินไปห้องน้ำ



...แต่ทว่าเงานั้นกลับไม่ได้ลับออกจากกระจกไปด้วย...



...............


ท้องฟ้าในยามเช้าในวันปลายฤดูใบไม้ร่วงขมุกขมัวมืดครึ้ม เมฆก้อนใหญ่ลอยตัวบดบังแสงจากดวงอาทิตย์ให้เลือนรางบิดเบือนช่วงเวลา ยามาโมโตะสาวเท้าไปตามทางเดินอย่างขี้เกียจ ยังเช้าเกินกว่าที่จะไปโรงเรียนแต่ไหนๆเขาก็ตื่นขึ้นมาแล้วก็ไม่อยากที่จะอยู่บ้านต่อ นานๆทีไปซ้อมก่อนเป็นคนแรกๆก็ไม่เลวเหมือนกัน


น่าแปลกทั้งๆที่อากาศไม่เย็นนักแต่หมอกกลับลงหนาจนมองทางข้างหน้าแทบไม่เห็น ยามาโมโตะอาศัยสัญชาติญาณเดินไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจว่าจะปะทะกับอะไร แถวนี้เป็นทางที่เขาผ่านทุกวันจนมันซึมซับเข้าไปในร่างกาย แถมยังเช้าเกินกว่าจะมีใครออกมาในเวลานี้


*ปึ้ก!!*


เสียงปะทะเข้ากับอะไรบางอย่างทำให้ยามาโมโตะตกใจ ขณะที่เขาเดินอยู่นั้นเองก็เหมือนมีใครเข้ามาชนจนอีกฝ่ายล้มไปนั่งบนพื้น


"ขอโทษ! เป็นอะไรหรือเปล่า?"


ยามาโมโตะรีบรุดเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่ เพราะหมอกบังทำให้เขาเห็นว่าเป็นร่างของคนที่ตัวเล็กกว่า มือใหญ่จับที่ต้นแขนนั้นและเขาก็พบว่ามันเป็นลำแขนที่เรียวเล็กกว่าเป็นเท่าตัว....ผู้หญิง?


"ไม่ต้อง! ปล่อยฉัน"


เสียงตวาดที่ดังกลับมาแหบห้าวทำให้รู้ได้ว่าที่คาดการณ์ไว้แต่แรกผิดถนัด หากเมื่อมองดีๆแล้วก็จะเห็นว่าอีกฝ่ายสวมใส่ชุดนักเรียนที่คล้ายๆกันกับของเขา


"เอ้อ ฉันขอโทษนะ พอดีมันมองไม่เห็น..." ยามาโมโตะพยายามมองหน้าอีกฝ่าย แต่ทำไมล่ะ? ทั้งๆที่เห็นรูปร่างตั้งแต่คอลงไปได้ชัดตาว่าเป็นคนที่ตัวผอมบางผิวขาวขนาดนี้ แต่กลับมองส่วนตั้งแต่คอขึ้นไปไม่เห็น?


"ช่างมันเหอะน่า" เสียงที่ตอบกลับมาฟังเหมือนรำคาญเต็มที และดูท่าว่าจะเป็นอย่างนั้นจริงเมื่ออีกฝ่ายรีบผินหลังกลับไป


"เฮ้ !! เดี๋ยวก่อน"


เด็กหนุ่มร่างสูงพยายามเรียก แต่คนคนนั้นก็รีบวิ่งหายไปในเงาหมอกนั่นเสียแล้ว


ยามาโมโตะสงสัย ช่วงนี้มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นกับเขามากมายแถมเสียงนั่น...


...ช่างเป็นเสียงที่คุ้นเหลือเกิน


.......................................


"แฮ่ก...แฮ่ก...."


เจ้าของเรือนผมสีเงินพยายามวิ่งให้ออกห่างจาก 'จุดนั้น' โดยเร็วที่สุด ก่อนที่จะเหลียวกลับไปมองเมื่อคิดว่าออกมาได้ห่างพอสมควร


ดวงตาสีมรกตทอดไกลเข้าไปในม่านหมอก ที่ดูราวกับว่ามันกำลังโอบคลุมแค่บางสิ่งบางอย่าง



สิ่งที่ยังคงติดค้างอยู่ในตาเมื่อครู่ทำให้ใบหูของเขาเย็นเฉียบ...


.......................................


ห้องชมรมเบสบอลในยามเช้าช่างความรู้สึกประหลาด...


เสียงบานล๊อคเกอร์ดังเอียดอาดก้องไปทั้งห้องเมื่อยามที่เขาเปิดมันออกเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า


ยามาโมโตะเปลี่ยนชุดเป็นฟอร์มนักกีฬา ทั้งห้องกว้างนั้นมีเขาเพียงคนเดียว



เช้าตรู่...อากาศแจ่มใส น่าจะให้ความรู้สึกสดชื่น



แต่ทำไมมันถึงอึดอัดขนาดนี้...



...ราวกับ...ไม่ได้อยู่ลำพังคนเดียว



ยามาโมโตะไม่ใช่คนขวัญอ่อนและไม่ใช่คนที่มักจะคิดอะไรไปเอง



แต่คราวนี้...เขารู้สึกอย่างนั้น

"แอ๊ด..........."

เสียงกรีดกราดของสนิมข้อต่อทำให้เขาสะดุ้งตกใจ มันราวกับเป็นเสียงของอะไรบางอย่างที่เสียดสีไปกับพื้น


ดวงตาสีเปลือกไม้รีบหันขวับไปมา และพบว่ามันเป็นเพียงบานล๊อคเกอร์ที่อยู่ริมสุดด้านในแง้มออก ถ้าเขาจำไม่ผิดล๊อคเกอร์นั้นเสียมานานแล้วและพวกเขาใช้เก็บอุปกรณ์ส่วนกลาง


ยามาโมโตะเดินเข้าไปผลักมันปิดไว้ตามเดิมก่อนจะเดินออกจากห้องชมรม เขาคงคิดมากไปเพราะฝันบ้าๆตอนใกล้เช้านั่น เด็กหนุ่มส่ายหัวไปมาอย่างนึกขำ



บานประตูปิดลง...หากแต่เงาหนึ่งถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

....พร้อมกับรอยยิ้มบนริมฝีปากอ้าเผยอ


.......................................



ยามาโมโตะยืนซ้อมหวดลูกอยู่กลางสนาม เขาพยายามนับให้ได้ถึงร้อยครั้งแต่ทำไมคราวนี้รู้สึกราวกับว่าร่างกายมันหนักอึ้งไม่กระฉับกระเฉงอย่างทุกที หรือเป็นเพราะว่าวันนี้เขาตื่นเร็วจนเกินไป



".....เจ็ดสิบแปด....เจ็ดสิบเก้า.....แปดสิบ.... โอย...เหนื่อยชะมัด"


เด็กหนุ่มลดแขนลงปาดเหงื่อที่หน้าผาก ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างเหนื่อยอ่อน จะว่าหิวก็ไม่ถูกเพราะเขาก็กินข้าวตอนออกมาจากบ้านแล้ว หรือจะเป็นเพราะว่านอนไม่พอจริงๆ?


หรืออาจเป็นฝันนั้น...? ฝันตอนใกล้สาง.....


"อะ...เฮ้ย! ยามาโมโตะ!!?"


เสียงร้องตกใจเกินจริงดังขึ้นใกล้ๆและเมื่อเขาหันไปก็พบกัปตันชมรมรุ่นพี่ยืนทำหน้าที่ยากจะอธิบายได้ยากอยู่ไม่ไกล


"มีอะไรเหรอครับกัปตัน?" เขาถามด้วยความสงสัยในกิริยาแปลกๆนั้น


"ง่า...นาย...อยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?" แทนที่จะตอบกัปตันชมรมกลับถามขึ้นมา


"ก็นานแล้วครับ ซักชั่วโมงได้แล้วมั้ง?"


"หา? แต่ฉันว่า...เมื่อกี้ฉันเห็นนายในห้องชมรม...ช่างเหอะ...ฉันคงตาฝาดไปเอง" เด็กหนุ่มรุ่นพี่หัวเราะเจื่อนๆก่อนจะออกวิ่งเพื่อวอร์มร่างกาย ทิ้งความสงสัยไว้ให้อีกฝ่ายครุ่นคิด...



...เงานั้นยังคงอยู่ที่แห่งเดิม...



.......................................


...ภายในห้องเรียนชั้นปีสองห้องเอ เสียงทักทายยามเช้าดังไม่ขาดระยะ ยามาโมโตะมองไปรอบๆพลางถอนหายใจ...เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกยินดีที่ได้อยู่ท่ามกลางผู้คนขนาดนี้
เด็กหนุ่มฟุบตัวลงแนบหน้ากับโต๊ะ ความเหนื่อยจากการซ้อมที่เพิ่งผ่านมาบวกกับที่ตื่นเช้าเกินไปทำให้เขาเริ่มเปิดปากหาว


และจมสู่ภวังค์ในเวลาต่อมา...


..........


ทัศนียภาพรอบกายเลือนราง หมอกหนาจัดโอบคลุมราวอยู่ในโลกแห่งความลวงหลอก


ยามาโมโตะรู้สึกราวกำลังอยู่ในท่ามกลางเขาวงกต เขาถูกบังคับให้เดินไปตามทางแคบๆโดยแรงบีบของกำแพงที่มองไม่เห็น เส้นทางเคี้ยวคดวกวน หมอกหนาลงจนร่างกายรู้สึกหนาว


ที่นี่ที่ไหน? เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้ว? ยามาโมโตะรู้ดีว่าเขาเป็นคนแข็งแรง แต่คราวนี้กลับรู้สึกเหนื่อย


...ราวกับเรี่ยวแรงถูกแบ่งออกไป...



แล้วในที่สุดก็มาถึงปลายทางเดิน เขาอยากจะคิดว่ามันเป็นทางออกแต่ก็ผิดถนัด กระจกเงาบานใหญ่ตั้งตระหง่านตรงหน้า


ฝ่ามือของเด็กหนุ่มแตะลงบนความเย็นเยียบตรงหน้า ภาพเงาของตัวเขาสะท้อนเห็นเด่นชัด มันคือเด็กหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งที่มีดวงตาสีเปลือกไม้ฉายแววสดใสตลอดเวลา ผิวสีแทนคล้ำนิดๆจากการออกกำลังกาย และตอนนี้กระจกเงาบานนี้ก็ฉายภาพนั้น


ยามาโมโตะพยายามหาว่ามีกลไกอะไรจะทำให้เขาออกไปจากที่นี่ได้หรือเปล่า บางทีมันอาจจะเป็นประตูกระจก เด็กหนุ่มพยายามเขย่ามัน
แต่ผลที่ได้รับกลับคือความนิ่ง


สิ่งเดียวที่ขยับ...คือเงาของเขาในกระจกบานนั้น


ยามาโมโตะจ้องใบหน้าของตัวเอง แล้วสิ่งที่เขาเห็นก็ต้องทำให้อ้าปากค้าง

'เงา' ของเขากำลังยิ้ม

...และเป็นรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว

เด็กหนุ่มถอยห่างไปทางด้านหลัง แต่เงานั้นไม่ได้ถอยตามไปด้วย

ตรงกันข้าม...มันเดินออกมา...

จากกระจกเงา...



"อ่ะ....ไม่จริง...."



ยามาโมโตะหันหลังกลับเตรียมวิ่งหนี แต่ขาของเขามันกลับขยับได้ช้าเสียเหลือเกินในความรู้สึก อะไรบางอย่างทำให้เขารู้สึกกลัว กลัวร่างกายใบหน้าที่เหมือนตัวเขาเองไม่ผิดเพี้ยน และมีรอยยิ้มที่ไม่น่าอภิรมย์



....เจ้านั่นคือยามาโมโตะ ทาเคชิ...


เจ้านั่นคือ 'เงา' ของเขา



"เฮ้ยย!!"



เด็กหนุ่มร่างสูงร้องเมื่อจู่ๆข้อแขนของเขาก็ถูกใครบางคนจับได้ ไม่ต้องเหลียวหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร สัมผัสจากเนื้อเย็บเฉียบราวจากมือของคนตายมันทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัว แล้วทันใดนั้นร่างทั้งร่างก็ถูกเหวี่ยงไปข้างหลังอย่างแรง!!



ลอยละลิ่วสู่กระจกบานนั้น!


ดวงตาสีเปลือกไม้หันไปเห็นบางอย่างในทิศทางที่เขากำลังพุ่งไป มันราวกับมีแรงดึงดูดเข้าหา เงาดำที่แฝงตัวอยู่ในกระจกบานนั้น



"ไม่!!!!!...................."






*โครม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!*




"ยามาโมโตะ!!!!!~"



เสียงเรียกชื่อของเขาดังลั่น ยามาโมโตะกระพริบตาปริบๆแล้วพบว่าตัวเองกำลังนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นในสภาพกลิ้งโค่โร่ โต๊ะนักเรียนและเก้าอี้ล้มระเนระนาด



"โกคุเดระ!! เธอทำอะไรของเธอน่ะ!!"


อาจารย์ประจำชั้นที่กำลังโฮมรูมอยู่เดินเข้ามาหาใครอีกคน ตอนนั้นเองที่ยามาโมโตะรู้ว่าเบื้องหน้าของเขามีร่างร่างหนึ่งยืนอยู่


เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงิน ดวงตาสีมรกตบนใบหน้าหวานจ้องเขม็งมาที่เขาราวกับมีเรื่องแค้นเคืองกันมา ร่างกายผอมบางในชุดนักเรียนผิดระเบียบประดับประดาด้วยสร้อยและแหวนกำลังยืนค้ำหัวของเขาอยู่ไม่ไกล


"โกคุเดระ!!" อาจารย์วัยกลางคนเรียกชื่ออีกครั้ง แต่เจ้าตัวไม่มีทีท่าจะใส่ใจแถมยังเดินผ่านออกนอกห้องเรียนไปอย่างไม่รู้สึกรู้สา


"โกคุเดระ! มาสายแล้วยังจะไปไหนอีก!! โกคุเดระ!! เฮ้อ.............."


เสียงประตูเลื่อนปิดดังปัง แล้วหลังจากนั้นจากที่เงียบสงบทีแรก ห้องเรียนก็มีเสียงพูดคุยเซ็งแซ่วิพากย์วิจารณ์การกระทำของคนผมเงินนั่นอีกครั้ง


"ยามาโมโตะ เป็นอะไรหรือเปล่า?"


เด็กหนุ่มร่างเล็กหน้าตาน่ารัก เดินเข้ามาพยุงเขาที่ยังนอนแผ่อยู่บนพื้น


"ไม่เป็นไร ขอบใจนะสึนะ" ยามาโมโตะหันไปยิ้มให้เพื่อนสนิท "ว่าแต่เมื่อกี้...เกิดอะไรขึ้น?"


"ก็เรากำลังนั่งโฮมรูมอยู่ แล้วนายหลับใช่ไหม? โกคุเดระคุงเขามาสายตามปกติแหละนะ แต่ตอนโดนที่อาจารย์ว่าอยู่จู่ๆเขาก็หันมาทางนาย..แล้วทำท่าเหมือนตกใจอะไรบางอย่าง แล้วก็เดินเข้ามาถีบโต๊ะนายล้มคว่ำเนี่ยแหละ"


"หา? หมอนั่น อยู่ห้องเดียวกับเราด้วยเหรอ?" ยามาโมโตะพูดพลางยกโต๊ะและเก้อี้กลับเข้าที่เดิมโดยมีสึนะโยชิคอยช่วย


"พูดอะไรน่ะ? โกคุเดระคุงย้ายมาตอนเราขึ้นปีสองใหม่ๆไง แต่ปกติเขาเงียบๆไม่ค่อยยุ่งกับใคร นายเลยจำไม่ได้มั้ง?"


ยามาโมโตะครุ่นคิด จะว่าไปแล้วเขาก็พอจะนึกออก คนที่มักจะนั่งหลังห้องเงียบๆ อ่านหนังสือยากๆ สวมแว่นสายตาหนาๆ จะว่าไปแล้วเมื่อกี้หมอนั่นไม่ได้ใส่แว่นนี่นา ก็เลยเพิ่งเห็นหน้าชัดๆคราวนี้


"....สวยไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะ" รำพึงขึ้นมากับตัวเอง


"ว่าไงนะ?" สึนะโยชิเหมือนได้ยินไม่ถนัด


"ปล่าวๆ อ่ะ ขอบใจที่ช่วยนะสึนะ" เขารีบกลบเกลื่อน


"ไม่เป็นไร"


"ยามาโมโตะ ซาวาดะ เสร็จแล้วก็นั่งที่ให้เรียบร้อย เลิกคุยกันได้แล้ว" อาจารย์ตะโกนมาจากหน้าห้อง


"คร้าบๆ"


ยามาโมโตะ ทาเคชิ นั่งลงตามเดิม แม้คราวนี้เขาไม่ได้หลับแต่ในใจกลับประหวัดนึกไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เป็นฝันที่เหมือนจริงจนเขายังคงจดจำความกลัวนั้นได้ราวกับเกิดขึ้นต่อหน้า หากแต่ว่าเขากลับจำเนื้อหามันไม่ได้แม้แต่น้อย รู้เพียงแต่ความรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนน่าขนลุกที่ยังคงติดตรึงอยู่เท่านั้น


ถ้าเขาไม่ตื่นเสียก่อน ไม่สิ ถ้าเขาไม่ถูกทำให้ตื่นเสียก่อน อะไรบางอย่างบอกว่าเขาอาจจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก ต้องขอบใจหมอนั่น...



...ถ้อยคำที่สึนะพูดขึ้นมาเมื่อครู่ทำให้นึกขึ้นมาได้...

'จู่ๆเขาก็หันมาทางนาย..แล้วทำท่าเหมือนตกใจอะไรบางอย่าง'



.......................................


"แฮ่ก...แฮ่ก..."



เจ้าของเรือนผมสีเงินนั่งคู้ตัวอยู่ในซอกหนึ่งของอาคารเรียน ที่ซึ่งความเงียบตัดผ่านเป็นช่องล้อมกรอบอยู่


ใบหูทั้งสองข้างเย็นเฉียบ จนเจ้าตัวต้องเอามือทั้งสองข้างปิดมันไว้...


ตรงหน้าของเขาคือแว่นสายตาที่มีเลนส์หนาผิดธรรมดาวางอยู่บนพื้น อยากจะหยิบมันขึ้นมา แต่ทว่ามือของเขาไม่ว่าง ต้องทำให้มันอุ่นขึ้น....อุ่นขึ้น...


ก่อนที่จะ....



"คึหึหึ..."


เสียงหัวเราะชวนขนลุกดังขึ้นข้างหู ทั้งๆที่พยายามปิดมันไว้แต่เสียงนั่นมันก็ยังสามารถลอดผ่านเข้ามาได้ราวกับสั่งตรงเข้าไปในสมอง


ดวงตาสีมรกตเบิกกว้าง สะท้อนภาพของมือคู่หนึ่งใต้ถุงมือหนังสีดำที่ค่อยๆหยิบแว่นนั้นขึ้นมา


รอยยิ้มวิปริตปรากฎขึ้นตรงหน้า


"...มองเห็นอีกแล้วสินะครับ...ฮายาโตะคุง"




TBC....


................................................


Writer Note : ไม่หลอนเท่าที่อยากให้เป็น...เศร้า....


ความจริงแล้วอยากจะให้จบในตอนเดียว แต่ดูท่าจะยาก ไม่งั้นจะเก็บรายละเอียดไม่หมด ขอลากต่อไปอีกซักตอนสองตอนแล้วกันนะคะ


คิดอ่านยังไง? รบกวนบอกกล่าวกันด้วยค่ะ




ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะคะ


kuwa[R]i....

edit @ 1 Nov 2009 22:20:05 by kuwa[R]i...