บันทึกของเด็กเรียบร้อย

สวัสดีค่ะ

ความจริงแล้ววันนี้ เมื่อวานนี้ และเมื่อซืนวานนี้ คุวาริตั้งใจจะอับฟิก

แต่เนื่องจากความสวะบางอย่างของสันดานมนุษย์

ทำให้คุวาริรู้สึกเส็งเคร็งกับชีวิตมากจนพาลเบื่อสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง

ตอนแรกก็ตั้งใจจะจรลีหนีหายไปจากโลกซักระยะ

แต่ทว่าคุณกวาง WAKETSU ที่น่ารักส่งเจ้านี่มาให้ค่ะ

เป็นหน้าเปิดตอนที่ 263 คอมมิคสั้นๆน่ารักน่าชัง

อ่ะ เข้าใจผิดไม่ใช่หน้าเปิด แต่เป็นตอนที่ลงใน V Jump

ขอบคุณ คุณWAKETSU ที่มาบอกค่ะ

เครดิตแปลโดยเพื่อนของคุณกวางนะคะ เจ้าตัวเขาไม่อยากเปิดเผยชื่อ

แต่ก็ขอให้ทุกคนอย่าลืมขอบคุณ คุณผู้ใจดี คนนั้นด้วยค่ะ

มาดูความน่ารักของก๊กคุงกันดีกว่า

Kaibutsu dukai Tsuna

ตอน เหมียวป่ามาแย้ววว (ตั้งเอง)

หลังจากได้เจ้าหุ่นกระป๋อง(?) เป็นพวก สึนะที่เหนื่อยอ่อนก็ทำท่าจะนอนหลับ แต่ทว่า...

หมาป่ามาแย้ววววว~~~

และแล้วหมาป่า เอ๊ย เหมียวป่าก็เป็นอันแพ้ราบ

ก๊กคุงน่าร๊ากกกกกกก

 (ใครอยากได้ภาพใหญ่ๆ จิ้มตรงนี้ ค่ะ)

.......................................................

ขอความกรุณาว่า อย่าเอาไปเผยแพร่ที่ไหนนะคะ

เนื่องจากเพื่อนคุณกวางแปล คุวาริไม่ได้เป็นคนแปล แต่ไปขอเขามา ที่เอามาลงเพื่ออยากให้ทุกคนได้อ่านความน่ารักของก๊กคุงกัน

ขอบคุณคุณกวางมากค่ะ ที่ส่งของน่ารักๆแบบนี้มาให้คนที่กำลังจะสิ้นหวัง เป็นกำลังใจที่ดีมากๆ ขอบคุณค่ะ

(แต่ตอนนี้ก็ยังไม่มีอารมณ์เขียนฟิกเลย ฮ่าๆ รอไปก่อนนะ)

ขอแอบบ่นนิดนึงไหนๆก็อับบลอคแล้ว ใครไม่อ่านข้ามไปเลยค่ะ

คนเราเนี่ยช่างน่าเบื่อจริงๆเลย ช่างเห็นแก่ตัว เอาแต่ประโยชน์ส่วนตัวจริงๆ เหมือนที่บอกว่า เวลาทำดีก็ได้แค่คำชม แต่พอพลาดทีก็โดนซ้ำซะยับ ทำไมคนเราถึงมองเห็นแต่ข้อเสียของคนอื่น ทำไมคนเราถึงชอบเอาสิ่งเลวร้ายของคนอื่นมาพูด ทำไมคนเราถึงชอบซ้ำเติมคนอื่น สังคมมนุษย์ล้วนแต่ใส่หน้ากากและหลอกลวง มองคนแต่ภายนอก แค่หน้าตาไม่ดี ถ้าเป็นผู้หญิงต่อให้ทำงานดี แต่ถ้าไม่สวย อ้วน ดำ แค่นี้ก็หาความเป็นคนไม่ได้แล้ว โดนดูถูก โดนว่า โดนค่อนขอด ทำไม? ฉันอ้วนทุเรศมากจนไม่ใช่คนใช่มั๊ย? อัปลักษณ์มากจนทำอะไรก็ผิดใช่มั๊ย?

คนสวย หุ่นดี น่ารัก ทำงานแย่ก็ยังให้อภัย คนอ้วน น่าเกลียด ทำงานดีแทบตายก็ยังไงก้ไม่ใช่คน ทำไมอ่ะ? ทำไม??

ไอ้ที่บอกว่า "อย่าคิดมาก" "อย่าใส่ใจ" มันพูดง่ายแต่ทำยากนะคะ จะบอกว่าอย่าไปสนใจมันทำยากนะคะ ถ้าเราต้องอยู่ต้องทนกับสังคมที่มีคนเฮงซวยแบบนี้ทุกวัน ฉันไม่ใช่พระอิฐพระปูนหรืออรหันต์ที่จะไม่ใส่ใจทุกคำพูดได้หรอก

สังคมทำงานมันคือนรกจริงๆ ไอ่ที่คิดว่าลำบากตอนเรียนมาเทียบกับตอนนี้แล้วเป็นเรื่องขี้ผง ผู้ใหญ่อีโก้สูงไม่ฟังใครคอยถ่วงการทำงานก็มี พอเราพลาดกลับมาหามาว่าเราไม่ฟังเหตุผล แล้วฉันจะต้องไปสู้รบเพื่อให้คนอื่นเกลียด โดยที่คนที่ฉันไฟต์ให้กลับไม่เห็นถึงบุญคุณที่ฉันทำให้ซักนิด กลับเอาฉันไปนินทาไปว่าอีกต่างหาก แล้วฉันจะทำไปเพื่ออะไร?

อยากจะหนีไปให้พ้นๆ อยากจะหันหลังให้โลกไม่อยากรับรู้อะไร ปิดทองหลังพระเป็นคนดีแค่ไหนสุดท้ายมันก็ต้องท้อแท้ แต่ก็นั่นแหละ เราจะหนีไปได้ซักกี่ครั้ง? ยังไงปัญหามันก็ต้องวิ่งเข้ามาชนอยู่ดี ถึงจะหนีสุดท้ายก็ต้องเจอ

แต่ตอนนี้มันเบื่อสุดๆไปเลย ไม่อยากคิดอะไรเลย ไม่อยากทำอะไรเลย อยากไปเที่ยว แบตหมด

ตอนที่พิมพ์อยู่นี่หนึ่งในเพื่อนร่วมงานดีๆที่มีอยู่น้อยนิดก็กำลังจะลาออก เฮ่อ...อยากไปบ้าง แต่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนมันก็ต้องมีปัญหาแบบนี้ทั้งนั้นแหละนะ...เอาเหอะ ยังไงมันก็ต้องอดทน

...ก็ต้องทนไปจนกว่าจะหาทางสงบได้นั่นแหละ ชีวิตก็เงี๊ยะ ไม่ได้สำเร็จรูปเหมือนบะหมี่ร้อกกก

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะคะ

kuwa[R]i...

edit @ 27 Oct 2009 15:47:55 by kuwa[R]i...

edit @ 27 Oct 2009 20:42:28 by kuwa[R]i...