FMA Fic : Brother Incest series I
posted on 26 Dec 2005 11:40 by kuwari in FANFICTIONมาลงช้าไปหนึ่งวัน เนื่องจากเมื่อวานคุวาริออกไปเที่ยวข้างนอกกับเพื่อนๆที่น่ารักมา ได้ไปดูงาน J Winter Rock ด้วย (ทั้งๆที่ชื่องานน่าจะเปลี่ยนเป็น J Summer มากกว่า ร้อนชิบ - -" ) ปกติเราไม่ค่อยชอบดู cover เท่าไหร่ พอดีเพื่อนชวนก็เลย เออ..ออกไปก็ได้ ไหนก็ไม่ได้เจอกันนาน สนุกดีเหมือนกัน มีอยู่วงหนึ่ง cover Dir en Grey ได้ถูกใจเรามาก ไม่ได้ร้องดีอะไรมากมาย แต่เราชอบดนตรีแล้วที่สำคัญเขาร้องเพลง fukai ที่เราชอบ ก็สนุกดี คิดถึงเตี้ยน้อยในบัดดล 55+ เสร็จแล้วก็ไปถ่ายรูปกันที่สยามพารากอน แล้วก็เลยเดินไปเซ็นทรัลเวิร์ล คนเยอะนรกมากๆ เหนื่อยสุดๆ ก็เลยกลับบ้านดีกว่า พอกลับมาว่าจะแต่งฟิกแต่ก็สลบคร่อก
มาพูดเรื่องฟิกที่อับวันนี้บ้าง ความจริงเรากะจะให้เป็นเรื่องสั้นจบไปเลย (ไม่ใช่จบในตอน) แต่ไปๆมาๆไหงเป็นซีรีย์ไปซะฉิบ แถมยังเป็นซีรีย์ชื่อเดียวกับบล๊อคด้วย ความยาวจบในตอน ใครใคร่อ่านต่อ อ่าน ใคร่ไม่อยากอ่าน ผ่าน แน่นอนว่าเป็นการเรียก "ลัทธิพี่น้อง" ให้กลับมาสถิตย์อีกครั้งหนึ่ง แต่ก็ยังมีเผลอไผลให้ความโลลิค่อนบ้าง (ช่วงนี้เจอรอยxเอ็ดเยอะเลยหวั่นไหว ฮ่าๆ) เรื่องนี้จะเป็นการอับต่อตามใจฉัน ไม่เหมือน Factory of Confusion ที่เป็นเรื่องยาว (หรือเปล่า?) เพราะงั้นทำใจว่านานๆอาจอับที (หรือจนกว่าคนเขียนมีไฟ)
และ....
ต่อมาเป็นของขวัญปีใหม่ของคุวาริที่จะมอบให้เพื่อนนักอ่านทุกคน หลังจากที่อ่านซีรีย์นี้จบตอนแรกไปแล้ว คุวาริมี "ส่วนหนึ่ง" ของซีรีย์นี้ ที่จะเป็นภาคในอนาคตแจกค่ะ บอกไว้เลยว่าเป็น NC-17 ที่คิดว่าจะ "ไม่ยั้งมือ" ในการเขียน แต่เนื่องจากมันติดเรทและyaoi และขอบอกไว้เลยว่าเป็น "พี่น้อง" โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "ชุดเกราะ" นะคะ ก็เลยอยากจะให้เพื่อนที่คิดว่ารับได้และอยากอ่าน มาลงชื่อและเมล์เอาไว้ เพื่อที่คุวาริจะจัดส่งไปให้ค่ะ
แต่ว่าต้องมีกติกานิดหน่อย นอกจากชื่อและอีเมล์แล้ว คุวาริขอรบกวนให้เพื่อนๆ คอมเมนท์ตัวฟิกเรื่องนี้ให้ด้วนนะคะ ใครลงแต่ชื่อกับเมล์ไว้จะไม่ให้นะเออ แถมห้ามเมนท์ส่งๆนะ เรารู้ว่าคุณทำได้ เหอๆ
เราจะจัดส่งให้หลังวันที่ 8 มกราค่ะ จะเชคเมล์วันสุดท้ายวันที่ 7 และวันที่ 8 จะอับบล๊อคบอกอีกครั้งหนึ่งเมื่อเริ่มส่งนะคะ
คราวนี้ไปอ่านได้เลยค่ะ
*WARNING* YAOI and INCEST only
Fullmetal Alchemist
Brother Incest series
Part 1 : The warmest Heart
เกล็ดน้ำแข็งสีขาวโปรยปรายจากท้องฟ้า ตกลงบนร่างเทอะทะของชุดเกราะใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าอาคารสูงของตึกบัญชาการในอีสต์ซิตี้...
อัลฟอนส์กำลังนั่งรอพี่ชายของเขา เอ็ดเวิร์ด เอลริค...นักเล่นแร่แปรธาตุเหล็กไหลผู้โด่งดังอันเป็นที่กล่าวขวัญถึงไปทั่ว สำหรับอัลฟอนส์แล้ว แม้พี่ชายของเขาจะเป็นคนที่มีชื่อเสียงหรือใหญ่โตแค่ไหน แต่พี่ก็ยังเป็นพี่ เป็นคนที่เขาต้องคอยห่วงใยอยู่วันยังค่ำ อัลฟอนส์ไม่เคยนึกรังเกียจหน้าที่นี้ ตรงกันข้ามเขากลับเต็มใจที่จะทำเสียด้วยซ้ำ
ด้วยความที่มีกันสองคนพี่น้อง เขากับพี่ชายก็สนิทสนมกันมามากพอดูตั้งแต่สมัยเด็กๆแล้ว ยิ่งร่างกายมาเป็นแบบนี้ เอ็ดเวิร์คก็ยิ่งให้ความห่วงใยเขามากกว่าเดิมนับล้านเท่า...บางครั้งอัลฟอนส์ก็รู้สึกขอบคุณ ถ้าเขาไม่มาเป็นแบบนี้ คงไม่มีวันได้รู้หรอกว่า...พี่ชายรักเขามากมายเพียงใด
...แต่ตอนนี้อัลฟอนส์กำลังกลัว
เพราะเขาเริ่มรู้ใจตัวเองแล้วว่า...เขารักพี่ชายของเขา "มาก" กว่าการที่น้องชายคนหนึ่งจะมีให้กับพี่ชายเสียแล้ว นับวันมันยิ่งพัฒนา เจริญเติบโต แทนที่ร่างกายซึ่งหยุดนิ่ง...
เขาจะทำอย่างไร?
ถึงจะถามคำถามแบบนี้ แต่อัลฟอนส์ก็รู้ดีว่าคำตอบนั้นมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือต้องเก็บมันไว้...ให้ลึกสุดใจ
เพราะรู้ดีว่าไม่มีทางเป็นไปได้สำหรับความรักของเขา เพราะไม่ว่ายังไง เอ็ดเวิร์ดก็ต้องเห็นเขาเป็นเพียง "น้องชาย" คนหนึ่งคนนั้น แม้จะได้เป็นน้องชายที่ยอมตายถวายชีวิตได้ก็เถอะ...
หิมะกำลังตกลงมาช้าๆ ต้องร่างชุดเกราะของเขาจนกลายเป็นสีขาวโพลน...ทำไมนะ? ทั้งๆที่ไม่มีความรู้สึกแท้ๆ แต่กลับสัมผัสได้ถึงความเย็น ที่ซ่านเข้าซึมลึกถึงจิตใจ
...และจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของวิญญาณ
++++++++++++++++++
ด้านบนของอาคารตึกบัญชาการ ร่างเล็กๆผมเปียสีทองกำลังรื้อกองเอกสารอย่างขมักเขม้น จนไม่ทันใส่ใจกับเสียงฝีเท้าที่มาหยุดใกล้ๆ
"หาอะไรอยู่น่ะ? เจ้าเหล็ก" น้ำเสียงกวนประสาทที่ดังขึ้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผู้พันหนุ่มแห่งอีสต์ซิตี้ รอย มัสแตง
เอ็ดเวิร์ดเงยหน้าขึ้นมาพร้อมพบกับเจ้าตัวที่วันนี้แต่งตัวเสียแปลกตาด้วยชุดสูทสีดำเช่นเดียวกับสีผมของผู้ที่สวมใส่
"............."
"อะไร? ฉันหล่อจนตะลึงเลยใช่ไหมล่ะ? หึๆๆๆ" รอยหัวเราะในลำคออย่างน่าหมั่นไส้เมื่อเห็นอาการนิ่งค้างของอีกฝ่าย
"บ้าเรอะ! ผมแค่แปลกใจต่างหาก" เอ็ดเวิร์ดเถียงกลับด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน (??)
เมื่อรอยเห็นดังนั้นแล้วความรู้สึกอยากแกล้งก็เลยผุดขึ้น เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ร่างเล็กมากกว่าเดิมจนระยะห่างของทั้งคู่เหลือเพียงนิดหน่อยเท่านั้น ร่างสูงกว่าโน้มตัวคร่อมคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ช้าๆ
"เห้ย...จะทำอะไร?" เอ็ดเวิร์ดสะดุ้ง ร้องโวยวาย
"เจ้าเหล็ก...รู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร?"
"หืม? วันนี้...เอ........" ร่างเล็กทำท่าคิด
"วันนี้..ก็วันคริตส์มาสยังไงล่ะ?" ผู้พันหนุ่มเฉลยให้ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆให้กับความน่ารักของอีกฝ่าย "และฉันก็อยากจะให้ของขวัญนายซักหน่อย...เอ็ดเวิร์ด"
ขาดคำ ใบหน้าคมของรอยก็โน้มลงจนชิดกับใบหน้าใสที่ยังคงฉายแววไม่เข้าใจจนริมฝีปากอุ่นสัมผัสแผ่วเบาบนเรียวปากนุ่ม แตะแผ่วผิว ก่อนจะเลื่อนเข้าแนบสนิท...
เวลาผ่านไปแม้ไม่นานนักแต่กว่าที่ร่างเล็กจะรู้สึกตัวว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน คนที่ขโมยจูบแรกไปได้ก็ได้กำไรไปพอควร
"เห้ย!!! ทำบ้าอะไรวะ!!" เอ็ดเวิร์ดรีบผลักชายหนุ่มออกไป แล้วกระโดดออกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ห่างจากตัวเจ้าปัญหาเป็นเมตร
"ของขวัญคริต์สมาสไง" ริมฝีปากบางยิ้มกริ่ม ยิ่งเห็นใบหน้าสีจัดของคนตรงหน้าแล้วก็ยิ่งรู้สึกพอใจ
"ไม่ต้องการว๊อย!!" ร่างเล็กตะโกน "ไอ้ผู้พันไร้ความสามารถ อย่าอยู่เลยวันนี้" เขาประกบมือแปรออโต้เมลเป็นอาวุธก่อนจะพุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายด้วยความเร็ว แต่แล้วระเบิดลูกเล็กๆก็ดังขึ้นพร้อมควันที่ฟุ้งกระจาย
"หายไปไหนฟระ! เก่งจริงอย่าหนีเซ่!!"
"วันนี้ฉันไม่มีเวลาเล่นกับนาย ต้องรีบไปเดทนะ เอาไว้คราวหน้าละกัน" เสียงของรอยดังขึ้นแล้วฝีเท้าที่กำลังวิ่งได้จางหายจากไปท่ามกลางฝุ่นควันที่บดบังทัศนียภาพการมองเห็น เอ็ดเวิร์ดได้แต่เข่นเขี่ยวเคี้ยวฟัน
"หนอย...ไอ้ผู้พันหน้าหม้อ อย่าให้เจอนะ ฮึ่ม...."
++++++++++++++++++
เอ็ดเวิร์ดเดินหงุดหงิดลงมาจากอาคาร ตั้งใจว่าจะไปหาอะไรกินให้มันหายแค้น เขาสอดส่ายสายตาหาร่างของน้องชายที่คิดว่าน่าจะรออยู่แถวๆใต้อาคารแต่กลับไม่พบ
"อัล!" ร่างเล็กส่งเสียงเรียก "หายไปไหนนะ?"
เด็กหนุ่มเดินตามหาจนกระทั่งมาพบกับกองหิมะสีขาวที่บันไดด้านหน้า
"อัล!!" เขาร้องด้วยความตกใจ "มานั่งอะไรตรงนี้น่ะ?"
"พี่..." อัลฟอนส์เงยหน้าขึ้นมอง "เสร็จแล้วเหรอฮะ?"
"อืม" เขาพยักหน้า "แล้วนายมานั่งตรงนี้ทำไม ดูซิ หิมะคลุมตัวจะมิดแล้ว หนาวจะแย่"
เอ็ดเวิร์ดพูดออกมาโดยลืมนึกไปว่าอัลฟอนส์เองไม่มีความรู้สึกใดๆให้รับรู้ได้อีก แต่สำหรับเจ้าตัวแล้วเมื่อได้ยินประโยคนั้นก็เหมือนจะอุปทานว่าตัวเองหนาวขึ้นมาจริงๆ เขามองพี่ชายร่างเล็กที่กำลังปัดหิมะออกจากร่างเขาอย่างตั้งอกตั้งใจ ในโลกนี้...จะมีใครอีกไหมที่เป็นห่วงเขาได้มากขนาดนี้ ไม่นับคุณแม่...ที่เสียชีวิตไปแล้ว...
...รัก...กล้าพูดคำนี้ได้อย่างเต็มปากเต็มคำ แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็น "พี่ชาย"
"เอาล่ะ เสร็จแล้ว" เอ็ดเวิร์ดปาดเหงื่อกับผลงาน "ทีนี้ก็กลับกันเหอะ"
"อืม" อัลฟอนส์รับคำพร้อมลุกขึ้นเดินตามอีกฝ่ายไป
++++++++++++++++++
ระหว่างทางที่เดินในเมือง อัลฟอนส์มองการตกแต่งที่สวยงามไปตลอดทาง
"จริงสิ...วันนี้วันคริสต์มาสนี่ฮะ" เขาเอ่ยกับพี่ชายร่างเล็กที่เดินนำอยู่ข้างหน้า
"ใช่ ทำงานจนลืมไปเลยเนอะ"
"ตอนเด็กๆ แม่จะทำเค้กให้เรากิน แล้วพี่ก็ชอบมาแย่งผม" อัลฟอนส์พูดขึ้น ถ้าเขามีร่างกายก็คงจะเห็นใบหน้าที่เปื้อนยิ้มสำหรับช่วงเวลาแสนสุขยามนึกถึง
"อืม" เอ็ดเวิร์ดหัวเราะเบาๆ "หลังจากนั้นเราก็แย่งของขวัญกัน"
"พี่ฮะ" จู่ๆร่างใหญ่โตก็หยุดเดิน ยังผลให้คนข้างหน้าต้องหยุดตาม
"อะไรเหรอ? อัล"
อัลฟอนส์ไม่ตอบแต่เดินตรงเข้ามาจับมือเล็กกว่าตนมากทั้งสองข้างนั้นไว้ พร้อมล้วงบางอย่างออกจากเสื้อเกราะ "Merry Christmas ฮะ"
ถุงมือไหมพรมสีขาวปักตัวอักษร "E" ด้วยด้ายสีแดงเล็กๆถูกยัดลงในมือเด็กหนุ่ม เอ็ดเวิร์ดอึ้งไปซักครู่
"อัล"
"ผมให้ร้อยโทฮอว์คอายสอนให้ อาจจะเละไปหน่อยนะ แฮะๆ" อัลฟอนส์หัวเราะแห้งๆ "ผมให้ความอบอุ่นกับพี่ด้วยตัวเองไม่ได้ แต่ถ้าใช้วิธีนี้...หวา......."
ร่างใหญ่ร้องตกใจเมื่ออีกฝ่ายโผเข้ากอดเขา เอ็ดเวิร์ดแนบแก้มลงกับผิวเหล็กเย็นเฉียบแต่ทำไม? มันกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นได้ขนาดนี้
"พี่ครับ ตัวผมเย็นออก เดี๋ยวเป็นหวัดนะ"
"ไม่เลย อัล นายอุ่น...อุ่นมาก" เอ็ดเวิร์ดอู้อี้อยู่กับผิวเหล็กของน้องชาย "ย่อตัวลงหน่อยสิ"
"ครับ?" อัลฟอนส์ทำตามที่บอก แต่แล้วก็ต้องช๊อคอย่างแรงเมื่อเอ็ดเวิร์ดจูบเขาที่ใบหน้า แม้จะไม่รู้ถึงสัมผัสนิ่มนวลนั้น แต่มันก็สะท้านเข้าไปถึงหัวใจที่อุปโลกย์ไว้ในดวงวิญญาณเล็กๆนี่
"นี่เป็นของขวัญของฉัน ขอโทษที่ไม่ได้เตรียมไว้ให้" เอ็ดเวิร์ดพูดเขินๆ
"ไม่ฮะ พี่...นี่เป็นของขวัญที่ดีที่สุดของผมเลย"
อ้อมแขนแข็งแรงตวัดร่างเล็กเข้าแนบ ไม่ไหวแล้ว...หัวใจ ห้ามไม่ให้เตลิดกว่านี้ไปไม่ได้แล้ว... "...ผม......ผมรักพี่ฮะ"
"พี่ก็รักนาย"
เอ็ดเวิร์ดตอบพลางแนบหน้าซบไหล่แข็งกว้าง ไม่ใช่...รักของพี่ กับรักของผมมันไม่เหมือนกัน ผมไม่ต้องการให้พี่รักผมในฐานะน้องชาย แต่ต้องการให้รักในฐานะ "ผู้ชาย" คนหนึ่ง
...แต่อัลฟอนส์...นายจะฝันไปมากกว่านี้ไม่ได้ แค่ร่างกายต้องสาปนี้ก็มากพออยู่แล้ว อย่าให้ความรู้สึกบาปหนากัดกินกระทั่งจิตวิญญาณนี้เลย...
อัลฟอนส์กระชับอ้อมกอดแน่น ถ้าเขามีน้ำตา...ก็อยากจะร้องไห้อยู่หรอก...
The warmest Heart / END
บางคนอ่านแล้วอาจสงสัยว่า รอยมาจากไหน? แล้วเกี่ยวอะไรกับเนื้อเรื่อง? มันจะมีต่อไปเรื่อยๆค่ะ อย่าเพิ่งงงน๊า (แต่ไอ้ตอนรอยxเอ็ดข้างบนที่ใส่มา อันนั้นสนอง need ล้วนๆ โฮ่ๆ)
ขอบคุณทุกๆ คอมเมนท์นะคะ
EDIT แก้ที่พิมพ์ผิด ขอบคุณทุกๆคนที่ช่วยเตือนนะคะ แก่แล้วค่ะ เลยหลงๆลืมๆ :P
แจ้งให้ทราบ
ตอนนี้คุวาริมีเวบแล้วน๊า เป็นเวบรวม Fiction ที่เคยแต่งไว้ มีของ Dir en Grey แล้วก็ Fullmetal Alchemist เข้าไปทักทายแวะชมได้น๊า
<< มี Link ข้างๆด้วยจ๊า
edit @ 2005/12/27 08:31:52
edit @ 2005/12/27 10:38:53
ซึ้งค่ะ อ่านแล้วต้องร้องงื้ดๆ(??) เป็นพี่น้องต้องรักกัน
ชอบจัง คุณคุวาริเขียนอัลเอ็ดออกมาได้โดนใจเรามากๆเลยค่ะ ในหลายๆด้านเลย ค่อยเป็นค่อยไป, สายใยที่เหนียวแน่นในฐานะพี่น้อง, อัลรู้สึกผิดที่มีความรู้สึกที่ไม่สมควรต่อพี่ตนเอง, ประเด็นเรื่องเมื่ออัลกลายเป็นชุกเกราะแล้ว เอ็ดยิ่งทุ่มเทความรักให้.... ขอหยุดไว้แค่นี้ดีกว่า แต่มีอีกหลายส่วนที่ชอบมาก เรียกว่าไงดี... มันลงล๊อคกับ 'อัลเอ็ด' ที่อยู่ในหัวเรามากๆ เลยล่ะมั้ง -///-
โอย... ยังไงก็ยังชอบคู่นี้ที่สุดอยู่ดี >< งี๊ดดดด (ถึงช่วงนี้จะนอกใจไปบ้างก็เถอะ แห่ะๆ)
แล้วก็... อัลชุดเกราะ/เอ็ด!!! หึๆๆๆๆๆ ดีใจจังเลย สารภาพบาปว่าเป็นของโปรดเลยล่ะค่ะ จริงๆชอบยิ่งกว่าตอนเป็นอัลร่างคนซะอีก -///-
destarilamentor@gmail.com
รบกวนด้วยค่า m(_ _)m ขอขอบคุณล่วงหน้านะคะ คุณคุวาริ
ปล.
"อืม" อัลฟอนส์รับคำพรอมลุกขึ้นเดินตามอีกฝ่ายไป << พร้อม ' '?
#1 By เดสโทราตี้! on 2005-12-26 13:12