บันทึกของเด็กเรียบร้อย

เกือบจะไม่ได้อับเสียแล้ว เนื่องจากว่าประสบปัญหาอย่างหนัก ตั้งแต่วันจันทร์ตื่นขึ้นมาก็เป็นอะไรก็ไม่รู้ จู่ๆก็ปวดคอเหมือนคนตกหมอน แล้วก็ลามไปยังแขนขวา พาลปวดหัวแบบสุดๆไปเลย จะว่าไมเกรนขึ้นก็ไม่ใช่ ปวดตั้งเกือบ 4 วันกว่าจะหาย นึกว่าสงสัยคงต้องเอาที่ดามคอมาใส่แล้วอะ แต่ว่าก็รอดมาได้นะ อืม...ร่างกายของมนุษย์นี่ซับซ้อนจริงๆเลย

เป็นโรคคนแก่บ่อยมากๆ จนชักสงสัยว่าตัวเองจะอายุไม่ยืน (หรือเปล่า?) เพราะแต่ละอย่างที่เราเป็น หมอบอกว่ามันน่าจะเป็นโรคของคนอายุ 40 ขึ้นไปนะ ตายละวา...หรือว่าที่จริงแล้วเราแก่ซะแล้ว นี่แหละผลของการไม่ดูแลร่างกายตัวเอง จะมาทำตอนนี้ก็สายไปแล้วล่ะ..เฮ้อ คนที่เข้ามาอ่านทุกคนคะ ตอนนี้ขอให้รักษาร่างกายให้แข็งแรงเข้าไว้นะคะ การไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐจริงๆ (แต่การได้เงินเป็นลาภอันประเสริฐกว่า แฮ่...)

ว่าด้วยเรื่องของการ "มั่ว"

คนที่อ่านบล๊อคแรกๆของเราที่เราว่า เอ็ดกับอัลไม่ใช่พี่น้องกันนะ แหม...เราเองก็กุขึ้นมาเองล่ะค่ะ เรื่องเป็นพี่น้องกันน่ะของแน่อยู่แล้วใช่ไหม? มันก็คือการ "มั่ว" ดีๆนี่เองแหละนะ แต่เรายอมรับในการมั่วของเรานะ เพราะเราคิดว่าอะไรหลายๆอย่างในโลกนี้เกิดมาจากความมั่วเหมือนกัน ทั้งฟิกทั้งการ์ตูน และอื่นๆอีกสารพัด เราคิดว่า การมั่ว เป็นศาสตร์อย่างหนึ่งที่จะสามารถแตกแขนงได้ออกไปอีกหลายๆอย่างนะ เราไม่ได้คิดว่าจะมั่วอย่างมีหลักการอะไรหรอก เพราะหลักการของเราก็คือมั่วเอาหนุกๆเท่านั้นเอง แต่ถ้ามันไปทำให้คนอื่นๆไม่พอใจก็ขอโทษด้วยนะคะ

เอาล่ะ มาด้วยเรื่องของการมั่วฟิกของเราต่อมา ตอนนี้ก็ยังมั่วอย่างเคย เหมือนเรื่องจะไม่ไปไหนเลยแฮะ แต่อืม...เขียนเรื่องนี้แล้ว ดันไปเขียนอีกเรื่องไม่ออกไปซะฉิบ สงสัย ลัทธิพี่น้องจะเบียดบังเนื้อที่ไปหมดแล้วง่า..

อ๊ะ! ดันบอกไปซะแล้วว่าเรื่องนี้คู่ไหน โอ้ว....

WARNING!! YAOI เช่นเคย

PG for this chapter

พิธีมงคลสมรสระหว่างพันเอกหนุ่มอนาคตไกล "รอย มัสแตง" และ นักเล่นแร่แปรธาตุของทางการที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ "เอ็ดเวิร์ด เอลริค" จัดขึ้นณ.ศูนย์บัญชาการทหารภาคตะวันออก โดยมีผู้บัญชาการสูงสุด คิงก์ แบรดลี่ย์ เป็นเจ้าภาพในงาน

ดูท่าทางว่าวันนี้ผู้พันมัสแตงจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะเสียงหัวเราะร่าและใบหน้าเปื้อนยิ้มแบบไม่มีอะไรแอบแฝงนั้นเป็นสิ่งที่ทุกคนทั่วทั้งงานมองเห็น

...แต่กับอัลฟอนส์แล้วรู้สึกว่ามันแปลกพิกล...

ร่างใหญ่ในชุดเกราะเหล็กนั่งจุมปุ๊กอยู่ที่มุมหนึ่งในงานเลี้ยงยามค่ำ สายตามองผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาอย่างผ่านๆ

"มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียวน่ะ? อัลฟอนส์คุง"

เสียงทักทายดังขึ้นใกล้ๆ และเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับ ร้อยโทริซ่า ฮอว์คอายในชุดที่ออกจะแปลกตาอยู่ไม่น้อย วันพีชสีขาวเรียบๆที่ยาวกรอมเท้ารับกับเส้นผมสีทองสยายส่งให้ใบหน้าที่ดูเข้มงวดตลอดเวลาอ่อนโยนลงเป็นเท่าตัว

"ก็..ไม่มีอะไรหรอกฮะ เพียงแค่ตัวใหญ่ๆอย่างผม เดินเพ่นพ่านไปก็เกะกะคนอื่นเขา"

"ทำไมคิดเหมือนคนที่ถูกทิ้งอย่างนั้นล่ะจ๊ะ" ริซ่าทรุดตัวลงนั่งข้างๆเด็กหนุ่มชุดเกราะ "ถ้าเอ็ดเวิร์ดคุงรู้เข้า คงเสียใจแย่นะ"

อัลฟอนส์ไม่ตอบแต่สายตากลับจดจ้องอยู่ที่ร่างเล็กซึ่งยืนโดดเด่นท่ามกลางหมู่คน แม้จะอยู่ไกลแต่เขาก็สังเกตเห็นได้ว่าแก้มทั้งสองข้างของพี่ชายนั้นแดงเรื่ออยู่ตลอดเวลา ยิ่งไปกว่านั้น...ข้างๆที่ที่เขาเคยอยู่นั่น บัดนี้มันถูกแทนที่ด้วยชายหนุ่มผมดำหน้าตายโสคนนั้น...

ร้อยโทสาวเหลือบมองคนข้างๆ แม้จะไม่มีสีหน้าให้สามารถสังเกตความรู้สึกได้ แต่หล่อนก็แน่ใจว่าในตอนนี้อารมณ์ของเอลริคคนน้องนั้นเป็นแบบไหน

"อัลฟอนส์คุง" ริซ่าวางมือลงบนไหล่แข็งๆของอีกฝ่าย "จริงๆไม่ต้องให้ฉันพูดเธอก็คงรู้ดีอยู่แล้ว..ว่าเอ็ดเวิร์ดน่ะ เขายอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ"

หญิงสาวยิ้มให้กำลังใจเขาก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในงาน ทิ้งคำพูดนั้นให้เด็กหนุ่มได้ขบคิด...ประโยคที่มีความหมายเดียวกันนั่น.กับที่พี่ชายเขาเคยพูดไว้..หรือว่าแท้ที่จริงแล้ว ร้อยโทจะรู้อะไรบางอย่าง...?

...อัลฟอนส์เริ่มรู้สึกว่าการแต่งงานครั้งนี้เริ่มมีอะไร"บางอย่าง"ซะแล้ว...

+++++++++++++++++++++++++

อัลฟอนส์ตื่นขึ้นในเช้าของวันที่ไม่มีพี่ชายอยู่เคียงข้างเหมือนอย่างเคย จะว่าไปแล้วตั้งแต่เด็กมาเขากับพี่ชายก็อยู่ด้วยกันมาตลอด แทบไม่มีวันไหนเลยที่พวกเขาจะไม่ห่างกัน ร่างเหล็กนอนมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีสดใสจนน่าหงุดหงิดสำหรับคนที่กำลังสับสนในชีวิตอย่างเขา

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเพียงสองสามครั้งและร่างอันแสนคุ้นตาก็เข้ามา

"พี่!??"

อัลฟอนส์ร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

"สะเพร่าจังนะนาย นอนไม่ล๊อคประตูเนี่ย" เอ็ดเวิร์ดยิ้มแฉ่งก่อนจะเดินเข้ามาเปิดม่านให้กว้างขึ้น "อากาศแบบนี้อุดอู้อยุ่ทำไม? ออกไปข้างนอกดีกว่าน่า"

"แล้ว...ผู้พันล่ะครับ?" เขาถามถึงพี่เขยที่ไม่อยากจะเอ่ยถึงเท่าไหร่ วินาทีนั้นเองเอ็ดเวิร์ดก็มีสีหน้าปั้นยากอีกครั้ง

"ช่างเขาเหอะ" ร่างเล็กเอ่ยเสียงเรียบ "เราไปหาข้อมูลของศิลานักปราชญ์กันต่อดีกว่า"

ว่าแล้วเจ้าตัวก็เดินดุ่มๆออกไป "มาเร็วๆซี่ อัล ช้าเดี๋ยวไม่รอนะ"

"คะ...คร้าบบ"

อัลฟอนส์รีบวิ่งตาม ถ้าเขาสามารถยิ้มได้ป่านนี้ปากคงจะฉีกถึงหูไปแล้ว พี่ก็ยังคงเป็นพี่คนเดิม ที่ยังรักเขา...และทำเพื่อเขา ไม่เปลี่ยนแปลง

+++++++++++++++++++++++++

"โย่ว เอ็ดเวิร์ด เอลริค ไม่สิ ตอนนี้เปลี่ยนเป็น เอ็ดเวิร์ด มัสแตง แล้วใช่ไหม?"

เสียงทักทายร่าเริงปนกวนๆแบบนี้จะเป็นใครได้ นอกจาก...

"อรุณสวัสดิ์ครับพันโทฮิวจ์" ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ "แล้วก็...เลิกพูดเรื่องนั้นซักที"

"แหม อย่าทำเขินไปเลยน่า เค้ารู้กันไปทั่วเซ็นทรัลแล้ว ว่าแต่จะดูรูปไหมล่ะ เป็นตอนที่อลิเซียของชั้นได้ดอกไม้จากนายเชียวนา~"

เอ็ดเวิร์ดหัวเราะแหะๆพลางคิดถึงงานเมื่อวานที่ฮิวจ์ขอร้อง(แกมบังคับข่มขู่)ขอแบ่งดอกไม้เจ้าสาวให้กับลูกสาวตัวน้อยของเขาที่มาร่วมงานด้วย ไม่ใช่ว่าอยากจะให้อลิเซียเป็นเจ้าสาวคนต่อไปหรอกนะ (แน่ล่ะ!) เพียงแต่นางฟ้าตัวน้อยรบเร้าอยากได้ต่างหาก และมีหรือที่บิดาผู้เทินลูกไว้เหนือหัวอย่างฮิวจ์จะกล้าขัดใจ

"เตรียมใจไว้เถอะนะ เอ็ด นายจะต้องโดนแซวไปอีกนานนน..." ฮิวจ์หัวเราะอย่างร่าเริง ต่างกับอีกคนที่หน้ามุ่ยอย่างเห็นได้ชัด

"ผมไม่ได้แต่งงานเพราะอยากดังซักหน่อย"

"ฉันรู้น่า มันเกิดขึ้นจากความรักของนายกับมัสแตงใช่ไหมล่ะ...อืม ฉันเองก็อยากจะให้เจ้านั่นหาเจ้าสาวซักที ที่ไหนได้ดันเป็นนายซะนี่ ฮ่าๆๆๆๆๆ"

พันโทลูกหนึ่งพยักหน้าอย่างกับว่าเข้าใจโลกดีอย่างที่สุด

"พี่ฮะ ผมเอาข้าวเช้ามาให้แล้ว อ้าว คุณฮิวจ์ สวัสดีครับ"

อัลฟอนส์ที่หอบหิ้วข้าวของมาเต็มอ้อมแขนใหญ่เอ่ยปากทักทายอย่างนอบน้อมเมื่อเห็นว่ามีใครนั่งอยู่กับพี่ชายของเขา

"ว่าไง อัลฟอนส์คุง เอ๊ะ! ทำไมเอ็ดถึงไม่ไปกินข้าวที่โรงอาหารล่ะ?"

"ก็รำคาญพวกที่ชอบแซวอย่างคุณน่ะสิ" ร่างเล็กคุ้ยของกินที่น้องชายเอามาให้ "ทานด้วยกันไหมล่ะครับ?"

"ไม่ดีกว่า...เดี๋ยวต้องไปประชุม ท่านผบ.น่ะสิถือว่ามาที่อีสต์ซิตี้ทั้งทีเลยจัดประชุมนอกรอบซะเลย เซ็งเป็นบ้า" ผู้สูงวัยกว่าบ่น "มัสแตงก็เหมือนกัน ไอ้เราก็นึกว่าข้าวใหม่ปลามันอย่างหมอนั่นจะหยุดงาน ดั๊นบ้าจี้เอากับเขาอีกน่ะ เลยต้องทิ้งเจ้าสาวให้มานั่งกินข้าวกับน้องชายเนี่ย"

ฮิวจ์พูดโดยไม่ทันสังเกตถึงปฏิกิริยาของสองพี่น้อง ที่ต่างแน่นิ่งกันไปคนละแบบ

"งั้นฉันไปก่อนนะ อ้อ จริงสิ เอ็ด"

"ครับ?"

"มัสแตงคงเตรียมเอกสารไว้เรียบร้อยแล้ว เรื่องรับอัลฟอนส์เป็นลูกบุญธรรมน่ะ บ่ายๆนายลองไปคุยกับเขาละกัน"

"อ้อ ครับ ขอบคุณพันโท"

ฮิวจ์เดินจากไปแล้ว เหลือเพียงสองพี่น้องที่นั่งกันเงียบๆใต้ต้นไม้ใกล้ๆตึกบัญชาการ ดวงตาสีทองเฉกเช่นกับเรือนผมเงยหน้าขึ้นมองอาคารสูงตระหง่าน ตอนนี้คนที่ได้ชื่อว่าเป็น "สามี" ของเขาคงกำลังประชุมอยู่ณ.ห้องใดห้องหนึ่งในนั้น...

"พี่ฮะ"

เสียงก้องๆของน้องชายในชุดเกราะเอ่ยขึ้นขัดจังหวะความคิดที่ล่องลอย

"หือ? ว่าไงอัล"

"พี่จะเอาจริงเหรอ? เรื่องรับผมเป็น...ลูกบุญธรรมน่ะ"

คำถามนั้นแม้ว่าจะมีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้วแต่เอ็ดเวิร์ดเองก็ไม่อยากที่จะพูดถึงมัน ร่างเล็กนิ่งไปซักพักก่อนที่จะตัดสินใจเอ่ยขึ้น

"อัล พี่บอกนายเสมอใช่ไหม? ว่าพี่จะทำทุกอย่างเพื่อนาย"

"ครับ" อัลฟอนส์พยักหน้า

"ถ้าอย่างนั้น ขอให้เชื่อใจพี่..."

ร่างเล็กผมทองค่อยๆใช้สองมือโอบร่างเทอะทะให้เข้าหาตัว ความเย็นเฉียบจากเกราะเหล็กไม่ทำให้ความรู้สึกอบอุ่นในใจเจือจาง แม้จะมีเพียงแค่วิญญาณแต่น้องชายของเขาก็เป็นมนุษย์ที่สามารถถ่ายทอดความรู้สึกถึงกันได้เสมอ

อัลฟอนส์นิ่งไปก่อนที่จะยกแขนใหญ่ขึ้นกอดตอบพี่ชาย ร่างกายของเอ็ดเวิร์ดดูจะเล็กเสียจนเหมือนจะจมหายได้ไปในร่างของเขา...ทั้งๆที่กำลังโอบกอดกันอยู่แท้ๆแต่ก็ไม่ได้รับรู้ถึงรสสัมผัสของผิวเนื้อนุ่มนิ่มนี้เลยซักนิด ถ้าเขากลั่นน้ำตาออกมาได้ ก็อยากจะร้องไห้อยู่หรอก...

"ผมเชื่อพี่...เชื่อเสมอ"

......สูงขึ้นไปบนตึกบัญชาการ สายตาของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำมองลงมายังร่างสองร่างที่กำลังอิงแอบกันอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ข้างตึก รอยยิ้มเจือจางฉาบบนริมฝีปากบาง ซึ่งไม่ว่าใครที่เห็นแล้วคงจะรู้ถึงความหมายที่แอบแฝงอยู่เป็นแน่...

+++++++++++++++++++++++++

เอกสารทุกอย่างพรั่งพร้อมเหลือเพียงรอเจ้าของชื่อเซ็นกำกับเท่านั้น อัลฟอนส์จดๆจ้องๆอยู่สักครู่ก็ได้ตัดสินใจหยิบปากกาและตวัดลายมือลงไปณ.บัดนี้เขากลายเป็น "ลูกชาย" ของครอบครัวมัสแตงเป็นที่เรียบร้อย

"เอาล่ะ ทีนี้ก็เก็บข้าวของย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านฉันได้ ตั้งแต่วันนี้เลย"

"เอ๋? ผู้พันมีบ้านด้วยเหรอครับ" อัลฟอนส์ถามแต่แล้วก็ต้องเงียบเมื่อดวงตาดุๆหันมา

"จุ๊ๆ เลิกเรียกผู้พันได้แล้ว ต่อไปนี้นายต้องเรียกฉันว่า..." เงียบไปพักนึง "ป๊ะป๋า"

"ป๊ะป๋างั้นเหรอ?" ....นั่นคือสิ่งที่สักขีพยานทุกคนในห้อง(อันได้แก่ ฮิวจ์ ฮอว์คอาย และฮาวอค)คิดเหมือนกัน

"แต่ว่า....มัน...แปลกๆ ขอเป็น คุณรอยละกันนะครับ" อัลฟอนส์พยายามต่อรองอย่างยิ่งยวด ต่อให้โลกถล่มแผ่นดินทลายหรือพันตรีอาร์มสตรองไม่โชว์กล้าม เขาก็ไม่มีวันเรียกผู้ชายคนนี้ว่า "ป๊ะป๋า" หรอก

"ว้า...อุตส่าห์มีลูกชายกับเขาทั้งที ก็ได้ๆ ตามใจนาย" รอยทำท่าเหมือนผิดหวังเสียเต็มประดา แต่มันก็ทำให้คนในห้องถอนหายใจอย่างโล่งอก

"นายก็เหมือนกัน เอ็ดเวิร์ด เลิกเรียกฉันว่าผู้พันได้แล้ว เราเป็นสามีภรรยากันนะ"

"ผมจะเรียกอย่างนี้ ใครจะทำไม?"

ร่างเล็กลอยหน้าลอยตาตอบอย่างกวนประสาท ถึงแม้จะเปลี่ยนสถานะแต่นักเล่นแร่แปรธาตุเหล็กไหลคนนี้ก็ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ซึ่งจุดนี้ทำให้อัลฟอนส์โล่งใจ

รอยเหลือบดวงตาเรียวเล็กมองเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ "ก็ได้ๆ วันนี้ฉันอารมณ์ดีหรอกนะ"

"ง่า...คุณรอย ตกลงว่ามีบ้านด้วยงั้นเหรอครับ?" อัลฟอนส์ถามคำถามเดิมที่ยังไม่ได้รับคำตอบ

"ใช่สิ คิดว่าฉันจะมีครอบครัวโดยปราศจากสิ่งนี้ได้ยังไง" มัสแตงกล่าว "ไปเก็บข้าวของซะ แล้วจัดการได้เลย ฮาวอค"

"ครับ ผู้พัน" ร้อยตรีหนุ่มผมทองรับ

"ช่วยพาสองคนนี้ไปด้วยล่ะ ฉันมีอะไรต้องสะสางนิดหน่อย"

"ได้ครับ"

"แล้วก็..." ผู้พันหนุ่มหันมาทางภรรยาตัวน้อยของเขา "หวังว่าที่บ้านจะมีน้ำอุ่นๆไว้คอยต้อนรับสามีนะ"

เอ็ดเวิร์ดไม่ตอบแต่แลบลิ้นใส่เขาก่อนจะเดินออกไปแล้วปิดประตูดังปัง โดยมีอัลฟอนส์และฮาวอควิ่งตามออกไป

"นายนี่น๊าชอบแกล้งเอ็ดเวิร์ดซะจริงๆ นี่ขนาดแต่งงานกันแล้วนะ" ฮิวจ์บ่น

"สิ่งที่น่ารื่นรมย์ ยังไงมันก็น่ารื่นรมย์วันยังค่ำแหละ" นักเล่นแร่แปรธาตุอัคคีหัวเราะหึๆในแบบของเขา แน่นอน...ว่าคนอื่นฟังแล้วมันไม่น่าอภิรมย์อย่างที่เจ้าตัวรู้สึกนักหรอก

...ร้อยโทสาวได้แต่เฝ้าเก็บความเป็นห่วงนั้นไว้ลำพัง ขณะที่มองออกไปทางประตูที่เพิ่งลับร่างของสองพี่น้องเอลริคไปเมื่อสักครู่...

ทู บี คอน จ้า...