บันทึกของเด็กเรียบร้อย

An equal exchange

by kuwa[R]i...

"เจ้าเหล็ก..."

น้ำเสียงยียวนกวนประสาท รวมทั้งสรรพนามเรียกขานแบบนี้ไม่มีใครอีกแน่ นอกเสียจาก...

"มีอะไรไม่ทราบ? ไอ้ผู้พันเฮงซวย"

ร่างเล็กเจ้าของเรือนผมสีทองสว่างหันกลับมาพร้อมทั้งสีหน้าที่ชวนเหวี่ยงบาทาเข้าใส่เช่นกัน การเจอโดยบังเอิญขณะที่กำลังเดินอยู่ณ.อาคารศูนย์บัญชาการใหญ่เซนทรัลนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกแม้แต่น้อย แต่ให้ตายเหอะ! ทำไมต้องเป็นเจ้าหมอนี่ด้วยนะ!!

"พูดกับผู้บังคับบัญชาของเธอแบบนี้ได้ยังไงกัน" รอย มัสแตง ผู้พันหนุ่มเจ้าของฉายา "นักเล่นแร่แปรธาตุอัคคี" แสยะยิ้มขณะที่เบนสายตามองคนตัวเล็กเบื้องหน้า

"อ้อ...งั้น มีอะไรจะให้กระผมรับใช้หรือขอรับ? ผู้พัน" แม้คำพูดคำจาจะฟังดูนอบน้อมเต็มที่ แต่น้ำเสียงไม่ได้เป็นอย่างนั้นด้วยเลย ซึ่งนั่นก็ทำให้ผู้พันหนุ่มผมดำต้องฉีกยิ้มหนักกว่าเก่า

"ขำอะไรไม่ทราบ" เอ็ดเวิร์ดหน้ามุ่ย แน่นอนว่าเขาทนพูดจาดีๆกับคนคนนี้ได้ไม่กี่ประโยคนักหรอก ถ้าเป็นไปได้แทบไม่อยากจะเสวนาเลยด้วยซ้ำ

รอย ได้แต่ยิ้มจนน่าโมโห มันก็ถูกว่าการที่ผู้คนมีรอยยิ้มให้กันนั้นเป็นสิ่งดี ถ้าไม่ใช่รอยยิ้มกวนประสาทอย่างไอ้หมอนี่น่ะ!

"ผู้พัน ถ้าไม่มีอะไร ผมจะไปล่ะนะ" เด็กหนุ่มผมทองทำท่าจะเดินไปแต่ข้อแขนเล็กก็ถูกคว้าไว้ได้เสียก่อน เอ็ดเวิร์ดถึงกับตกใจจนสะดุ้ง ไม่ใช่เรื่องของการถูกหยุด แต่เป็นเพราะเขาไม่ชินที่จะให้ใครมาสัมผัสกับแขนขวาของเขาต่างหาก

...ส่วนของร่างกายที่ไม่ใช่มนุษย์

"อะไร? ปล่อยนะ" ร่างเล็กสะบัดมือออกโดยสัญชาตญาณ "เป็นอะไรของนายน่ะ?"

"อ้อ โทษที" ดูเหมือนรอยเองก็เพิ่งจะรู้สึกตัว ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพียงแค่เห็นอีกฝ่ายผินหลังกลับไป ร่างกายมันกลับขยับไปก่อนสมองจะสั่งการเสียอีก "ฉันมีงานจะให้เธอทำน่ะ"

"กดขี่กันเหลือเกินนะ" เอ็ดเวิร์ดประชด "คราวนี้จะให้ไปตรวจสอบอะไรอีกล่ะ?"

"ใจเย็นๆสิ" ใบหน้าคมยังคงคลี่ยิ้มจางๆ "เดี๋ยวเย็นนี้เราไปเจอกันที่ประตูด้านตะวันออกเป็นไง?"

"ประตูด้านตะวันออก?" ร่างเล็กเลิกคิ้ว

"ใช่" ผู้พันหนุ่มเดินผ่านพร้อมกับวางมือแกร่งบนศีรษะปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีทองอ่อนนุ่ม "อย่าไปสายล่ะ เจ้าตัวเล็ก"

"หนอย.....นายว่าใครตัวเล็กเท่าเศษกรวดหน้าตึกบัญชาการ ห๊า!!! ไอ้ผู้พันหน้าหม้อออ!!!!!!!"

+++++++++++++++++++++

"ปัง!!!!"

เสียงบานประตูกระแทกดังสนั่นด้วยน้ำมือ ไม่สิ ฝ่าเท้าของเอ็ดเวิร์ด เอลริค หรือที่ผู้คนรู้จักกันดีในนามของ "นักเล่นแร่แปรธาตุเหล็กไหล"

"อ๋าาา พี่ทำอะไรน่ะ? ประตูพังเลยเห็นไหม?"

อันฟอนส์ น้องชายร่างยักษ์ด้วยชุดเกราะเหล็กร้องโวยวาย เมื่อเห็นว่าพี่ชายใช้เท้าซ้ายต่างมือ ถีบประตูห้องพักของพวกเขาเสียพังยับ

"โทษที จะซ่อมเดี๋ยวนี้แหละ"

เอ็ดเวิร์ดประกบมือเข้าด้วยกันก่อนจะแตะที่ซากสิ่งที่เคยเป็นบานประตู แสงสว่างวาบขึ้นชั่วขณะและเพียงไม่กี่อึดใจมันก็กลับสู่สภาพเดิม

"โมโหอะไรมาน่ะพี่ อย่าบอกนะว่าผลประเมินไม่ผ่านน่ะ"

ใช่แล้ว...การที่พวกเขากลับมายังเซนทรัลก็เพื่อส่ง "ผลการวิจัย" เพื่อเป็นการประเมินปีละครั้งสำหรับผู้ที่เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุของทางการ มันก็เลยไม่แปลกอะไรที่จะมาเจอผู้พันรอย มัสแตง ทั้งๆที่จริงแล้วเขาควรจะประจำอยู่ณ.ศูนย์บัญชาการภาคตะวันออก

"ตลกน่า อัล อัจฉริยะอย่างพี่มีเหรอจะไม่ผ่าน ที่พี่โมโหน่ะ...มัน....เฮ้ยยยย!!!!"

จู่ๆ เอ็ดเวิร์ดก็ร้องเสียงหลงจนอัลฟอนส์ตกใจไปด้วย "อะไรฮะ?"

"นี่กี่โมงแล้ว? อัล"

"ก็..." น้องชายดูนาฬิกา "ทุ่มนึงแล้วฮะ"

"ซวยแน่ๆ ซวยแล้วตู" ร่างเล็กพึมพัม ลืมสนิทเลยว่าผู้พันนัดเอาไว้ เขาก็มัวคุยอยู่กับคนอื่นๆเรื่องงานวิจัยเสียจนเพลิน "ไปข้างนอกแป๊ปนะ"

"อ้าว พี่..."

อัลฟอนส์ได้แต่ยกมือใหญ่โตค้าง หลังจากพี่ชายร่างเล็กออกไปจากห้องด้วยความเร็วสูง เจ้าตัวก็ได้แต่นั่งน้อยใจที่ถูกทิ้งตามลำพัง

+++++++++++++++++++++

ณ.ประตูด้านตะวันออกออกศูนย์บัญชาการใหญ่สำนักงานอัลเคมิสต์แห่งชาติ เด็กหนุ่มร่างเล็กวิ่งหอบแฮ่กมาแต่ไกลพร้อมสอดส่ายสายตาสีทองของตนไปทั่ว

"เฮ่อ... ป่านนี้ สงสัยคงกลับไปแล้วล่ะ"

"มาสายมากเลยนะ เอ็ดเวิร์ด เอลริค"

โทนเสียงต่ำๆดังมาจากร่างหนึ่งที่นั่งตะคุ่มอยู่ในมุมมืด

"เหวอ!!"

เอ็ดเวิร์ดสะดุ้งสุดตัว แว่บหนึ่งเขาโล่งใจที่ร่างซึ่งปรากฎขึ้นนั้นเป็นของคนที่เขารู้จัก แต่อีกวินาทีต่อมาเขาก็รู้ว่าเขากำลังคิดผิด ใบหน้าของรอย มัสแตงยังคงมีรอยยิ้มละไมฉาบประทับ แต่สู้ให้อีกฝ่ายแยกเขี้ยวใส่เสียดีกว่าแทนที่จะเป็นรอยยิ้มแบบนี้

.....ก็ในเมื่อมันไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย

"ถ้าเธอหาเหตุผลดีๆ อธิบายกับฉันไม่ได้ รับรองว่า คืนนี้ คงต้องคุยกันยาวแน่"

รอยเน้นที่คำบางคำเสียชัด แต่เอ็ดเวิร์ดก็ไม่ทันสังเกต

"เอ่อ... ก็..ก็คุณน่ะไม่ยอมถามความสมัครใจของผมก่อนนี่นา ผมเองก็มีธุระที่จะต้องไปทำก่อนสิ นี่มาก็ดีเท่าไหร่แล้ว"

"หืม?" รอย ขยับตัวเข้ามาใกล้ "ธุระของเธอ จะสำคัญไปกว่าคำสั่งของผู้บังคับบัญชาอย่างฉันได้อย่างไร? เอ็ดเวิร์ด"

ร่างเล็กรู้สึกหนาวสันหลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้ว่าเรียวปากบางจะยิ้มแต่เขาก็รู้ว่ารอยกำลังโกรธ แถมโกรธมากเสียด้วย

ดวงตาสีทองได้แต่จับจ้องร่างที่ยิ่งก้าวเข้าใกล้ทุกขณะ สายลมยามค่ำพัดกรูเกรียวราวกับทั้งร่างถูกโอบล้อมด้วยแรงกดดันที่แผ่มาจากคนตรงหน้า และมีผลให้ทั้งแขนและขาหนักอึ้งจนไม่สามารถขยับตัวได้ นี่เขาเป็นอะไรไป....?

ไม่...ฉันคือเอ็ดเวิร์ด เอลริค นักเล่นแร่แปรธาตุเหล็กไหลนะ จะกลัวอะไรกับแค่คนคนเดียว

ร่างเล็กยกสองมือขึ้นเตรียมประกบเมื่อเห็นท่าไม่ดี แต่แล้วปราดเดียวผู้พันหนุ่มก็เข้าประชิดตัวแถมยังคว้าข้อมือข้างที่เป็นออโต้เมล์ของเขาไว้อีก

"อะไร? นี่คิดจะต่อต้านผู้บัญคับบัญชาเหรอ? เอ็ดเวิร์ด เอลริค" รอยยิ้มเย็น "อย่างนี้ต้องลงโทษกันหน่อยแล้ว"

ดวงตาสีทองเบิกกว้างเมื่อใบหน้าคมเคลื่อนเข้าใกล้จนแนบชิด และวินาทีถัดมาริมฝีปากได้รูปก็กดทับเรียวปากบางแนบสนิท อ้อมแขนแข็งแกร่งกวาดเอวบางเข้ามาแนบแผ่นอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านจากร่างกายใต้ยูนิฟอร์มทหารสีน้ำเงินสดใส ริมฝีปากของรอยร้อนสมกับฉายานักเล่นแร่แปรธาตุอัคคียิ่งเวลาที่ปลายลิ้นอุ่นล่วงล้ำเข้าสำรวจในโพรงปากเล็กๆนั้น ราวกับส่งไอคุกรุ่นแห่งความต้องการเผาผลาญกระทั่งสามัญสำนึกให้ไหม้เป็นธุลี

"อื้อ..." เอ็ดเวิร์ดน้อยร้องประท้วงในลำคอเพียงชั่วครู่ มืออีกข้างที่ว่างพยายามผลักไสได้ไม่นานก็เปลี่ยนมากำแน่นที่แขนเสื้อของร่างสูงกว่า

ชายหนุ่มละริมฝีปากออก ก่อนจะคลี่ยิ้มพึงใจเมื่อเห็นสีหน้าเคลิบเคลิ้มลืมตัวของอีกฝ่าย ร่างเล็กถึงกับทรุดฮวบลงกับพื้นเมื่อเขาปล่อยให้ยืนโดยอิสระ

"นี่สำหรับโทษสถานเบา..."

เอ็ดเวิร์ดเงยหน้าขึ้นมองผู้พันหนุ่ม และเพียงวินาทีต่อมาแสงสว่างวาบขึ้นและออโต้เมล์ที่ถูกเปลี่ยนสภาพเป็นอาวุธก็พุ่งเข้าใส่ร่างตรงหน้า

"เฮ้...." รอยหลบได้ทัน "คราวนี้เป็นข้อหาทำร้ายผู้บังคับบัญชาแล้วนะ"

"คุณน่ะแหละจะโดนก่อน" ร่างเล็กผมทองแยกเขี้ยว

"งั้น.." ประกายไฟลุกพรึ่บ ก่อนที่จะเฉียดเด็กหนุ่มไปนิดเดียว น่าสงสารกอกุหลาบพุ่มนั้นที่ต้องกลายเป็นกุหลาบย่างในพริบตา

"เรามาคุยกันดีๆดีกว่า เจ้าเหล็ก"

ท่าทางว่ารอยคงจะอารมณ์ดีขึ้นมาแน่แท้แล้ว ฟังจากสรรพนามที่เรียกเขาก็รู้

เอ็ดเวิร์ดชะงักไปครู่ใหญ่ เขาถอยห่างรอยไปในระยะที่คิดว่าปลอดภัย แต่ยังไม่ทำให้ออโต้เมล์กลับสภาพเดิม

"มีอะไรก็ว่ามา"

"เธอไม่แปลกรึไงว่าทำไม ฉันนัดเธอมานอกเวลางาน" ท่าทางผู้พันหนุ่มสบายๆ เหมือนไม่สนว่าอีกฝ่ายจะโจมตีเขาหรือไม่ ดวงตาสีดำเหลือบมองร่างเล็กเพียงนิดก่อนจะเอ่ยต่อ "เพราะข้อมูลบางอย่างที่ฉันได้มานั้น มันอยู่เหนือจากกฎเกณฑ์นิดหน่อย แน่นอน ว่าเกี่ยวกับศิลานักปราชญ์"

หัวใจของเอ็ดเวิร์ดกระตุกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำนี้ เขาเก็บออโต้เมล์เป็นสภาพเดิมและแววตาก็เปลี่ยนเป็นกระตือรือล้น

"ว่าไงนะ?"

"การจะได้อะไรมาต้องมีการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน เจ้าเหล็ก" ผู้พันหนุ่มเอ่ยขึ้น ก่อนจะหันมาสบกับดวงตาสีทองด้วยรอยยิ้มตามแบบฉบับของเจ้าตัว มาดร้าย...และแอบแฝงบางอย่างไว้ภายใน "เธอก็รู้กฎข้อนั้นดีไม่ใช่รึ?"

เอ็ดเวิร์ดกำหมัดแน่น เขารู้ตัวในวินาทีนั้นเองว่าเขาเกลียดรอยยิ้มนี้เสียจริงๆ

"คุณต้องการอะไร? ผู้พันมัสแตง"

to be con...

edit @ 2005/10/10 11:41:05