Reborn Fic : The Day after Tomorrow 8 [805918]

posted on 02 Feb 2014 11:12 by kuwari in KHR-Fic
 
 
 
 
 
 
 
Title : The Day after Tomorrow

Pairing : 8059 , 1859

Rate : PG-13



CHAPTER 8



เช้าวันที่เจ็ดในช่วงเวลาแห่งอนาคตดำเนินมาถึง


ยามาโมโตะค่อยๆหย่อนปลายเท้าลงกับพื้นข้างเตียงอย่างเกียจคร้าน ดวงตาสีน้ำตาลเสมองไปยังทัศนียภาพนอกหน้าต่างอย่างเคยชิน หิมะสีขาวยังคงเนรมิตโลกนี้ให้เป็นดั่งห้วงเวลาแห่งความฝัน หากแต่ว่ามันจะเป็นฝันดีหรือฝันร้ายนั้นเขาก็ไม่อาจสรุปมันได้

เวลาผ่านไปเร็วเหมือนติดปีกบิน รู้สึกตัวอีกทีเขาก็มาเยือนโลกในกาลภายหน้าเป็นเวลาครบหนึ่งอาทิตย์ ยามาโมโตะไม่รู้ว่าเขาจะต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานเท่าไหร่ เพราะถึงจะแวดล้อมไปด้วยคนที่รู้จักกันดี แต่มันก็ไม่ใช่คนที่เขาคุ้นเคย


...โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...คนคนนั้น...


คนที่เป็นดั่งความฝันตลอดกาล....


เด็กหนุ่มมองนาฬิกา มันยังเป็นเวลาเช้าตรู่...

ตึกวายุยังคงเงียบเชียบตลอดช่วงระยะเวลาไม่กี่วันที่ผ่านมา ด้วยการหายตัวไปของผู้พิทักษ์แห่งเมฆาทำให้ลูกน้องเกินกว่าครึ่งถูกส่งออกไปสืบข่าว เขาเองก็มาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนโกคุเดระตามคำขอร้องของสึนะ แต่ถึงอย่างนั้น...


...ก็รู้สึกเหมือนว่ามันจะไร้ประโยชน์...


เขาแทบจะไม่มีความหมาย.....แม้แต่นิดเลย....


....................................



....เคียวยะหายไปได้สามวันแล้ว....


ถึงจะเป็นเวลาเพียงแค่สามวัน แต่การที่คนรักกันไม่สามารถติดต่อหรือรู้ข่าวคราวได้นั้น เพียงแต่สามชั่วโมงก็นานราวชั่วกัปชั่วกัลป์


เส้นใยที่ถักทอจากหัวใจ เกี่ยวเกาะความรู้สึกของคนสองคนไว้นั้นไม่สามารถบั่นทอนได้โดยง่าย และยิ่งหากว่ามันสร้างขึ้นมาจากความรักเปี่ยมล้น ความเข้าใจเอ่อท้น มันก็ยิ่งแน่นเหนียวดั่งเกลียวทอง หากแต่มันทำได้เพียงแต่สื่อความรู้สึกถึงกัน

แต่ไม่สามารถสาวให้ถึงตัวตนของคนคนนั้น...ได้อยู่ดี



...เคียวยะ....



นายหายไปไหน? เกิดอะไรขึ้นกับนาย.....



รู้หรือเปล่า? สายลมยามเมื่อไร้เมฆา มันทำได้แค่เพียงรำเพยอย่างเดียวดาย...



....จวบจนสลายไปท่ามกลางท้องนภา


..................................


เสียงบางอย่างบางเบาซึมผ่านอากาศอันเงียบสงบในยามเช้าปะปนด้วยความเศร้ากระทบประสาทสัมผัสคนที่กำลังเดินผ่านหน้าห้อง


บานประตูไม้หนาหนักถูกแง้มทิ้งเอาไว้ ทำให้ดวงตาสีเปลือกไม้แห้งในยามนี้มองลอดผ่านเข้าไปข้างในได้โดยง่าย แผ่นหลังบางที่ดูราวกับจะเล็กลงไปถนัดใจ สั่นสะท้านจากแรงสะอื้นน้อยนิดที่เจ้าตัวพยายามกักเก็บมันไว้ กำลังนั่งหันหลังอยู่บนขอบเตียงนอนสีขาว


ยามาโมโตะมองภาพที่เห็นตรงหน้าอย่างเจ็บปวด


ตลอดเวลาที่คบกันเขาไม่เคยเห็นโกคุเดระร้องไห้ ไม่ว่าจะเป็นตอนไหนๆทั้งเจ็บใจหรือผิดหวัง เขารู้ว่าอีกฝ่ายนั้นเข้มแข็งและหยิ่งในศักดิ์ศรีเสียมากกว่าจะยอมให้ใครเห็นน้ำตา แม้กระทั่งว่าเป็นตัวเขาที่ชื่อได้ว่าเป็นคนรัก โกคุเดระอาจจะเคยแอบไปร้องไห้ซักครั้งหรือสองครั้งที่พ่ายแพ้ในศึกชิงแหวน แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่แสดงออกถึงความอดสูในฝีมือของตัวเอง ไม่ใช่ร่ำไห้ให้กับใครซักคน


ถ้าหมอนั่นจะยอมเสียน้ำตาให้ใคร ก็คงจะมีเพียงท้องนภาผู้ซึ่งเป็นเจ้าชีวิตก็เท่านั้น...ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ยามาโมโตะยอมให้ได้ เพราะเขารู้ว่าสึนะนั้นสำคัญกับอีกฝ่ายมากแค่ไหน...


แต่มาบัดนี้....


เด็กหนุ่มร่างสูงรู้ว่าห้องที่ร่างบางเข้าไปนั่งอยู่ในขณะนี้ไม่ใช่ห้องนอนของผู้เป็นเจ้าของนามอาคารแห่งวายุ หากแต่เป็นห้องพักของผู้พิทักษ์แห่งเมฆาซึ่งฝากตัวสิงสถิตย์ราวกับว่าเป็นแหล่งพำนักของตัวเอง ซึ่งมันเป็นความจริงที่ทุกคนในแฟมิลี่ต่างรู้อยู่แก่ใจ


...ว่าสถานที่เดียวอันสามารถเก็บกักหมู่เมฆนั้นได้ คือในหัวใจแห่งสายลม...


...มันเป็นความจริง...ที่ทุกคนต่างรู้ดี



...แม้แต่ตัวเขา......ในอนาคตก็เช่นกัน....



ฮิบาริ เคียวยะ



ชายผู้ได้รับน้ำตาแห่งสายลม




...ช่างเป็นผู้ชายที่น่าอิจฉา...ที่สุดในโลก



.....................................


บานประตูหนาหนักถูกผลักออกด้วยมืออันสั่นเทา เผยโลกสีขาวให้ปรากฎเห็นแก่สายตา...


ไม่ว่าจะมองไปที่ไหนก็เห็นแต่หิมะยาวทอดไกล ทุกอย่างคือสีแห่งความว่างเปล่า โลกนิรันดร์แห่งการเริ่มต้นไร้จุดจบ ความคิดเวียนวนไร้ซึ่งทางออก


ขายาวก้าวสวบไปข้างหน้า ไม่สนใจว่าผิวกายจะสัมผัสกับความเย็นขนาดไหน



...ถ้าฉันหายไป....นายจะร้องไห้ให้ฉันบ้างหรือเปล่า?...



....โกคุเดระ.....




.......................................



"ยามาโมโตะหายไป!!"


เสียงร้องของนภาร่างเล็กดังลั่นในห้องทำงาน จนม้าใช้จำเป็นที่เข้ามารายงานถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ

"ครับ วองโกเล่ ตอนนี้คุณโกคุเดระกำลังออกไปตามหาอยู่..........."

"มันเป็นไปได้ยังไง? แรมโบ้!! จู่ๆ ยามาโมโตะก็หายไปเนี่ยนะ"

"ง่า...." แรมโบ้น้อยตัวสั่นกับการถูกซัก จนน้ำตาเริ่มรื้นขึ้นที่ขอบตา ถึงแม้ว่ากับวองโกเล่รุ่นที่สิบจะเป็นคนคุ้นเคย แต่อาการที่ปกติไม่ค่อยได้เห็นนักก็พาเอาหัวใจวัวน้อยกระตุกแฟ่บด้วยความกลัวได้ "ผม...ผมไม่รู้..."

"ใจเย็นๆ เจ้าห่วยสึนะ" เสียงทุ้มของรีบอร์นที่นั่งอยู่ในห้องพูด "ยังไงตอนนี้โกคุเดระออกไปตามหาแล้วก็คงไม่เป็นไรหรอก"

"แต่ว่า...."

"นี่มันเป็นปัญหาของพวกนั้น" รีบอร์นเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "หน้าที่ของนายตอนนี้ก็คือเชื่อใจลูกน้อง"

"พวกนั้นเป็นเพื่อน ไม่ใช่ลูกน้องซักหน่อย" สึนะโยชิพยายามเถียงก่อนจะขยี้หัวฟูๆของตัวเองจนยุ่งเหยิง "โอ๊ยยยย ถ้าฉันบอกความจริงไปตั้งแต่แรกก็ดี ไม่น่าปิดบังเอาไว้เลย"

ดวงตาคมกริบใต้หมวกมีปีกเสมองอย่างไม่สามารถเดาความรู้สึกได้ "นายนี่นะ เรื่องเมื่อหลายปีก่อนก็เอามาคิดอีก มัวจมอยู่กับอดีต มันไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก"

"แต่ว่า..."

"ถ้าเป็นห่วงพวกนั้นนักก็ให้คนออกไปช่วยหา" ร่างสูงเริ่มเอนตัวลงนอนราบกับโซฟา "แต่ถ้าจะยุ่งเรื่องข้างใน ฉันว่านายอย่าจุ้นเลย"

"รีบอร์น!" ร่างเล็กร้องเสียงแหลมใส่ครูพิเศษ แต่รีบอร์นก็ยังคงเป็นรีบอร์นที่เย็นชาและไม่ใส่ใจกับอะไร หมอนั่นอ่านไม่ออกมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว "ถ้าอย่างนั้น ฉัน..."

วองโกเล่รุ่นที่สิบคว้าเสื้อคลุมก่อนที่จะรีบก้าวออกไปจากห้อง แต่มือที่เอื้อมไปจับลูกบิดประตูชะงักเมื่อมีเสียงเคาะดังขึ้นมาก่อนพร้อมกับสำเนียงหวานใสของใครซักคน


"บอสคะ....."
 

.......................................



............อากาศที่เย็นเยียบไม่สามารถเทียบได้กับความรู้สึกในใจตอนนี้เลย


ราวกับเส้นประสาททั้งร่างถูกตัดขาดการคงอยู่อย่างสิ้นเชิง แม้แต่เลือดที่คิดว่าไหลเวียนก็เหมือนหยุดนิ่งไปโดยฉับพลัน....


โลกตรงหน้าของเขาคือสีขาวโพลนแห่งความว่างเปล่า แต่ในสมองของเขาไม่สามารถหยุดคิดได้เสียที


สมองที่ไม่ค่อยได้ใช้ สมองถั่วลิสงคั่วที่มักจะถูกเปรียบเปรยเทียบเอาบ่อยๆบัดนี้ทำงานเกินหน้าที่เอาเสียแล้ว ในหัวแบนๆใต้กระโหลกหนาๆปกคลุมด้วยผมสีดำชี้สั้นนึกย้อนวันเวลาไปตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน


........................
...................................


"นี่คือนักเรียนใหม่เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนมาจากอิตาลี ชื่อโกคุเดระ ฮายาโตะ"

........

"เฮ้ย แกน่ะ ทำเนียนมากินข้าวด้วยกันได้ไงฟะ! ไอ้เบสบอลบ้า!!"

"น่าๆ มากินข้าวด้วยกันในวันฟ้าใสนี่ดีออก"

......

"ให้ตายเหอะ ทำไมฉันต้องเดินมาเจอแกแต่เช้าเนี่ย? ซวยชิบ..."

......

"อย่ามาเดินใกล้ๆนะโว๊ย! เดี๋ยวคนจะเข้าใจผิดว่าเราสนิทกัน"

"เอาน่า...ก็บ้านเราไปทางเดียวกันนี่นา โกคุเดระ"

........................
...................................


....จะว่าไปแล้ว พอนึกย้อนไปยังวันเก่าๆ ก็มีแต่สีหน้าบึ้งตึงพร้อมเสียงกระโชกโฮกฮากที่แสนกระด้างไร้ซึ่งความละเอียดอ่อน


ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? ที่สายตาเขาฉันเอาแต่ไล่ตามนาย คอยจับจ้องสายลมซึ่งไม่มีวันมองเห็น

........................
...................................


"ฉันชอบนาย โกคุเดระ"

"สายตาของฉันมีไว้มองท่านรุ่นที่สิบคนเดียวเท่านั้น..."

"ฉันรู้...."


........................
...................................


...แต่ถึงอย่างนั้น ถึงเป็นอย่างนั้น...นายก็ยังตอบรับว่าจะคบกับฉัน


ถึงอนาคตจะเป็นแบบนี้ แต่ถึงยังไง ในอดีตนายก็น่าจะเคยรักฉัน....

........................
...................................


"อื้อ..."

เสียงหอบหายใจดังเครือในลำคอ เมื่อริมฝีปากบดเบียดลงบนกลีบปากนุ่มเนียน ขบเม้มทีละนิดเพื่อทะลายแรงต่อต้าน จนสุดท้ายร่างบางในอ้อมแขนนั้นจึงยอมอยู่นิ่งๆแต่โดยดี

"อืม...พอแล้ว...เจ้าบ้า..." แก้มใสขึ้นสีเรื่อขณะที่มือเรียวพยายามดันอกอีกฝ่ายออก กลิ่นหอมหวานรัญจวนใจกรุ่นติดปลายจมูกเมื่อเขาบรรจงแนบลงสูดดมความนิ่มนั้น

"ฉันรักนาย...โกคุเดระ"

"...รู้แล้วน่า...ไม่ต้องพูดบ่อยก็ได้" ถึงปากจะบอกว่าอย่างนั้น แต่ดวงหน้าหวานกลับแดงก่ำอย่างขวยเขิน และอาการอย่างนั้นยิ่งทำให้คนที่กำลังตระกองกอดห้ามใจไว้ไม่อยู่

"อือ...." ริมฝีปากถูกมอบจุมพิตให้อีกครั้ง จูบย้ำๆซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้หน่าย


...ฉันหวังว่าจะได้จูบนายอย่างนี้ตลอดไป.....


.........แต่ความจริงแล้ว....

........................
...................................


ดวงตาสีเปลือกไม้ค่อยๆปิดลงราวกับต้องการเก็บกักภาพสวยงามเหล่านั้นไว้เบื้องหลังดวงตา...


เคยมีคนบอกเขาว่าเวลาจะตาย มักจะเห็นภาพเก่าๆไหลเข้ามา อย่างไม่ขาดสาย


ความเย็นเฉียบอาบใบหน้าที่น่าจะไร้ความรู้สึก มันเกิดจากน้ำตาที่ไม่มีวันได้แตะต้องลงบนผืนดิน อุณหภูมิติดลบสั่งให้แปรสภาพเป็นน้ำแข็งเกาะติดผิวแก้มดั่งเหรียญตราตอกย้ำความระทม



...นี่เขา...........กำลังจะตายใช่ไหม?



............................


"ยามาโมโตะ!!!!!!!!!!"


เสียงตะโกนของชายหนุ่มผมเงินดังลั่นในราวป่า ที่ซึ่งไม่ว่ามองไปทางไหนก็ให้ความรู้สึกสิ้นหวัง


เหล่าต้นไม้ตายซากแห้งกรังยืนกระจัดกระจายราวกับจะเย้ยหยันในความพยายามซึ่งใกล้กับคำว่าสูญเปล่า


....แม้แต่สายลมยังไม่ให้ความรู้สึกเป็นมิตรในเวลานี้


....นายอยู่ที่ไหน? ยามาโมโตะ...



TO BE CON


.......................................



เอิ่ม....อ่า.... ทิ้งเวลาไว้เป็นนานชาติค่อยมาต่อ 555++


ช่วงนี้นั่งดูรีบอร์นแล้วก็คิดถึงสมัยก่อน ไม่ว่ายังไงการ์ตูนเรื่องนี้ก็มีความหมายกับเรามากๆ รักทุกคนทุกตัวละครจริงๆ


หลังจากไม่มีรีบอร์นแล้วเราก็ไม่ได้พีคการ์ตูนอะไรมากถึงขนาดอยากเขียนฟิกโน่นนี่นั่นได้เท่าเรื่องนี้ (แม้แต่เจ้าชายก็ไม่พีคเท่านะ)


ตอนนี้เลยกลั